Ο άνθρωπος που {CR}θα γινόταν βασιλιάς

Στην ταινία του Τζον Χιούστον που αναφέρεται στον τίτλο και η οποία βασίζεται σε νουβέλα του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, ο Μάικλ Κέιν και ο Σον Κόνερι υποδύονται δύο απατεώνες οι οποίοι καταφέρνουν να πείσουν τις φυλές που κατοικούν στο κρατίδιο Καφιριστάν – κάπου ανάμεσα στο σύγχρονο Αφγανιστάν και Πακιστάν – όχι μόνο να τους αναδείξουν σε μεγάλους ηγέτες αλλά και ότι έχουν θεϊκές ιδιότητες. Βέβαια, μέχρι το τέλος της ταινίας, ο ένας αποκεφαλίζεται, έστω και με στέμμα στο κεφάλι, και ο άλλος καταντά ένα ψυχικό και σωματικό ράκος. Δεν μπορώ να βρω καλύτερο τίτλο που να περιγράφει το «φαινόμενο Κασσελάκη» τώρα πια που έχει διαγράψει – που έχει κλείσει θα έλεγα – τον κύκλο του. Ισως με μία μικρή προσθήκη. «Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς, αλλά τελικά έγινε γυμναστής».

Οταν πριν από ενάμισι περίπου χρόνο ο Στέφανος Κασσελάκης εμφανίστηκε στην πολιτική ζωή του τόπου και διεκδίκησε την αρχηγία του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μου προκαλούσε έκπληξη αν μάθαινα ότι, εντός σπιτιού, κυκλοφορεί με στέμμα. Ως ένα είδος «βασιλιά» φανταζόταν τον εαυτό του που μάλιστα ήρθε στην Ελλάδα για να πουλήσει στους ιθαγενείς «καθρεφτάκια» προοδευτικότητας, νεωτερισμού, πολιτικής και, κυρίως, δημοκρατίας. Και έχω την εντύπωση ότι του φαινόταν πιο εύκολο απ’ ότι συναρπαστικό να γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας, οπωσδήποτε για δύο τετραετίες δε. Για να το πω δε στα πολύ παλιακά, μας πέρασε για Αμερικανάκια, ξεχνώντας ότι «…εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε  γέλασε» που λέει και ο Σαββόπουλος.

Ο υπερχειλίζων ναρκισσισμός του δεν του επέτρεπε, όπως πάντα συμβαίνει, να εκτιμήσει σωστά τις καταστάσεις. Υπερτίμησε τον εαυτό του, υποτίμησε και απαξίωσε τους αντιπάλους του, εξέθεσε τους βουλευτές του κόμματός του και αυτούς που, οριακά, τον ανέχθηκαν αλλά και αυτούς που ενώ τον υποστήριξαν ένθερμα, όταν είδαν ότι δεν πρόκειται να φτουρήσει στην Κουμουνδούρου, άρχισαν να επιδίδονται στις κυβιστήσεις που άλλωστε, ως κόμμα, έχουν λανσάρει την πατέντα.

Ο Κασσελάκης εκδιώχθηκε με συνοπτικές και εντελώς αντιδημοκρατικές διαδικασίες από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν θα τον λυπηθώ κιόλας. Ας πρόσεχε. Ας είχε τη στοιχειώδη όχι πολιτική αλλά συναισθηματική νοημοσύνη να καταλάβει μέχρι πού μπορεί. Ε αυτό το όριο το είχε ξεπεράσει προ πολλού. Οταν άρχισε να ξεφεύγει (με τα ντου στα πρωινάδικα, τις ακατάσχετες δηλώσεις, τα άστοχα βίντεο στο Τικ Τοκ, την ατραξιόν της στράτευσης και του καινούργιου σπιτιού) δεν ήξερε – και δεν ρώταγε να μάθει – ότι η πτώση είχε ήδη αρχίσει. Ετσι συμβαίνει πάντα. Πριν κάποιος καταλάβει ότι πέφτει, έχει ήδη πονέσει η μέση του από την άγαρμπη προσγείωση στο έδαφος, στην προκειμένη περίπτωση στην πραγματικότητα.

Και τώρα τι; Το καινούργιο κόμμα του Κασσελάκη πιστεύω ότι γρήγορα θα εξαερωθεί αφού καταγράφει, ήδη από την αρχή, τόσο χαμηλά ποσοστά. Θα μείνει στην Ιστορία ως ένα γραφικό περιστατικό της πολιτικής ζωής. Και θεωρώ ότι ο ίδιος έχει αρχίσει ήδη να το ψιλοκαταλαβαίνει. Γι’ αυτό και αποστασιοποιείται. Νομίζω ότι, τη δεδομένη στιγμή, πιο πολύ τον απασχολεί το γυμναστήριο που θα ανοίξουν με τον σύζυγό του στο Κολωνάκι (είναι πολλά τα λεφτά Τάιλερ) παρά το Κίνημα Δημοκρατίας. Ετσι δείχνει τουλάχιστον διότι τα κόμματα δεν διοικούνται εξ αποστάσεως ούτε δι’ αντιπροσώπου. Και κάπως έτσι, ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς θα γίνει, τελικά, γυμναστής.

Απονες εξουσίες

Πέρυσι τέτοιον καιρό, ο Στέφανος Κασσελάκης μάς είχε υποσχεθεί ότι θα καλύψει τα κενά στις γνώσεις του περί πολιτικής διότι μαθαίνει γρήγορα. Ε, δεν μαθαίνει. Ούτε γρήγορα ούτε αργά. Ενα χρόνο μετά είναι ακόμη στο πρώτο κεφάλαιο. Αυτό που εμείς μάθαμε από το σχολείο. Περί διαχωρισμού των εξουσιών ως βασική προϋπόθεση δημοκρατίας. Ζητά λοιπόν, επειδή δεν του άρεσε ο τρόπος που διαχειρίστηκε ο εισαγγελέας την έφεση του Πέτρου Φιλιππίδη, να επέμβει ο Πρωθυπουργός. Στη δικαστική εξουσία. Ο Πρωθυπουργός. Δεν μεταδίδω άλλο.