Oι σταθμοί της ερυθρόλευκης δόξας

Ηταν το κλείσιμο ενός κύκλου. Μια πορεία χαραγμένη στη μνήμη όλων. Οχι μόνο των πρωταγωνιστών, της ομάδας Νέων του Ολυμπιακού, που πανηγύρισαν την κατάκτηση του Youth League προ μηνών και έφτασαν έως τον τελικό του Διηπειρωτικού, χάνοντας από τη Φλαμένγκο στις καθυστερήσεις (1-2), αλλά και όλου του κόσμου της ομάδας. Ή ακόμη καλύτερα, όλων των φίλων του ποδοσφαίρου που παρακολούθησαν παιδιά με ταλέντο και δίψα για διάκριση, ποδοσφαιριστές με δημιουργικότητα και πίστη πως θα πάνε το ελληνικό ποδόσφαιρο πολλά βήματα μπροστά. Ο Ολυμπιακός έδειξε τον δρόμο. Και έπεισαν οι Ερυθρόλευκοι πως με σκληρή δουλειά και αφοσίωση στον στόχο, όλα είναι εφικτά. Ο Αντώνης Παπακανέλλος, αυτός ο βιρτουόζος μεσοκυνηγός, μίλησε στην «Ομάδα» και θυμήθηκε όλους τους σταθμούς αυτής της συναρπαστικής και συνάμα λαμπερής διαδρομής.

Λέτσε (Ιταλία και Ρέντης)

«Το άγχος του πρώτου ευρωπαϊκού αγώνα. Δεν γνωρίζαμε ακόμα τη δυναμική που έχει η ομάδα μας και είχαμε το άγχος, καθώς η αντίπαλος ήταν η πρωταθλήτρια Ιταλίας την προηγούμενη σεζόν. Για αυτό και ήμασταν αρκετά συγκεντρωμένοι στους δύο αγώνες που δώσαμε με τη Λέτσε, έτσι ώστε να μην κάνουμε εύκολα λάθη και να πάρουμε αυτό που θέλαμε, την πρόκριση. Τα καταφέραμε και έτσι προχωρήσαμε στη διοργάνωση, βγάζοντας μία δυναμική για τη συνέχειά μας στη διοργάνωση».

Καμπάλα (Αζερμπαϊτζάν και Γ. Καραϊσκάκης)

«Ο πρώτος μας αγώνας ήταν εκτός έδρας και το δύσκολο σε αυτό το ζευγάρι των αγώνων ήταν το μεγάλο ταξίδι που είχαμε να κάνουμε για το Αζερμπαϊτζάν. Αυτό ήταν κάτι που μας προβλημάτιζε όλους για το πώς θα εμφανιστούμε στο γήπεδο έπειτα από ένα τόσο μεγάλο ταξίδι. Ομως κάναμε και εκεί το παιχνίδι μας, επιβάλαμε τον ρυθμό μας και πήραμε ένα αποτέλεσμα με το οποίο νιώθαμε σιγουριά για το δεύτερο ματς στο Γ. Καραϊσκάκης. Μάλιστα, αυτό που μου έχει μείνει από τον πρώτο αγώνα ήταν πως για πρώτη φορά παίξαμε μπροστά σε τόσο κόσμο αντίπαλης ομάδας».

Ιντερ (Γ. Καραϊσκάκης)

«Ηταν η πρώτη μας κλήρωση με νοκάουτ αγώνα και είχαμε την τύχη να παίζουμε στο γήπεδό μας. Αγωνιστήκαμε στο Γ. Καραϊσκάκης, στο σπίτι μας και θέλαμε όσο τίποτε άλλο να κερδίσουμε μπροστά στους οπαδούς μας. Εγώ προσωπικά στενοχωρήθηκα που αποβλήθηκα και έμεινε η ομάδα με παίκτη λιγότερο, αλλά όλη η ομάδα όποιος και αν αγωνίστηκε έβγαλε πάθος και όλοι μαζί πάλεψαν αν και με αριθμητικό μειονέκτημα για την πρόκριση, την οποία και πήραμε, απέναντι σε έναν δυνατό αντίπαλο».

