Ο Τζόκερ ως μιούζικαλ {LF}με σκοτεινές αποχρώσεις

Παρουσιάζεται ως (και) μιούζικαλ – και έχει πράγματι στοιχεία αυτού του είδους. Ομως το «Joker: Folie a Deux» του Τοντ Φίλιπς, η «συνέχεια» της παγκόσμιας επιτυχίας «Joker» (2019) του ιδίου, που παρουσιάστηκε χθες στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ (όπου η πρώτη ταινία είχε κερδίσει τον Χρυσό Λέοντα), ως εμπειρία, είναι πολύ πιο δυσάρεστη, πολύ πιο σκοτεινή και πολύ πιο στενάχωρη από όσο ήταν η προηγούμενη. Αρκεί να επισημάνουμε ότι το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας είναι γυρισμένο μέσα στο ίδρυμα όπου ο Τζόκερ, δηλαδή ο Αρθουρ Φλεκ (Χοακίν Φίνιξ – βραβείο Οσκαρ Α’ ρόλου για την πρώτη ταινία) κρατείται και αναμένει τη δίκη του. Το ερώτημα φαίνεται να είναι (και αυτό υποστηρίζει η δικηγόρος του) κατά πόσο ο πραγματικός δολοφόνος των έξι ανθρώπων που δολοφόνησε στην πρώτη ταινία, ήταν ο ίδιος ο Αρθουρ Φλεκ, είναι ένα άλλο, «σκοτεινό» κομμάτι της ψυχής ενός ταλαιπωρημένου ανθρώπου. Με άλλα λόγια, ο Τζόκερ.

Μέσα στη φυλακή ο Αρθουρ είναι ο δαχτυλοδεικτούμενος δολοφόνος, τον οποίο όλοι – φυλακισμένοι και δεσμοφύλακες – κοροϊδεύουν ζητώντας του να τους πει κάποιο αστείο. Ο Χοακίν Φίνιξ, που έχασε ακόμα περισσότερα κιλά για αυτήν την ταινία απ’ όσα είχε χάσει στην πρώτη, τον υποδύεται συγκρατημένα, «περιπαίζοντας» τους θεατές που περιμένουν ένα κάποιο ξέσπασμα βίαιης αντίδρασης, που όμως ποτέ δεν έρχεται – τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που υποψιάζεσαι ότι θα έρθει. Αυτό που έρχεται είναι η Lady Gaga, σε έναν όχι ιδιαίτερα «φανταχτερό» αλλά σημαντικό ρόλο της Χάρλεϊ Κουίν, της γυναίκας που ερωτεύεται τον Τζόκερ και όχι τον Αρθουρ Φλεκ. Για χάρη του άλλωστε έχει μπει η ίδια στη φυλακή.

Αυτό που στην πραγματικότητα ο Τοντ Φίλιπς έφτιαξε είναι ένα πολύ σκοτεινό και περίπλοκο love story ενδεδυμένο με το «φόρεμα» του μιούζικαλ, χωρίς όμως η ταινία του να εντάσσεται πλήρως ούτε στο ένα, ούτε και στο άλλο είδος. Γιατί το μιούζικαλ, εδώ, είναι κυρίως μια κατάσταση μυαλού, μια φαντασία για την καλύτερη ζωή που ο Τζόκερ λαχταρά να αποκτήσει μαζί με τη Χάρλεϊ. Αυτή η μείξη είναι που τελικά κάνει τη διαφορά δίνοντας στην ταινία μια εντελώς απρόβλεπτη και ανορθόδοξη όψη. Το μελόδραμα, το δράμα φυλακής (prison movie), ακόμα και το «δικαστικό θρίλερ» (αφού ένα μεγάλο μέρος της ταινίας είναι αφιερωμένο στην αίθουσα του δικαστηρίου), δημιουργούν ένα εύπεπτο κοκτέιλ, το οποίο, όμως, δεν είναι βέβαιο αν θα ικανοποιήσει τους φαν της πρώτης ταινίας.

«Δεν είναι πλέον για μένα…»

Πάντως, η σωματική αδυναμία του Χοακίν Φίνιξ στην ταινία, έγινε θέμα στο φεστιβάλ και ο ηθοποιός ρωτήθηκε για τις μεθόδους που χρησιμοποίησε. «Δεν πρόκειται να μιλήσω για λεπτομέρειες της διατροφής που έκανα, γιατί απλώς νομίζω ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται να ακούσει κάτι τέτοιο» είπε ο ηθοποιός μιλώντας στη συνέντευξη Τύπου της ταινίας. «Αλλά μπορώ να πω ότι αυτή τη φορά ένιωσα λίγο πιο παράξενα μόνο και μόνο επειδή είχαμε τόσες πολλές πρόβες χορού, κάτι που δεν είχα την τελευταία φορά. Συνεπώς, ήταν λίγο πιο δύσκολο, αν και ασφαλές. Αλλά είμαι πλέον 49 ετών και μάλλον δεν θα έπρεπε να κάνω κάτι τέτοιο ξανά. Αυτά τα πράγματα δεν είναι πλέον για μένα…».