«Η επιστροφή στις ρίζες είναι μια ανάγκη για ισορροπία»

Μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον χωρίς να χαθούν οι αξίες και οι ποιότητες της παλιάς εποχής είναι η ουσία της φράσης «επιστροφή στις ρίζες». Αυτή οριοθετεί και το φεστιβάλ «Επέστρεφε», στο οποίο συναντώνται η παράδοση και η γαστρονομία. Το ιστορικό θέατρο της Δόρας Στράτου θα ενώσει παραδοσιακές ελληνικές γεύσεις και μουσικές με τον σύγχρονο κόσμο, φέρνοντας στο προσκήνιο τη σημασία της επιστροφής στις ρίζες. Αυτό το ταξίδι στο παρελθόν ντύνεται με τους ήχους δύο μουσικών σχημάτων που έχουν μελετήσει και γνωρίζουν καλά τους ήχους του, των σχημάτων Φυστικί Σαλόνι και Ζυγιά Αλάι.

Η «επιστροφή στις ρίζες» δεν είναι σε καμία περίπτωση οπισθοδρόμηση, τονίζει ο Γιάννης Μαυριτσάκης, μέλος των Ζυγιά Αλάι. Απαντώντας στην ερώτηση γιατί η παραδοσιακή μουσική έχει μεγάλη απήχηση στους νέους ως τρόπος διασκέδασης, παραδέχεται ότι ένα μεγάλο κομμάτι της στροφής αυτής σίγουρα έχει έρεισμα στη μόδα. «Ομως, αν το δούμε λίγο πιο βαθιά, ίσως υπάρχει μια ανάγκη από τους νέους να συνδεθούν με την οικογένειά τους και το παρελθόν τους. Ισως βλέπουν τους παππούδες τους να φεύγουν και τον κόσμο γύρω τους να αλλάζει πάρα πολύ γρήγορα. Προσπαθούν έτσι να κρατήσουν την επαφή με το παρελθόν τους. Η δύναμη του να πιάνομαι από το χέρι στον χορό και να γίνομαι μια μεγάλη παρέα ως μέσο διασκέδασης είναι, ίσως, το αντίδοτο στη μοναξιά της σύγχρονης εποχής».

Η εξερεύνηση του παρελθόντος, υποστηρίζει, δεν είναι άρνηση του παρόντος και οπισθοδρόμηση αφού «υπάρχει μια γενικότερη τάση στους νέους να αναζητούν ποιότητα ζωής, να μειώνουν τους ρυθμούς και να βρίσκουν ψυχική ηρεμία. Παρατηρείται τάση για αποκέντρωση και επιστροφή στις ρίζες, σε αναζήτηση ενός τόπου μακριά από τη βαβούρα της μεγαλούπολης. Μάλλον κάτι δεν κάνουμε καλά στη σύγχρονη ζωή. Αντί να εκμεταλλευτούμε την τεχνολογία προς όφελός μας, έχουμε γίνει δέσμιοί της. Η επιστροφή στις ρίζες δεν είναι οπισθοδρόμηση, αλλά μια ανάγκη για ισορροπία μεταξύ παρόντος και μέλλοντος, χωρίς να χάσουμε τις αξίες και τις ποιότητες του παρελθόντος».

Ενταση και πάθος

Τι τους τράβηξε στην παραδοσιακή μουσική και όχι στη σύγχρονη; «Δεν έχουμε όλοι την ίδια αφετηρία στην ενασχόληση με την παραδοσιακή μουσική. Για κάποιους ξεκίνησε ως βίωμα μέσα από την οικογένεια, η οποία μεταλαμπάδευσε το “μικρόβιο” στην επόμενη γενιά. Για άλλους ήρθε στην πορεία, μεγαλώνοντας, ψάχνοντας, περνώντας από διάφορα είδη μουσικής», απαντά. «Η παραδοσιακή μουσική έχει μια απλότητα και μια πολυπλοκότητα ταυτόχρονα. Σε κερδίζει με την αυθεντικότητα, την ένταση και το πάθος της. Η πλούσια μελωδία και ο συναισθηματικός χαρακτήρας της μουσικής αυτής, τα παραδοσιακά μουσικά όργανα, οι τοπικές μελωδίες τής κάθε περιοχής, οι χοροί και τα ξεφαντώματά τους, μας έχουν συγκινήσει και μας προκαλούν να την εξερευνήσουμε. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει αντέξει στα χρόνια, έχει μια “μαγεία” να σε ταξιδεύει στο τότε, να σε μεταφέρει σε τοπία και “στιγμές” που δεν έχουμε ζήσει αλλά μέσω των τραγουδιών και των σκοπών τα νιώθουμε. Επίσης, η σύνδεση του μουσικού με τον χορευτή και τον ακροατή είναι αλληλένδετη και οι ρόλοι εξίσου σημαντικοί. Το γεγονός ότι ασχολούμαστε με την παραδοσιακή μουσική δεν αναιρεί την ενασχόλησή μας με τα υπόλοιπα είδη. Αλλωστε η μουσική είναι μία. Μια διαπολιτισμική γλώσσα επικοινωνίας».

ΖΩΗ ΛΙΑΚΑ