Η αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος και η κατάρρευση του αμερικανικού ονείρου

Οι Αμερικανοί δεν είναι γνωστοί ούτε για την καχυποψία ούτε για τον κυνισμό τους. Ολα, όμως, τα στοιχεία δείχνουν ότι ίσως να είναι περισσότερο από ποτέ επικριτικοί απέναντι στο πολιτικό σύστημά τους.

Αυτό που παρουσιάζει ενδιαφέρον είναι ότι όλη αυτή η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια δεν φαίνεται να εστιάζει σε ένα αποκλειστικά σημείο. Αντιθέτως, εντοπίζεται ένα καθολικό κλίμα αμφισβήτησης που φαίνεται να αγγίζει όλη την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα.

Οι λόγοι που έχουν οδηγήσει σε αυτή τη δυσαρέσκεια είναι πολλοί. Ξεκινούν από την επιρροή που έχουν τα μεγάλα συμφέροντα και φτάνουν μέχρι την πολιτική και κοινωνική πόλωση που έχει κάνει ένα σύστημα που είναι δομημένο στην εύρεση συναίνεσης να έχει παραλύσει.

Ενδεικτικά, μόλις το 4% των ενηλίκων Αμερικανών πιστεύει ότι το πολιτικό σύστημα λειτουργεί, ενώ σχεδόν τρεις στους δέκα εκφράζουν δυσμενείς απόψεις και για τα δύο κόμματα.

Πολλοί αποδίδουν αυτό το αντισυστημικό και απολιτίκ κίνημα στην εμφάνιση του Ντόναλντ Τραμπ. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι όπως και στην επιχειρηματική του πορεία, ο Τραμπ δεν δημιούργησε κάτι αλλά εκμεταλλεύτηκε κάτι που προϋπήρχε δανείζοντας το όνομά του.

Εάν κάποιος κοιτάξει προσεκτικά θα δει ότι η σταδιακή αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος συμπίπτει με την αντίστοιχα σταδιακή κατάρρευση των προσδοκιών του αμερικανικού ονείρου.

Ο προοδευτικός σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ τόνιζε ήδη από το 2016 ότι δεν είναι σωστό να κατηγορούνται οι ψηφοφόροι του Τραμπ ως ρατσιστές όταν η τιμή για ένα απλό πακέτο δημητριακών είχε ανέβει δύο φορές πάνω  στην περίοδο της διακυβέρνησης Ομπάμα.

Αντιστοίχως, η απόκλιση μεταξύ μισθών και κόστους για την αγορά κατοικίας δεν έχει σταματήσει να μεγαλώνει τις τελευταίες δεκαετίες, τη στιγμή που το κόστος της ανώτερης παιδείας παραμένει αστρονομικό και το κόστος της υγείας εξαιρετικά υψηλό.

Πού απέτυχαν οι Δημοκρατικοί

Στα κοινωνικά θέματα, η ανεξέλεγκτη μετανάστευση έχει πλήξει κυρίως τις γειτονιές των χαμηλότερων οικονομικά τάξεων που παραδοσιακά αποτελούσαν το προνομιακό ακροατήριο του Δημοκρατικού Κόμματος.

Ωστόσο, η βάση των Δημοκρατικών, η οποία γινόταν πιο woke και προοδευτική, μετατοπίστηκε όλο και περισσότερο στη λευκή φιλελεύθερη ελίτ των μεγάλων μητροπολιτικών κέντρων και των προαστίων.

Οι Δημοκρατικοί απέτυχαν να αφουγκραστούν τις αλλαγές στην αμερικανική εργατική τάξη, η οποία αποτελείται από ένα όλο και μεγαλύτερο ποσοστό μειονοτήτων και μεταναστών που έχουν ξεκάθαρα συντηρητικό προσανατολισμό σε ό,τι αφορά τις οικογενειακές και κοινωνικές αξίες.

Το αποτέλεσμα ήταν ένας δισεκατομμυριούχος σαν τον Τραμπ να καταφέρει να αναδειχθεί στον υποψήφιο της εργατικής τάξης.

Και φυσικά η παρακμή των συστημικών μέσων ενημέρωσης σημαίνει ότι όλο και περισσότεροι Αμερικανοί καταναλώνουν ψευδείς ειδήσεις και παραμένουν εγκλωβισμένοι σε ένα ιδεολογικά αρεστό περιεχόμενο με το οποίο τροφοδοτούνται από τους αλγόριθμους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.