Ένα ζευγάρι {CR}στη ροή {CR}του χρόνου

Ο περιορισμός είναι μόνιμος μέσα στη θεατρική Αθήνα: πόσες προλαβαίνεις να ανακαλύψεις με δεδομένο τον «πληθωρισμό» των παραστάσεων; Ισως γι’ αυτό τον λόγο το κατέβασμα σε μια σκηνή χωρίς κάποιον «κράχτη» στον τίτλο του έργου ή τα μεγάλα ονόματα στην παραγωγή να μεγεθύνει τη θετική εντύπωση της παράστασης όταν την ανακαλύπτεις. Μια τέτοια εμπειρία ήταν το «Forget me not» του Tristan Bernays – από τα νέα συγγραφικά ταλέντα του βρετανικού θεάτρου –, το οποίο παρακολουθήσαμε στο θέατρο Αλάμπρα, με πρωταγωνιστικό δίδυμο τους Μυρτώ Γκόνη και Κωνσταντίνο Μπιμπή.

Η αποτίμηση δεν αφορά κατ’ ανάγκη το ίδιο το κείμενο – το οποίο, πάντως, ελάχιστες φορές ακούγεται μακρινό. Αντιθέτως, αντιστοιχεί στις προσδοκίες, τις επιθυμίες, τα αδιέξοδα και τις ματαιώσεις που μπορούν να γεμίσουν τη ζωή ενός ζευγαριού υποδεικνύοντας την αέναη ροή των συναισθημάτων. Η θετική αποτίμηση αφορά κυρίως τους δύο ηθοποιούς, που έχουν φτάσει σε ένα επίπεδο φυσικότητας αποδίδοντας τα διαφορετικά πρόσωπα του έργου. Μονίμως ανά δυάδες υποδύονται τους ερωτικούς παρτενέρ, τον πατέρα και την κόρη (Αλίκη), τη μητέρα και τον μικρό γιο (Κωνσταντίνο), τον άντρα κυνηγό και την απατημένη σύζυγο. Ολα πάντως αρχίζουν με τον Κώστα, πιανίστα σε ένα εστιατόριο, όταν κοιτάζει τη Μυρτώ, μια κοπέλα που μάλλον έστησε η παρέα της. Μια παρατήρησή της για το βλέμμα που τη «χαϊδεύει» και ο μετέπειτα διάλογός τους αποτελούν την απαρχή της σχέσης τους. Πριν από κάθε επεισόδιο (από τα συνολικά 33) τα φώτα σβήνουν και μια υπαινικτική μουσική εισάγει στην επόμενη «αναμέτρηση». Η ροή του χρόνου μοιάζει ξαφνικά αδυσώπητη στα 75 λεπτά που διαρκεί η παράσταση, ενώ μια ανάμνηση στασιμότητας και επανάληψης δηλώνεται κάθε φορά που οι δύο χαρακτήρες σταματούν και παίζουν –ξανά και ξανά – το αυτοσχέδιο παιχνίδι «ζώα, πρόσωπα, πράγματα» (για το γράμμα Π).

Ενωση δυνάμεων

Η παράσταση είναι ένα κερδισμένο στοίχημα εξαιτίας της απόστασης που κρατάνε οι δύο ηθοποιοί από τον ανέξοδο συναισθηματισμό – εξαιτίας της μελέτης τους, τελικά, πάνω στους χρόνους και τους κραδασμούς των ρόλων. Η Μυρτώ Γκόνη και ο Κωνσταντίνος Μπιμπής, άλλωστε, ένωσαν τις δυνάμεις τους όχι μόνο υποκριτικά, αλλά και συνυπογράφοντας τη σκηνοθεσία, τη μετάφραση και τη δραματουργία. Είναι σαν να ξέρω τη (φιλική) ένσταση: να επιλέξει κανείς τη θεατρική έξοδο για να δει «σεμινάριο υποκριτικής»; Δεν είναι πάντως λίγο όταν ο λόγος, η επιτόνηση, οι γκριμάτσες και οι σιωπές δύο ηθοποιών καταφέρουν να γεμίσουν ένα κατά τα άλλα άδειο και αφαιρετικό σκηνικό (Ευαγγελία Θεριανού), όπου μόνο στο τέλος ο κυλιόμενος ιμάντας εμφανίζει επί σκηνής ένα παγκάκι, ένα σακ βουαγιάζ και ένα πικάπ. Αντικείμενα που με τον τρόπο τους συμβολίζουν την απομόνωση, τη φυγή και τη μνήμη. Τη μοναξιά της ψυχής, την ανημπόρια να στηρίξεις τον άνθρωπό σου, τη γέφυρα με το παρελθόν που ξεθωριάζει.