1 Ιουλίου 2022

Ζω όπως ο Πούτιν και ο Μεντβέντεφ.

Τουλάχιστον έτσι νομίζω όταν κοιτάζω τον φράχτη γύρω από τον κοιτώνα μου. Oλοι έχουν τον συνηθισμένο φράχτη […]. Εγώ όμως έχω έναν φράχτη ύψους έξι μέτρων, από εκείνους που έχω δει μόνο στις έρευνές μας για τα παλάτια του Πούτιν και του Μεντβέντεφ.

Ο Πούτιν και ζει και εργάζεται σε ένα τέτοιο μέρος – στο Νόβο-Ογκαριόβο ή το Σότσι. Κι εγώ ζω σε ένα παρόμοιο μέρος. Ο Πούτιν αφήνει τους υπουργούς να περιμένουν στην αίθουσα αναμονής για έξι ώρες, και οι δικηγόροι μου αναγκάζονται να περιμένουν πέντε ή έξι ώρες για να με δουν. Εχω ένα μεγάφωνο στον κοιτώνα μου που παίζει τραγούδια όπως το «Δόξα στην F.S.B.», και νομίζω ότι και ο Πούτιν έχει ένα.

Εδώ όμως τελειώνουν οι ομοιότητες.

Ο Πούτιν, όπως ξέρετε, κοιμάται μέχρι τις 10 το πρωί, μετά κολυμπάει στην πισίνα και τρώει τυρί cottage με μέλι.

Αλλά, για μένα, 10 π.μ. είναι η ώρα του μεσημεριανού γεύματος, γιατί η δουλειά ξεκινά στις 6:40 π.μ. […]

Στη δουλειά, κάθεσαι για επτά ώρες στη ραπτομηχανή σε ένα σκαμνί κάτω από το ύψος του γονάτου. […]

Μετά τη δουλειά, συνεχίζεις να κάθεσαι για λίγες ώρες σε έναν ξύλινο πάγκο κάτω από ένα πορτρέτο του Πούτιν. Αυτό ονομάζεται «πειθαρχική δραστηριότητα».

Το Σάββατο, εργάζεσαι για πέντε ώρες και κάθεσαι ξανά στον πάγκο κάτω από το πορτρέτο.

Την Κυριακή, θεωρητικά, έχεις ρεπό. Αλλά στην κυβέρνηση Πούτιν, ή όπου αλλού αποφασίστηκε η μοναδική μου ρουτίνα, είναι ειδικοί στη χαλάρωση. Την Κυριακή, καθόμαστε σε ένα δωμάτιο σε έναν ξύλινο πάγκο για δέκα ώρες.