12 αδικημένες μουσικές βιογραφίες

Τρεις από τους ηθοποιούς της ταινίας «A complete unknown» που από την προπερασμένη Πέμπτη προβάλλεται στις αίθουσες, διεκδικούν φέτος το Οσκαρ. Ο Τιμοτέ Σαλαμέ που πρωταγωνιστεί στον ρόλο του Μπομπ Ντίλαν που η ταινία πραγματεύεται, η Μόνικα Μπαρμπάρο ως Τζόαν Μπαέζ και ο Εντουαρντ Νόρτον που σε μια πολύ καλή στιγμή του παίζει τον Πιτ Σίγκερ έμβλημα της αμερικανικής φολκ που βοήθησε τον Ντίλαν στα πρώτα βήματα της καριέρας του. Οι μουσικές βιογραφίες είναι ένα είδος που το Χόλιγουντ σε γενικές γραμμές αγαπά – ιδίως τα τελευταία 30 χρόνια. Αρκετοί ηθοποιοί έχουν προταθεί ή και κερδίσει ακόμα το Οσκαρ έχοντας υποδυθεί πρόσωπα της μουσικής (ενδεικτικά οι Τζέιμι Φοξ – «Ray»/Ρέι Τσαρλς, Ρέμι Μάλεκ – «Bohemian Rhapsody»/Φρέντι Μέρκιουρι, Ρενέ Ζελβέγκερ –  «Judy»/Τζούντι Γκάρλαντ:  Ωστόσο, το ανά χείρας κείμενο δεν ασχολείται με αυτά τα πρόσωπα. Αντιθέτως, θυμάται κινηματογραφικές βιογραφίες που εν τέλει αγνοήθηκαν από τα Οσκαρ, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις ερμηνείες. Δεν είναι λίγες αυτές οι περιπτώσεις και οι περισσότερες από αυτές τις ταινίες δεν είναι αδιάφορες.

Τσάρλι Πάρκερ

Bird (1988)

Δεκαεννιά χρόνια πριν του δοθεί τo Οσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου για τον «Τελευταίο βασιλιά της Σκωτίας», ο Φόρεστ Γουίτακερ έκανε ένα από τα μεγαλύτερα βήματα της καριέρας του στην ταινία του Κλιντ Ιστγουντ όπου υποδύθηκε – και είναι καταπληκτικός – τον θρυλικό και αυτοκαταστροφικό τζάζμαν Τσάρλι – Μπερντ – Πάρκερ που πέθανε νεότατος το 1955 και σε ηλικία 35 ετών αφήνοντας πίσω του τεράστιο μουσικό έργο. Ο Γουίτακερ κέρδισε το βραβείο ανδρικής ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών, όμως στα Οσκαρ δεν ήταν καν υποψήφιος.

Γκλεν Μίλερ

Η ιστορία του Γκλεν Μίλερ (The Glenn Miller story, 1954)

Παρά τα εντατικά μαθήματα τρομπονιού που ο Τζέιμς Στιούαρτ έκανε για να παίξει πραγματικά υποδυόμενος τον θρυλικό τρομπετίστα της ορχηστρικής τζαζ Γκλεν Μίλερ (Moonlight Serernade), το αποτέλεσμα δεν ήταν ικανοποιητικό. Τελικά ο ηθοποιός μιμήθηκε με ακρίβεια τις κινήσεις του Μίλερ και ο δάσκαλός του στο τρομπόνι Τζο Γιούκι θα έπαιζε. Η ταινία του Αντονι Μαν στην οποία συμπρωταγωνιστεί ο Λούις Αρμστρονγκ, προτάθηκε για τρία Οσκαρ και κέρδισε για τον ήχο της. Ομως ο Στιούαρτ δεν ήταν υποψήφιος.

