12 Ιανουαρίου 2023

Στα δύο χρόνια που βρίσκομαι πίσω από τα κάγκελα, η μόνη πραγματικά πρωτότυπη ιστορία μου είναι αυτή για τον ψυχοπαθή. Ολα τα άλλα έχουν ειπωθεί και περιγραφεί πολλές φορές. Οποιοδήποτε βιβλίο σοβιετικού αντιφρονούντα αν ανοίξετε, θα βρείτε ατελείωτες ιστορίες για κελιά τιμωρίας, απεργίες πείνας, βία, προβοκάτσιες, έλλειψη ιατρικής περίθαλψης. Τίποτα το καινούργιο. Αλλά η ιστορία μου για τον ψυχοπαθή είναι πρωτότυπη· τουλάχιστον, δεν έχω δει ή ακούσει ποτέ κάτι παρόμοιο.

Επιτρέψτε μου λοιπόν να σας δώσω μια ιδέα για το SHIZO, το μέρος όπου βρίσκομαι συνεχώς. Είναι ένας στενός διάδρομος με κελιά και στις δύο πλευρές. Οι μεταλλικές πόρτες προσφέρουν ελάχιστη έως καθόλου ηχομόνωση, επιπλέον υπάρχουν τρύπες εξαερισμού πάνω από τις πόρτες, οπότε δύο άτομα σε αντικριστά κελιά μπορούν να συζητήσουν χωρίς καν να υψώσουν τη φωνή τους. Αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο δεν υπήρξε ποτέ κανείς στο κελί απέναντι από το δικό μου, ή σε ολόκληρη την πτέρυγα με τα οκτώ κελιά. […]

Κι έπειτα, πριν από περίπου ένα μήνα, έβαλαν έναν ψυχοπαθή στο κελί απέναντι από το δικό μου. Στην αρχή νόμιζα ότι προσποιούνταν. Ηταν πολύ δραστήριος. Αν πεις σε ένα παιδί να φέρεται σαν τρελό, αυτό θα κάνει. Φωνάζει, γρυλίζει, χτυπάει, γαβγίζει, διαφωνεί με τον εαυτό του με τρεις διαφορετικές φωνές. Ομως, στην περίπτωση του δικού μου ψυχάκια, το εβδομήντα τοις εκατό των λέξεων είναι χυδαίες. Υπάρχουν πολλά βίντεο στο Διαδίκτυο με ανθρώπους που νομίζουν ότι έχουν καταληφθεί από δαίμονες. Αυτό είναι πολύ παρόμοιο.