Ακροδεξιός εφιάλτης με τα μάτια… ανοιχτά

«Οχι πειράματα» ήταν το βασικό προεκλογικό σλόγκαν που επέλεξε ο Κόνραντ Αντενάουερ το 1957, σε μια περίοδο που ο ιστορικός ηγέτης των Χριστιανοδημοκρατών και επί 14 χρόνια καγκελάριος της Γερμανίας είχε εδραιώσει την κυριαρχία του πάνω στην ανάγκη των συμπατριωτών του να συνεχιστούν η σταθερότητα και η πορεία ανασυγκρότησης της χώρας, η οποία όχι απλώς είχε ηττηθεί συνθηκολογώντας αλλά είχε μετατραπεί σε συντρίμμια κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ηταν ο ίδιος πρακτικά καμβάς που έκανε, επί δεκαετίες, τη συντριπτική πλειοψηφία των γερμανών πολιτών να γυρίζουν την πλάτη τους σε κάθε ακροδεξιό και νεοναζιστικό μόρφωμα, θεωρώντας ότι μόνο νέα δεινά θα μπορούσε να τους φέρει.

Αρκεί μια ματιά στο πολιτικό σκηνικό της Γερμανίας όμως για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι σήμερα ελάχιστα θυμίζουν την εποχή του Αντενάουερ, καθώς τα δεδομένα έχουν αλλάξει ριζικά. Σε τέτοιον βαθμό μάλιστα που ολοένα περισσότεροι Γερμανοί δεν διστάζουν πλέον να πειραματιστούν και να δοκιμάσουν «καρπούς» οι οποίοι θεωρούνταν κυριολεκτικά απαγορευμένοι τις προηγούμενες δεκαετίες, φέροντας την Ακροδεξιά ολοένα πιο κοντά στα σαλόνια της εξουσίας. Κάτι που ήρθε να επιβεβαιώσει και το αποτέλεσμα των χθεσινών εκλογών στο κρατίδιο του Βρανδεμβούργου όπου, παρά τη δεύτερη θέση, η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) επιβεβαίωσε τη δυναμική της, τρεις εβδομάδες μετά την πρωτιά στη Θουριγγία και την παραλίγο πρωτιά στη Σαξονία.

Δεν χωράει αμφιβολία πως η ταχύτατη εξάπλωση της φαιάς κηλίδας στη σημαία της Γερμανίας αποτελεί – περισσότερο από ό,τι η απαξίωση του Ολαφ Σολτς, η οποία δεν αναιρείται από το χθεσινό αποτέλεσμα – μια εξαιρετικά ανησυχητική και επικίνδυνη εξέλιξη, η οποία δεν μπορεί να αφήνει κανέναν και καμία αδιάφορο/-η. Για ευνόητους δε λόγους, αφορά όχι μόνο τη συγκεκριμένη χώρα αλλά ολόκληρη την Ευρώπη, της οποίας η Γερμανία αποτελεί την οικονομική και (ως έναν βαθμό) την πολιτική υπερδύναμη, ενώ έχει σφραγίσει την ιστορία της από τη στιγμή που συγκροτήθηκε ως «Ράιχ» από τον Οτο φον Μπίσμαρκ, πριν από ενάμιση περίπου αιώνα.

Η Ευρώπη της Ακροδεξιάς

Πράγματι, με την Τζόρτζια Μελόνι να είναι ήδη πρωθυπουργός της Ιταλίας και τη Μαρίν Λεπέν να οδεύει ακάθεκτη προς την προεδρία της Γαλλίας στις εκλογές του 2027, με την Ακροδεξιά να είναι πρώτη δύναμη στην Ολλανδία και στην Αυστρία, να δείχνει απειλητικά τα νύχια της στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, στο Βέλγιο και σε άλλες χώρες, αλλά και να παρουσιάζεται εξαιρετικά ισχυρή στην Ευρωβουλή μετά τις εκλογές του Ιουνίου, η ανάδειξη της AfD σε δεύτερη πολιτική δύναμη στη Γερμανία (όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις) – με προπύργιο τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της πρώην Ανατολικής Γερμανίας – θα συνιστά μια περαιτέρω σημαντική αναβάθμιση του συγκεκριμένου χώρου, τόσο ποσοτική όσο και ποιοτική. Αφενός, διότι η φωνή του θα ακούγεται πολύ πιο δυνατή σε κάθε γωνιά της Ευρώπης και δεν θα είναι εύκολο να καλυφθεί με πολιτικά… παράσιτα. Αφετέρου, επειδή θα υπάρξουν και άλλα παραδοσιακά κόμματα που θα σπεύσουν να υιοθετήσουν τις πάγιες θέσεις της Ακροδεξιάς, προβάλλοντας το επιχείρημα πως έτσι θα της κλείσουν τον δρόμο – έστω κι αν έχει αποδειχθεί ότι αυτό αποτελεί αυταπάτη και «παγίδα».

Η εικόνα της Γερμανίας είναι ενδεικτική. Ο Σοσιαλδημοκράτης Σολτς, για του λόγου το αληθές, έγραψε πριν από μερικές ημέρες στα παλαιότερα των υποδημάτων του όλους τους εταίρους του Βερολίνου και το νέο καθεστώς της ΕΕ για τη μετανάστευση και το άσυλο, επιβάλλοντας μονομερώς ελέγχους σε όλα τα σύνορα, όπως από καιρό απαιτούσε το AfD. Ο Χριστιανοδημοκράτης Φρίντριχ Μερτς, από την πλευρά του, ο οποίος εμφανίζεται ως το ακλόνητο φαβορί για να είναι ο επόμενος καγκελάριος, δεν έχει απλώς αντιγράψει τις πιο σκληρές θέσεις του πολιτικού του «πατέρα», Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αλλά φλερτάρει ανοιχτά με μεγάλο μέρος του προγράμματος της Ακροδεξιάς.

Το μόνο που μένει να φανεί είναι εάν θα κάνει «στροφή», εφόσον αναλάβει τη διακυβέρνηση, και στο θέμα του πολέμου στην Ουκρανία, απαιτώντας την άμεση λήξη του. Μια θέση την οποία, εκτός από την AfD, έχει υιοθετήσει και το νεαρό κόμμα της Σάρα Βάγκενκνεχτ…