Σιντ Βίσιους

Σιντ και Νάνσι (Sid & Nancy, 1986)

Η επιτυχημένη καριέρα, ο μεγαλύτερος έρωτας και η σύντομη ζωή του Σιντ Βίσιους, μπασίστα του punk rock συγκροτήματος The Sex Pistols στήριξαν τον Αλεξ Κοξ στη δημιουργία μιας από τις πιο ωμές κινηματογραφικές βιογραφίες που έχουν γυριστεί ποτέ. Και στα πρώτα βήματα της καριέρας του, ο Γκάρι Ολντμαν

– στο πλευρό της Κλόε Γουέμπ – δίνει μια εκρηκτική ερμηνεία (ίσως η καλύτερή του στο σινεμά) που όμως στην εποχή της ταινίας με τίποτα δεν θα μπορούσε να περάσει στον «κόσμο» των Οσκαρ.

Τζιμ Μόρισον

The Doors (1991)

Ακόμα και σήμερα είναι να απορείς που ο Βαλ Κίλμερ έλειπε από την πεντάδα των υποψηφίων για το Οσκαρ Α’ ρόλου έχοντας υποδυθεί τον Τζιμ Μόρισον, αρχηγό του συγκροτήματος The Doors και έναν από τους πιο επιβλητικούς frontmen στην ιστορία της ροκ. Η ζωή του Μόρισον, από τα φοιτητικά του χρόνια στο Λος Αντζελες μέχρι τον θάνατό του στο Παρίσι καταλήγουν σε ένα πληρέστατο πορτρέτο του με την υπογραφή του πάντα προκλητικού και ποτέ αδιάφορου Ολιβερ Στόουν.

Μπράιαν Γουίλσον

Love & mercy (2014)

«Παρανοϊκός» και «σχιζοφρενής» από τη μια μεριά, μουσική ιδιοφυΐα από την άλλη, ο Μπράιαν Γουίλσον αρχηγός του αμερικανικού συγκροτήματος The Beach Boys, είναι ίσως μια από τις πιο ταλαιπωρημένες, ψυχικά,  προσωπικότητες της ροκ. Αυτό τουλάχιστον βγαίνει από τη βιογραφική ταινία του Μπιλ Πόλαντ στην οποία ο Πολ Ντέινο κατάφερε να αποδώσει στην εντέλεια τον καταπιεσμένο και καταπονημένο Γουίλσον. Μηδέν υποψηφιότητες για Οσκαρ στην ταινία και αυτό σίγουρα υπήρξε μια αδικία.

The Four Seasons

Jersey Boys (2012)

Η ιστορία των Φρανκι Βάλι (Τζον Λόιντ Γιανγκ), Μπομπ Γκάουντιο (Ερικ Μπέργκεν), Νικ Μάσι (Μάικλ Λομέντα) και Τόμι Ντε Βίτο (Βίνσεντ Πιάτσα), τεσσάρων νεαρών από τις κακόφημες γειτονιές του Νιου Τζέρσεϊ που συγκρότησαν τους θρυλικούς Four Seasons, είναι μια από τις λιγότερο γνωστές ταινίες του Κλιντ Ιστγουντ (η οποία μάλιστα δεν προβλήθηκε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες). Οι ερμηνείες των ηθοποιών δεν είναι για Οσκαρ, όμως η παντελής απουσία της ταινίας από τα βραβεία είναι άξια απορίας.

Τζιν Κρούπα

The Gene Krupa story (1959)

Α και Ω της ταινίας του Ντον Γουάις η τρομερή ερμηνεία του ηθοποιού Σαλ Μίνεο (1939-1976) στον ρόλο του διάσημου ντράμερ της τζαζ Τζιν Κρούπα (1909-1973) με τον οποίο συνεργάστηκε για δυο χρόνια πριν απ’ την έναρξη των γυρισμάτων. Οι φίλοι της τζαζ μπορεί να θεωρήσουν μείον της ταινίας το ότι ακουστικά η swing / jazz της δεκαετίας του 1930 δείχνει ολοφάνερα παιγμένη με τους όρους της δεκαετίας του 1950. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ο Mίνεο θα μπορούσε κάλλιστα να έχει προταθεί για Οσκαρ.

