Ενκε Φεζολάρι

Αγαπημένε Ενκε, Ενκελεντ…

Καιρό τώρα ήθελα να σου στείλω αυτό το γράμμα, για τον κόσμο που ονειρεύτηκες, τον κόσμο που σε περικλείει, τον κόσμο που υπάρχεις και πορεύεσαι. Θα μου πεις τότε, μπροστά στις κακουχίες και στη δίψα για να μάθεις, έφαγες πολλά χαστούκια, ανακάλυψες τον έρωτα και πόνεσες, δούλεψες, εγκαταλείφθηκες, απέρριψες και σε απέρριψαν. Ε, λοιπόν, ατίθασο και ευαίσθητο αγριμάκι, σου έχω νέα: ο κόσμος δεν άλλαξε και πολύ, απλά ο χρόνος άλλοτε σου επουλώνει τα τραύματα, άλλοτε σαν άγρυπνος φρουρός σε φυλάει και άλλοτε σου υπενθυμίζει πώς να αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις, πώς να σηκώνεσαι και να κρατάς ακηλίδωτο – όσο μπορείς – το λάβαρο της ανεξαρτησίας σου. Είναι μέσα και έξω σου, θέλει γερό στομάχι και κράση. Θέλει ελευθερία, ομορφιά και γενναιοδωρία για να μπορείς να στέκεσαι στις επάλξεις και σ’ αυτά που πίστεψες. Θέλει κόπο, μόχθο για να δέχεσαι τον κακό λύκο που σου τρώει τα σπλάχνα, που τον ταΐζεις στην αγορά περιμένοντας τους βαρβάρους. Θέλει υπομονή για να μπορείς να περιμένεις ενίοτε το θαύμα, να ακούς και να πονάς, να συγχωρείς και να δακρύζεις στην ομορφιά και στην ασχήμια του κόσμου. Χρειάζεται πείσμα και τσαμπουκάς για να μπορείς να αγκαλιάζεις όλα όσα σου δίνονται και να αντέχεις, να προχωράς, να καλπάζεις, να παίρνεις την ευθύνη, να μετανιώνεις, να ζωγραφίζεις, να χαμογελάς. Να περπατάς στη μοναξιά της υπέρτατης αναλώσιμης νύχτας, στα μπαρ, στις πλατείες, στους δρόμους που μυρίζουν θάνατο και κάτουρο, στα πεζοδρόμια με αίμα, φτώχεια και ραγισμένες αγκαλιές, να σιγοψιθυρίζεις Μπέλλου και Τσιτσάνη. Θυμάσαι τότε τα Πατήσια, τους φίλους που ήταν ο κόσμος σου, οι δάσκαλοι, τα πρώτα φιλιά στα παγκάκια, τα κρυφά τσιγάρα, το πρώτο ουίσκι, τα πρώτα σκυλάδικα, το ροκ, o Λυκαβηττός, τότε που έγραφες στο τετράδιο ποιήματα για έρωτες, τότε που δεν είχαν ασπρίσει τα μαλλιά της μαμάς σου της Ντρίτα, τότε που δεν φοβόσουν, τότε που σε μακέλευε η χυδαιότητα, τότε που άφηνες οριστικά την αθωότητα για να μεταβείς στον κόσμο των μεγάλων, για να ποδοπατηθείς από τη λάσπη που εκκρίνει ο άλλος, που λέει και η Λιλή. Ολα ανήκουν στο κάποτε, απλά τώρα μεγάλωσες…

Ε, λοιπόν, Ενκε μου, καλά τα πήγες, μικρέ μου.

Στις λαβωμένες μας καρδιές και στις ζωές που πενθούμε… εσύ συνέχισε.

Ο Ενκε Φεζολάρι είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης. Αυτό το διάστημα υπογράφει την παράσταση βασισμένη στο βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου «Η αγάπη άργησε μια μέρα», συμπαραγωγή του ΚΘΒΕ με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης