Τραγούδι των χαμένων ημερών{CR}Μελισσάνθη

Πόσες ημέρες δίχως όνομα

Πόσες αυγές, πόσα φευγάτα δειλινά

Το κύμα φεύγει κι επιστρέφει

στην ίδια πάντοτε αμμουδιά

Βραδιάζει, ξημερώνει

κι εμείς ολοένα αναμετράμε

πόσα καράβια που ξεκίνησαν χωρίς εμάς

Ήρθαν και πάλι έφυγαν οι αγγελιοφόροι

χωρίς να πάρουν το δικό μας μήνυμα

Οι θάλασσες που πλάθουν νέους θρύλους

δεν αυλακώθηκαν απ’ τα δικά μας ιστιοφόρα

Τόσες ημέρες που άναψαν και σβήσαν

γλίστρησαν από την απρόσεχτη καρδιά μας

και σώρεψαν τη σκόνη τους στα πόδια μας

το πένθος και την τύψη στην ψυχή μας

Τόσα καράβια που ξεκίνησαν χωρίς εμάς

τόσα πουλιά ταξιδεμένα

από τα μάκρη τ’ ουρανού, τόσες φωνές

που προσδοκούσαν κάθε μέρα την απόκρισή μας

Σύννεφα που διαβήκανε στα πέλαγα

δίχως να πάρουν το χαιρετισμό μας

Πόσα καράβια κίνησαν χωρίς εμάς

Πόσα πουλιά φτασμένα και φευγάτα

Στον ύπνο μας ακόμα τραγουδούν

οι θάλασσες που πλάθουν νέους θρύλους

Ξανάρχονται καράβια και πουλιά

κάθε στιγμή κινούν οι αγγελιοφόροι

Τα διαβατάρικα νέφη κινούν

Βραδιάζει, ξημερώνει

φτάνουν τόσες αυγές και δειλινά

χτυπούνε πάντα στο παράθυρό μας

μαζί με τα θαλασσοπούλια

μαζί με τους περαστικούς ανέμους

Φέρνουν αντίλαλους από τα περασμένα

ξυπνούν τους σωπασμένους ήχους

τις φευγαλέες φωνές των μακρινών πραγμάτων

Όλο επιστρέφουν με τις νέες ημέρες κι οι παλιές

κι όσα νομίζαμε για πάντοτε χαμένα

ξαναγυρνούν μες στο τραγούδι ονομασμένα.

(Από την «Εποχή του ύπνου
και της αγρύπνιας», 1950)