Λανς (Γ. Καραϊσκάκης)

«Τελικά είναι πολύ δύσκολο να παρακολουθείς έναν αγώνα από την κερκίδα. Με τη Λανς δεν μπορούσα να παίξω γιατί είχα αποβληθεί με την Ιντερ και δεν είχα δικαίωμα συμμετοχής, οπότε ήμουν εκτός αποστολής. Είναι από τα παιχνίδια που είχα το μεγαλύτερο άγχος γιατί δεν μπορούσα να βοηθήσω την ομάδα μου, ιδιαίτερα το ένιωσα όταν μείναμε πίσω στο σκορ με 0-2. Παρ’ όλα αυτά όμως η ομάδα έδειξε δυναμική στο παιχνίδι της, ισοφαρίσαμε σε 2-2 και πήραμε την πρόκριση στα πέναλτι».

Μπάγερν Μονάχου (Γερμανία)

«Αυτό το 9λεπτο μέσα στο Μόναχο που σημειώσαμε τρία γκολ έμοιαζε με όνειρο! Βάλαμε τρία γκολ μέσα σε λίγα λεπτά απέναντι σε έναν αντίπαλο της δυναμικότητας της Μπάγερν Μονάχου και μέσα στη Γερμανία, είναι κάτι το οποίο προηγουμένως φάνταζε ως κάτι πολύ δύσκολο. Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω ότι μπορούμε να πάμε μέχρι το τέλος της διοργάνωσης και να πετύχουμε κάτι σπουδαίο. Υστερα από το Μόναχο ένιωσα πιο σίγουρος από ποτέ για την ομάδα και την αξία της και το τι μπορεί να πετύχει».

Ναντ (Ελβετία, Νιόν)

«Φτάσαμε στον ημιτελικό του Πρωταθλήματος Ευρώπης, είχαμε απέναντί μας έναν δυνατό αντίπαλο που είχε κάνει μία εντυπωσιακή πορεία μέχρι εκεί, όπως και εμείς άλλωστε. Η ετοιμότητα όμως που δείχναμε στα πρόσωπά μας έβγαζε μία σιγουριά και το δείξαμε αυτό μέσα στο γήπεδο. Ο τρόπος που μπήκαμε μέσα στον αγωνιστικό χώρο, όπως παίξαμε μέχρι το 90′ και στη διαδικασία των πέναλτι, δείξαμε ότι είμαστε έτοιμοι να αγωνιστούμε στον τελικό της διοργάνωσης. Αυτή η ψυχολογική ετοιμότητα που είχαμε είναι που μου έχει μείνει από τον ημιτελικό».

Μίλαν (Ελβετία, Νιόν)

«Ναι μεν ήταν να παίξουμε στον τελικό του Πρωταθλήματος Ευρώπης, αλλά δεν υπήρχε άγχος στην ομάδα. Ξέραμε πολύ καλά τι έπρεπε να κάνουμε, φαινόμασταν πιο έτοιμοι από ποτέ! Το δείξαμε και με τα τρία γκολ που βάλαμε σε μικρό χρονικό διάστημα. Πραγματικά τα συναισθήματα που νιώσαμε μέσα στο γήπεδο δεν περιγράφονται! Οταν άκουσα το σφύριγμα της λήξης δεν ήξερα πώς να αντιδράσω, ήμασταν πλέον οι πρωταθλητές Ευρώπης και δείξαμε σε όλη την Ευρώπη τι ομάδα έχουμε και τι αξίζουμε».

Φλαμένγκο (Βραζιλία)

«Δυστυχώς δεν ήταν το αποτέλεσμα που θέλαμε. Παρ’ όλα αυτά όμως θαύμασα την ομάδα, γιατί μπήκαμε μέσα σε ένα ιστορικό γήπεδο όπως είναι το Μαρακανά και παρά τις απουσίες που είχαμε μπροστά σε τόσες χιλιάδες κόσμο, είδα 11 μαχητές να παλεύουν μέχρι το 90′! Δεν τα καταφέραμε αλλά κρατάω μόνο τα καλά στοιχεία απ’ αυτό το ταξίδι, τα οποία είναι πάρα πολλά. Βελτιωθήκαμε ως ποδοσφαιριστές και ως άνθρωποι, ζήσαμε απίστευτες εμπειρίες στη Βραζιλία, που μπορεί να μη ζήσουμε ποτέ ξανά».