«Ο,τι πιάνω ως ηθοποιός, το βάζω μέσα μου»

Μέσα από τις σκιές της Ιστορίας, ένας φωτεινός χαρακτήρας αναδύεται στην οθόνη, προσφέροντας μια νέα πνοή πνευματικότητας. Ο «Αγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον ουρανό», η ιστορική – βιογραφική σειρά του Mega που αγαπήθηκε από το τηλεοπτικό κοινό, επιστρέφει απόψε με τον δεύτερο κύκλο του. Με ένα ξεχωριστό καστ ηθοποιών, η παραγωγή σε σενάριο Γιώργου Τσιάκκα και σκηνοθεσία Στάμου Τσάμη παρουσιάζει τη συνέχεια της πορείας του Αγίου Παϊσίου από τη στιγμή που αποφάσισε να μονάσει μέχρι την κοίμησή του, σκιαγραφώντας τα μεγάλα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του. Ενα από τα πρόσωπα του περιβάλλοντός του που τον επηρέασαν ήταν ο γέροντας Κύριλλος, ρόλο που υποδύεται ο Γιώργος Αρμένης. Ο καταξιωμένος ηθοποιός για τις ανάγκες της σειράς μεταμορφώθηκε στον πρώτο γέροντα που ήρθε σε επαφή με τον Παΐσιο και τον καθοδήγησε στα αρχικά του βήματα.

«Από τον ρόλο μου θυμάμαι το πώς μίλαγα σωστά σε αυτούς που έρχονταν, σύμφωνα με το σενάριο, να γίνουν νέοι μοναχοί. Τους έλεγα να πάνε πρώτα στο σπίτι τους, να δουν τη μητέρα τους, τ’ αδέρφια τους, το χωριό τους και να τους πούνε ότι θέλουν να μονάσουν ώστε να τους ακούσουν. Μου άρεσε αυτή η προσέγγιση», αναφέρει ο Γιώργος Αρμένης μιλώντας στο «Νσυν». «Ως ηθοποιός, ό,τι πιάνω, το βάζω μέσα μου. Οταν παίζω, χάνομαι. Παίζω τον ρόλο με πολλή ευκολία. Τον σκέφτομαι το βράδυ, βλέπω πώς θα γίνει, λέω τα λόγια συνέχεια. Ετσι έκανα και στη σειρά. Οταν άρχιζε η κάμερα να τραβάει, εγώ μίλαγα αβίαστα στους νέους που είχα απέναντί μου. Με αυτή την προσέγγιση μπορούσα να τους προσφέρω κι εγώ, αλλά να πάρω κι από εκείνους πράγματα. Ηταν ωραία. Ημουν χαρούμενος όταν έπαιζα τον Κύριλλο. Είχα μάθει να προφέρω τα λόγια του σωστά, με μια ευλαβικότητα και μ’ έναν τρόπο ώστε να μπορείς να τα πάρεις μέσα σου. Αλλωστε, από τον απλό καλόγερο μέχρι και τον γέροντα, κάτι παίρνεις», συνεχίζει ο ίδιος.

Τα γυρίσματα της σειράς τον έφεραν στο Αγιον Ορος για πρώτη φορά, όπου είχε την ευκαιρία να βιώσει ο ίδιος την καθημερινότητα των μοναχών στη Μονή Βατοπεδίου με ηγούμενο τον γέροντα Εφραίμ. «Είναι πάρα πολύ όμορφο το ότι πας στο Αγιον Ορος. Αισθάνεσαι κάτι. Μια ιδιαίτερη ενέργεια. Με το συνεργείο ήμασταν παρέα. Οταν τελείωναν τα γυρίσματα το βράδυ κι επιστρέφαμε στη μονή, μας είχαν κρατήσει φαγητό. Πάντα στο φαγητό, εκτός από το ψωμί, είχε κι ένα κρεμμύδι. Περάσαμε πολύ καλά. Μετά τα γυρίσματα, εγώ περπάταγα πολύ με τα ράσα στις περιοχές κοντά στα μοναστήρια, κοίταγα τα δέντρα, κανένα σπόρο να τον φυτέψω στο σπίτι μου. Εφερα, αλλά δεν έπιασε κανείς», θυμάται ο Γιώργος Αρμένης και συνεχίζει: «Το δωμάτιο που μου είχαν δώσει ήταν πάρα πολύ καλό, λες και ήταν ξενοδοχείο. Είχε πολλές εικόνες μέσα, τις οποίες κοίταζα κι άρχιζα να σταυροκοπιέμαι για να κοιμηθώ τα βράδια. Ηταν όλο το Αγιον Ορος και ήμασταν κι εμείς μέσα. Ηταν όμορφα. Πηγαίναμε και στις ψαλμωδίες που έκαναν μετά το φαγητό το βράδυ, έκαναν ωραίες φωνές και με έπιανε κάτι. Συγκινούμουν», παραδέχεται ο εκ των συμμετεχόντων της σειράς.

Ο Κουν, η Επίδαυρος, η σχολή

Την περίοδο αυτή, εκτός από τη σειρά, ο Γιώργος Αρμένης βρίσκεται σε περιοδεία κάθε Σαββατοκύριακο σε όλη την Ελλάδα με το έργο «Χόρεψέ με, πατέρα» της Κατερίνας Αντωνιάδου, με την οποία συμπρωταγωνιστεί. Αν και διανύει την όγδοη δεκαετία της ζωής του, διατηρεί σταθερή την επαφή του με τη σκηνή, ενώ μέσα του είναι ζωντανές οι μεγάλες θεατρικές εμπειρίες του. «Προσωπικά, είχα πίσω τον Κουν, σαν τον Παΐσιό μου. Η μεγαλύτερη ικανοποίησή μου ήταν η Επίδαυρος που όργωσα. Που έπαιξα όλο τον Αριστοφάνη, τον “Οιδίποδα”, τη “Μήδεια”, τις “Βάκχες”. Μέσα εκεί είχα τρελαθεί. Νόμιζα ότι αυτό το θέατρο μου ανήκει. Ο Αριστοφάνης νομίζω ότι αν ζούσε, θα ήταν πολύ ικανοποιημένος μαζί μου. Ηταν υπέροχα τότε. Μου λείπει», εξομολογείται. Από τη μεγάλη του διαδρομή στην υποκριτική κρατάει επίσης και τα μαθήματα που έκανε σε νέους ηθοποιούς. «Μέσα στο θέατρο έκανα 50 χρόνια σχολή. Είκοσι χρόνια στου Κουν και 30 στη δική μου. Οταν δίδασκα, έπεφτα κάτω, τους έδειχνα, σκονιζόμουν, ίδρωνα. Τα είχα πάντα πάρα πολύ καλά με όλα τα παιδιά. Κάναμε πολλά θεατρικά από την Ευρώπη, κείμενα ωραία, Πίντερ, αμερικανικό θέατρο, ελληνικό, αυτοσχεδιασμούς», ανακαλεί στη μνήμη του ο μεγάλος θεατράνθρωπος και καταλήγει με συμβουλές για όσους δοκιμάζουν τώρα την τύχη τους στο σανίδι: «Να προσέχουν το ήθος, το αίσθημα και να έχουν ωραία εκφορά λόγου. Δεν πρέπει να ξεφεύγουν από το κείμενο γιατί το θέατρο είναι ένα ιερό πράγμα που παίζεις και οι άλλοι πληρώνουν κι έρχονται. Να έχουν αγάπη γι’ αυτό που κάνουν. Αλλωστε, ηθοποιός σημαίνει φως, που έλεγε και ο Χορν».