Ο καθηγητής Φιλοσοφίας

Στο σχολείο, στο Λύκειο, τον είχα καθηγητή Φιλοσοφίας. Αρχαία έκανε στα άλλα τμήματα. Προσπαθούσε να μας μάθει τις βασικές έννοιες και τις αρχές αυτού του τόσου δύσκολου, για εμάς, τότε, μαθήματος. Είχε πάθος στον τρόπο που προσπαθούσε να μας μεταδώσει τη γνώση. Αργότερα αντιληφθήκαμε το μέγεθος του δασκάλου, την τύχη να έχουμε τον Γεωργουσόπουλο στις παραδόσεις. Για τον Κ.Χ. Μύρη δεν ξέραμε ακόμα.

Λίγα χρόνια μετά, ξεκινώντας τη δημοσιογραφική μου πορεία και κυρίως τα ρεπορτάζ μου για το θέατρο, ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έπαιρνα τηλέφωνο. Το σχολικό παρελθόν είχε λειτουργήσει θετικά και η επικοινωνία μας ήταν τακτική, διαθέσιμος όποτε τον χρειαζόμουν. Πάντα μου έδινε τα φώτα του, μοιραζόταν τις άπειρες γνώσεις του και μου έδειχνε την κατεύθυνση. Συνήθως μου έλεγε περισσότερα από όσα μπορούσα να κρατήσω με τις σημειώσεις μου. Ηταν μια κινητή, ζωντανή βιβλιοθήκη, με μια βιωματική διάσταση – ήξερε πάντα ιστορίες να σου διηγηθεί. Τους είχε ζήσει όλους, θυμόταν λεπτομέρειες, ημερομηνίες, ονόματα, και σ’ έσπρωχνε με τον τρόπο του να ψάξεις λίγο παραπάνω. Δάσκαλος με τα όλα του.

Με τα χρόνια άρχισα να τον βλέπω στις θεατρικές αίθουσες, σε πρεμιέρες, σε φεστιβάλ, στην Επίδαυρο, να παρακολουθεί, να σημειώνει. Μ΄ένα νεύμα του, μετά το τέλος της παράστασης, μπορούσες να καταλάβεις ποια θα είναι η κατεύθυνση της κριτικής του – την τελευταία δεκαετία «μοιραστήκαμε» τη στήλη στα «ΝΕΑ», εκείνος Δευτέρα, εγώ Τρίτη, μια γενναιόδωρη αποδοχή εκ μέρους του, και τόσο σημαντική για μένα. Τα κείμενά του, πλούσια σε γνωστικό υλικό, καίρια, αναλυτικά, επικριτικά ή μη, αποτελούν πλέον ιστορικό θεατρικό υλικό. Είχε συμπάθειες και αντιπάθειες, διαφωνούσε χωρίς να κρύβεται και υπερασπιζόταν με σθένος την άποψή του.

Ανθρωπος που αγάπησε το θέατρο και το έζησε από μέσα, ο Γεωργουσόπουλος είχε μεγάλη ευαισθησία στη γλώσσα –μεταφράσεις, ποιήματα, δοκίμια, επιφυλλίδες, και δεν συγχωρούσε λάθη. Ανήκε σε μια γενιά που είχε μάθει γράμματα, που σεβόταν το παρελθόν και πίστευε στους νέους, θεωρώντας ότι με τα κατάλληλα ερεθίσματα ένας καλός δάσκαλος μπορούσε να τους εμπνεύσει. Οπως έκανε κι ο ίδιος. Καλό ταξίδι…