Ολόκληρη η Γαλλία στο κόκκινο

Αν υπήρχε ένα χρώμα που θα περιέγραφε τη Γαλλία τις τελευταίες ημέρες, αυτό θα ήταν αναμφίβολα το κόκκινο. Σαν το κόκκινο που ξεχώριζε στα μάτια του Μισέλ Μπαρνιέ, του 73χρονου απερχόμενου πρωθυπουργού, στις 20:27 την Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου, όταν είδε την πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησής του να εγκρίνεται με συντριπτική πλειοψηφία 331 βουλευτών από τους 577, αφού στηρίχθηκε τόσο από την Ακροδεξιά όσο και από την Ακροαριστερά. Ηταν η μικρότερη πρωθυπουργική θητεία κατά τα τελευταία 60 χρόνια, ενώ είναι ο πέμπτος πρωθυπουργός που πέφτει από την έναρξη της θητείας του Emmanuel Macron το 2017.

Κόκκινο, όπως και το τρίτο χρώμα της γαλλικής σημαίας που είχε τοποθετηθεί δίπλα στον γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν κατά την ομιλία του στο έθνος την επόμενη ημέρα. Το κόκκινο της σημαίας αντιπροσωπεύει την εξέγερση κατά της μοναρχίας, και η εξέγερση φαίνεται να είναι στα γονίδια των γάλλων πολιτικών, ακόμα κι αν πρόκειται να καταστραφούν τα πάντα, όπως το δημοκρατικό σύστημα. «Αν η Γαλλία χρειάστηκε 5 χρόνια για να ξαναχτίσει την Παναγία των Παρισίων που εγκαινιάζεται σήμερα, χρειάστηκαν 5 μήνες για να καταρρεύσει ολόκληρη η πολιτική τάξη» διαβεβαιώνει ο Σιρίλ Παγιέν, πολιτικός αναλυτής.

Πώς όμως έφτασε η χώρα ως εδώ; Πρώτον, η απόφαση του προέδρου να διαλύσει την Εθνοσυνέλευση τον περασμένο Ιούνιο, μετά την ήττα του κόμματός του στις ευρωεκλογές, ήταν αναμφίβολα η αφετηρία αυτής της καταστροφής. Κανείς δεν ξέρει πραγματικά γιατί το έκανε εκείνη τη στιγμή. «Ρώτησε τον λαό αν ήθελε εναλλαγή μετά τις ευρωεκλογές. Οι Γάλλοι είπαν ναι. Και δεν τους άκουσε. Και τώρα λέει ότι δεν τον καταλάβαμε. Μα πού είναι η δημοκρατία;» αναρωτιέται η Μαρίν Τοντελιέ, αρχηγός των Οικολόγων. «Τώρα, μετά το χάος, προσπαθεί να απαλλαγεί από κάθε ευθύνη, αρνείται να παραδεχτεί ότι ο ίδιος φταίει γι’ όλα αυτά που γίνονται σήμερα» λέει.

Δεύτερον, η δικαστική και πολιτική ατζέντα. Η Μαρίν Λεπέν είναι αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο στέρησης του δικαιώματος του εκλέγεσθαι. Το σχέδιό της είναι να παραιτηθεί ο Εμανουέλ Μακρόν για να γίνουν πρόωρες εκλογές και να γίνει πρόεδρος της Δημοκρατίας, ώστε να απαλλαγεί από τις κατηγορίες που τη βαρύνουν.

Βέβαια, δεν είναι η μόνη που ήθελε να φύγει από τώρα ο Μακρόν. Οι φωνές από την αντιπολίτευση αλλά και από του δελφίνους του ήταν τόσο πολλές που αναγκάστηκε ο ίδιος ο πρόεδρος να επαναλάβει τρεις φορές στο τηλεοπτικό του μήνυμα ότι «οι προεδρικές εκλογές θα γίνουν σε 30 μήνες και όχι πριν», δηλαδή το 2027, αποκλείοντας έτσι κάθε ενδεχόμενο παραίτησης.

Και τώρα; Τώρα, ο γάλλος πρόεδρος θα αναζητήσει κυβέρνηση «γενικού ενδιαφέροντος», όπως είπε και ζήτησε από τις πολιτικές δυνάμεις να τα βρουν έως τον ερχόμενο Ιούνιο, οπότε θα μπορεί να διαλύσει ξανά την Εθνοσυνέλευση και να γίνουν βουλευτικές εκλογές. «Αυτό πώς θα το κάνει; Χρειάστηκαν 17 εβδομάδες για να διοριστεί ο Μισέλ Μπαρνιέ και τρεις εβδομάδες για να σχηματίσει την κυβέρνησή του. Επρεπε να ζητήσει από το Λαϊκό Μέτωπο, το οποίο πήρε τις περισσότερες ψήφους στις εκλογές, να κάνει κυβέρνηση από την αρχή αντί να πιστέψει ότι θα μπορούσε να έχει την ανοχή της Ακροδεξιάς» προσθέτει η Μαρίν Τοντελιέ.

Το θέμα είναι ότι σε κάθε περίπτωση ο νέος πρωθυπουργός δεν θα έχει πολλές ελευθερίες. Χθες, για πρώτη φορά και μπροστά στο πολιτικό χάος, το Σοσιαλιστικό Κόμμα δέχτηκε να διαπραγματευτεί με τον γάλλο πρόεδρο. Παρ’ όλες τις αντιδράσεις, είναι ένα βήμα ευθύνης και ένα ράγισμα στην ένωση της Αριστεράς που διευθύνει ο Ζαν-Λικ Μελανσόν.

Χθες βράδυ, ενώ οι (πολλές) κάμερες και οι δημοσιογράφοι απ’ όλο τον κόσμο είχαν αποχωρήσει από την αίθουσα των τεσσάρων κιόνων της Βουλής και το κυλικείο της άδειαζε σιγά σιγά, στο βάθος, ένας νεαρός πρώην υπουργός πλέον, τελείωνε το κρασί του. Ο ίδιος θέλει να πιστεύει ότι σε αυτό το τσουνάμι, ο πρόεδρος Μακρόν έχει σχέδιο. Οτι «τα κάνει αυτά για να δείξει στον λαό ότι τα κόμματα των άκρων δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για τη χώρα και τον λαό. Οτι είναι ανεύθυνα». Και ελπίζει ότι ο λαός θα γυρίσει στο δημοκρατικό τόξο και δεν θα υπάρξει «θεσμική και οικονομική κρίση». Αλλά δεν έχει πολλές αυταπάτες. Ξέρει ότι σε λίγο «οι αγορές θα βάλουν στο κόκκινο τη Γαλλία», ίσως πιο κόκκινο από το κρασί που έπινε.