Μια στάλα σιωπή

«I do not like heroes,

they make too much noise in the world»

Voltaire

–  A, ήρθες πάλι απόψε. Για δε μ’ αφήνεις να κοιμηθώ;

Θα σ’ το ξαναπώ: Δεν θα ησυχάσω αν δεν εκδικηθώ τον χαμό σου.

Τι άλλο θέλεις από μένα;

–  Γιατί, μαμά;

–  Για να ζήσει ο κόσμος με δικαιοσύνη.

– Σε νοιάζει ο κόσμος, ενώ εγώ έχω φύγει; Θέλεις εσύ μια καλύτερη ζωή, χωρίς εμένα;

– Θέλω έναν κόσμο δίκαιο.

– Νόμιζα πως ο κόσμος σου όλος είμαι εγώ. Ετσι μου ‘λεγες.

– Πρέπει να ζήσεις με δικαιοσύνη, δεν έχεις φύγει, δεν χάθηκες, μαζί μου σ’ έχω, στα χέρια μου σε κρατάω, μέσα στην αγκαλιά μου.

– Ξέρεις μαμά, χιλιάδες τρένα περνούν ασταμάτητα εδώ κάτω. Σφυρίζουν μέσα στα μαύρα σκοτάδια, ακούγονται συγκρούσεις, ατέλειωτες εκρήξεις, πυρκαγιές ακατάσβεστες ξεπηδούν.

Λαίμαργες φλόγες με λιώνουν, μαμά. Οι ίδιες φλόγες που λιώνουν και σένα.

Τις ακούς τις εκρήξεις, αυτές δε σ’ αφήνουν να κοιμηθείς, τις βλέπεις τις φωτιές, αυτές σε καίνε ζωντανή. Γι’ αυτό και φεύγεις μακριά μου κραυγάζοντας. Ελπίζεις να σε δουν, να τους ξεσηκώσεις για τον άδικο χαμό μου. Να γίνεις μια ηρωίδα. Μ’ αφήνεις μόνη και πας τώρα με τους άλλους. Θέλεις να σβήσουν οι άλλοι τη φωτιά σου.

Οι άλλοι δεν μπορούν ν’ ακούσουν τη δική σου κραυγή, η κάθε κραυγή έχει το δικό της πόνο, κουβαλάει τον δικό της καημό.

«Ο ξένος πόνος ξέγδαρμα», ούτε μια γρατζουνιά γι’ αυτούς. Πώς δεν το καταλαβαίνεις;

Κι αν κάποτε «νοιαστούν», για τη δική τους δικαιοσύνη, σου το λέω, την ίδια στιγμή που θα μ’ αρπάξουν από σένα, την ίδια στιγμή που θα μ’ αφήσεις στα χέρια τους, εσύ θα με ξεχάσεις. Μήπως γι’ αυτό φωνάζεις, γι’ αυτό πορεύεσαι με τους ξένους, για να με ξεχάσεις;

Λιώνω εδώ κάτω. Σταμάτα να τρέχεις.

Στάσου να σε λούσω με τη λύπη σου.

Πρέπει να την αποστάξεις τη λύπη σου. Μόνο έτσι θα με σώσεις.

Μόνο έτσι θα σωθείς κι εσύ.

Δε θέλω να στεγνώσεις μαμά, να αποξεραθείς, ένα πεσμένο φύλλο αύριο πάνω στο χώμα. Σε θέλω πάντα όμορφη.

Η λύπη ομορφαίνει, άμα αφεθείς να σε εμποτίσει.

Η λύπη γλυκαίνει. Στάζει ιαματική σιωπή.

Η λύπη σου θα μας κρατά δεμένες.

Και η λύπη μιλάει ψιθυριστά.

Για να την ακούσεις, πρέπει πρώτα να σωπάσεις, να σταματήσεις να τρέχεις μακριά μου φωνάζοντας.

Μη μ’ αφήσεις μόνη εδώ κάτω μάνα.

Στράγγισε μια σταλιά σιωπή. Και στείλτη μου, και παρηγόρησέ με.

Τη χρειάζομαι.

Εχει πολλή φασαρία στον κάτω κόσμο.

Ο πολυβραβευμένος συγγραφέας Ανδρέας Μήτσου από την Αμφιλοχία έχει σπουδάσει αγγλική λογοτεχνία, ελληνική φιλολογία και είναι διδάκτωρ Φιλοσοφίας. Εχει εκδώσει συλλογές διηγημάτων, μυθιστορήματα και μία νουβέλα