Ποιες είναι οι αγαπημένες ταινίες του Πάπα;

Την αγάπη του για τις ταινίες του ιταλικού νεορεαλισμού εκφράζει – εκτός άλλων ταινιών – ο Πάπας Φραγκίσκος της Ρώμης, κατά κόσμον Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο, στο τμήμα που αφορά τη σχέση του με την 7η Τέχνη στην αυτοβιογραφία του, «Hope: The Autobiography». Ταινίες κορυφαίων σκηνοθετών, όπως του Βιτόριο Ντε Σίκα και του Ρομπέρτο Ροσελίνι, ανήκουν στις αγαπημένες του, ενώ ο Πάπας αναφέρεται ακόμα και στη χρησιμότητα / εφαρμογή τους στις μέρες μας. Παράδειγμα, η ταινία «Κατηγορώ τους γονείς μου» (I bambini ci guardano, 1943) του Ντε Σίκα, στην οποία ένα τετράχρονο αγόρι γίνεται αντικείμενο συναισθηματικής ανοησίας από τους ιδιότροπους γονείς και τους αμελείς συγγενείς του. «Ακόμη και σήμερα, θα έπρεπε να δουν αυτή την ταινία τα ζευγάρια που προετοιμάζονται για γάμο» γράφει ο Πάπας, ο οποίος συγχρόνως δηλώνει τον θαυμασμό του απέναντι σε πρόσωπα του κινηματογράφου όπως η ηθοποιός Αννα Μανιάνι, η οποία ηθελημένα ή μη σχολίασε το φαινόμενο της ματαιότητας γύρω από την εξωτερική εμφάνιση των σταρ λέγοντας κάποτε σε έναν μακιγιέρ: «Αφησε όλες τις ρυτίδες μου να φαίνονται, μην πάρεις ούτε μία από αυτές! Μου πήρε μια ζωή για να τις αποκτήσω».

«Τα πάντα στον κόσμο έχουν σκοπό, αν και μόνο ο Θεός μπορεί να ξέρει ποιος είναι αυτός ο σκοπός». Αυτή η φράση που ακούγεται στην ταινία «Λα Στράντα» (1954) του Φεντερίκο Φελίνι μνημονεύεται στο βιβλίο του Πάπα, ο οποίος δηλώνει φαν τόσο του Φελίνι (αγαπά επίσης την «Ντόλτσε Βίτα») όσο και του Πιερ Πάολο Παζολίνι. Θα μπορούσες μάλιστα να πεις ότι είναι εξαιρετικά τολμηρό, ακόμη και για το 2025, ο επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας να επικαλείται τον Πιερ Πάολο Παζολίνι για να υπερασπιστεί, με μια λέξη, τα πάντα. Εστω και αν δεν παίρνει τελικά θέση για τις πολύ προκλητικές ταινίες του Παζολίνι, οι οποίες στην εποχή τους δεν είχαν ενοχλήσει μόνο την Καθολική Εκκλησία, αλλά όλο τον κόσμο (το βιβλίο θα εκδοθεί σύντομα και στην Ελλάδα από τις εκδ. Gutenberg, σε μετάφραση Αννας Παπασταύρου).