Η έκπληξη έχει όνομα: Χρήστος Ζαφείρης

«Και με ποιον μοιάζει παικτικά;». Εδώ και κάποια 24ωρα ένα Ελληνόπουλο που ζει και βγάζει το (ποδοσφαιρικό) ψωμί του στο εξωτερικό, κερδίζει τις εντυπώσεις. Πρώτα, μπήκε στις κουβέντες των περισσότερων με την απόφασή του να μετακομίσει από τις μικρές εθνικές ομάδες της Νορβηγίας στο ελληνικό σύνολο των ανδρών. Να αγωνιστεί για την πατρίδα του και όχι να γίνει συμπαίκτης του «πολύ» Χάαλαντ – αν το καλοσκεφθείς, δεν πρόκειται για μικρή υπόθεση. Το έκανε, άραγε, επειδή θέλει να προσφέρει ή να κυνηγήσει την ευκαιρία του στην Ελλάδα; Μήπως βλέπει πιο εύκολο το γαλάζιο μονοπάτι της καθιέρωσης;

Οπως και να έχει, κερδισμένη βγαίνει η Εθνική γιατί σχεδόν από το πουθενά εντάσσει στο ρόστερ της έναν αξιοπρόσεκτο ποδοσφαιριστή. Δεν είναι… μάγος της μπάλας, έχει όμως ταχυδύναμη ο Ζαφείρης, ικανότητα να αλλάζει κατευθύνσεις, τρέχει με την μπάλα και χωρίς αυτή, μοιράζει παιχνίδι και σουτάρει καλά τα στημένα. Κοντολογίς, κάνει αρκετά από όσα απαιτούνται στο λεγόμενο «σύγχρονο ποδόσφαιρο».

Ο Γιοβάνοβιτς που φρόντισε να κινηθεί γρήγορα, αξίζει τον πρώτο έπαινο. Ταυτόχρονα καλά λόγια ας ακούσουν και οι υπόλοιποι που «ανακάλυψαν» τον Ζαφείρη και πληροφορήθηκαν πως αμφιταλαντευόταν για το ποιας εθνικής ομάδα τη φανέλα θα φορέσει. Και για όσους έχουν αμφιβολίες αναφορικά με την αξία ή τις προοπτικές ενός παιδιού 21 ετών, το βίντεο από το προχθεσινό ματς της Σλάβια Πράγας με τη Λιλ, αναμφίβολα λέει πολλά.

Ο δεύτερος λόγος που πέφτουν πάνω στον παίκτη οι προβολείς. Ο Χρήστος Ζαφείρης πέτυχε ένα υπέροχο γκολ, έκανε «γεμάτη» εμφάνιση, πλην όμως δεν ήταν όλα αυτά αρκετά ώστε να έρθει η πρόκριση για την ομάδα της Τσεχίας. Σε μια Εθνική, όμως,  που (πάντα) ψάχνει έναν κινητικότατο χαφ που θα έχει «κάθετο παιχνίδι» και δεν θα αναλώνεται σε πάσες οριζόντιες, ο συγκεκριμένος παίκτης μοιάζει με έκπληξη. Εμαθε το ποδόσφαιρο στην Ευρώπη. Δεν μπορείς να υποστηρίξεις πως είναι κάτι εξ ορισμού θετικό, τα δείγματα όμως που φανέρωσε παραείναι ενθαρρυντικά. Εχοντας πάντα οδηγό την ψυχραιμία και τις φειδωλές ατάκες, μπορεί κάποιος να φέρει στον νου το πώς έδινε μάχες ο Γιώργος Καραγκούνης. Πώς ξεχώριζε τη διετία 1996-98 στον Απόλλωνα και πόσο έτοιμος επέστρεψε στον Παναθηναϊκό. Ενα τέτοιο προφίλ, σε μικρογραφία ασφαλώς, βγάζει ο Ζαφείρης. Μένει πλέον να φανεί αν μπορεί να σταθεί και στην επόμενη πίστα. Αλλο οι Ελπίδες, άλλο η ανδρική ομάδα. Αυξάνονται, όμως, οι επιλογές του Γιοβάνοβιτς και ένα πρόσωπο άφθαρτο πάντα έχει το ενδιαφέρον του.