Νίνα Σιμόν

Nina (2016)

Με αφετηρία τη δεκαετία του 1990 στη Γαλλία και πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο, η ταινία της Σίνθια Μαρτ καταγράφει την ιστορία της Νίνα Σιμόν (1933-2003), μιας μουσικής ιδιοφυΐας και «Αρχιέρειας της Soul», η οποία το μόνο που τελικά αναζητούσε ήταν την αγάπη και τη γαλήνη. Παρά την παρουσία της Ζόε Σαλντάνα στον ρόλο της τραγουδίστριας Νίνα Σιμόν, η ταινία δεν κατάφερε να επικοινωνήσει με το ευρύ κοινό και αδίκως αγνοήθηκε στα βραβεία της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Eλτον Τζον

Rocketman (2019)

Πληθωρικό και ευφάνταστο μιούζικαλ του Ντέξτερ Φλέτσερ πάνω στον λαοφιλή βρετανό μουσικό και τραγουδιστή Ελτον Τζον τον οποίο υποδύεται ο Τάρον Εγκερτον σε μια αξιοπρόσεκτη, μακριά από τη μιμητική, ερμηνεία. Η ταινία μας χαρίζει όμορφες μουσικές στιγμές του Ελτον Τζον και συγχρόνως αναζητεί την ψυχή του σκαλίζοντας τα όχι ακριβώς δύσκολα, σίγουρα όμως αλλόκοτα παιδικά χρόνια του.  Προτάθηκε μόνο για το Οσκαρ τραγουδιού (I’m Gonna Love Me Again) των Ελτον Τζον, Μπέρνι Τάουπιν. Και μάλλον δίκαια κέρδισε.

Τζον Λένον

Ολοι θέλουν λίγη αγάπη (Nowhere Boy, 2009)

Κάτι παραπάνω από απλώς καλοφτιαγμένο biopic με θέμα την ιστορία της

παιδικής / εφηβικής ηλικίας του Τζον Λένον (1940-1980), όταν ο μετέπειτα σπουδαίος μουσικός μεγάλωνε με τη θεία του Mίμι (Κριστίν Σκοτ Τόμας) γιατί η μητέρα του ήταν πάντα απούσα. Σκηνοθετημένος από τη Σαμ Τέιλορ Τζόνσον (που μετά θα παντρευόταν) ο  Ααρον Τέιλορ Τζόνσον είναι υπέροχος στον ρόλο του Λένον (στον οποίο την εποχή της ταινίας έμοιαζε εκπληκτικά). Οι σκηνές γνωριμίας του με τα υπόλοιπα μέλη των Beatles ανήκουν στις δυνατότερες της ταινίας.

Εϊμι Γουάινχαουζ

Back to black (2024)

To ντοκιμαντέρ «Amy: Το κορίτσι πίσω από το όνομα» (2015) είχε κερδίσει το Οσκαρ στην κατηγορία του διότι χρησιμοποιώντας ανέκδοτο οπικοακουστικό υλικό από διάφορα στάδια της βρετανίδας τραγουδίστριας, έφτιαξε το «ζωντανό» πορτρέτο της με πρωταγωνίστρια την ίδια. Και δεν μπορεί παρά να επανέλθει στη μνήμη γιατί η ταινία της Σαμ Τέιλορ Τζόνσον είναι μια καθαρή βιογραφία μυθοπλασίας που παρότι καλοφτιαγμένη, μπροστά του αποκτά την εικόνα του «φτωχού συγγενούς». Ωστόσο τη Γουάινχαουζ υποδύεται η Μαρίζα Αμπέλα και είναι πολύ καλή.

Ρίτσι Βάλενς

Λα Μπάμπα (La Bamba, 1987)

Βίος και πολιτεία του μεξικανοαμερικανού αγρότη Ρίτσι Βάλενς που κατάφερε να γίνει ο κορυφαίος εκπρόσωπος του latino rock ‘n roll στη δεκαετια του 1950 αλλά σκοτώθηκε σε ηλικία μόλις 17 ετών σε αεροπορικό δυστύχημα. Ο σκηνοθέτης Λουίς Βαλντέζ καλύπτει πολλές πτυχές της ζωής του τραγουδιστή, από την παθολογική αγάπη του για μια κοπέλα μέχρι τις αδιάκοπες αντιπαραθέσεις με τον ετεροθαλή αδελφό του, και ο Λου Ντάιμοντ Φίλιπς τον στηρίζει πετυχαίνοντας τον ρόλο της ζωής του ως Βάλενς.