22 Μαρτίου 2022

Ξάπλωσε στην κουκέτα του κελιού σου και περίμενε να ακούσεις το «Σβήνουν τα φώτα». Τα φώτα σβήνουν. Κάλεσε τον εαυτό σου να φανταστεί, όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται, το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί. […]

Θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου στη φυλακή και θα πεθάνω εδώ. Δεν θα υπάρχει κανείς να αποχαιρετήσω. Ή, ενώ θα είμαι ακόμα στη φυλακή, άνθρωποι που γνωρίζω έξω θα πεθάνουν και δεν θα μπορέσω να τους αποχαιρετήσω. Θα χάσω τις αποφοιτήσεις από το σχολείο και το πανεπιστήμιο. […] Ολα τα γενέθλια θα γιορτάζονται χωρίς εμένα. Δεν θα δω ποτέ τα εγγόνια μου. Δεν θα γίνω το θέμα καμίας οικογενειακής ιστορίας. Θα λείπω από όλες τις φωτογραφίες.

Πρέπει να το σκεφτείτε αυτό σοβαρά και η σκληρή σας φαντασία θα σας ταξιδέψει μέσα από τους φόβους σας τόσο γρήγορα που θα φτάσετε στον προορισμό «μάτια γεμάτα δάκρυα» σε ελάχιστο χρόνο. Το σημαντικό είναι να μη βασανίζετε τον εαυτό σας με θυμό, μίσος, φαντασιώσεις εκδίκησης, αλλά να μεταβείτε αμέσως στην αποδοχή. Αυτό μπορεί να αποδειχθεί δύσκολο.

Θυμάμαι ότι χρειάστηκε να σταματήσω μια από τις πρώτες συνεδρίες μου στην ιδέα ότι θα πεθάνω εδώ, ξεχασμένος από όλους, και θα θαφτώ σε έναν ανώνυμο τάφο. Η οικογένειά μου θα ενημερωθεί ότι «σύμφωνα με τον νόμο ο τόπος ταφής δεν μπορεί να αποκαλυφθεί». Δυσκολεύτηκα να αντισταθώ στην παρόρμηση να αρχίσω να σπάω με μανία τα πάντα γύρω μου […] και να φωνάζω: Μπάσταρδοι! Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να με θάψετε σε ανώνυμο τάφο. Είναι παράνομο! Είναι άδικο!