Τι χρειάζονται οι Εργατικοί για να πετύχουν

Για να ανατρέψει τις αναιμικές οικονομικές επιδόσεις της Βρετανίας την τελευταία δεκαετία ή περισσότερο, η νέα κυβέρνηση των Εργατικών του πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ υποσχέθηκε ότι θα εισαγάγει βιομηχανική στρατηγική με γνώμονα αυτή την προσπάθεια. Αλλά για να πετύχει, η κυβέρνηση πρέπει να μεταμορφωθεί και να επενδύσει στις δικές της δυνατότητες.

Το Εργατικό Κόμμα θα πρέπει να είναι προσεκτικό για να μην πέσει σε συνήθεις παγίδες. Η εξασφάλιση φθηνότερης ηλεκτρικής ενέργειας με μηδενικές εκπομπές άνθρακα έως το 2030 έχει σαφώς τη δυνατότητα βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου. Αλλά, όπως η οικοδόμηση ενός NHS (εθνικό σύστημα υγείας) «κατάλληλου για το μέλλον», θα πρέπει να μεταφραστούν σε σαφείς, μετρήσιμους στόχους.

Ενας άλλος κίνδυνος πηγάζει από τον τρόπο με τον οποίο ακολουθούνται οι πολιτικές. Η υπουργός Οικονομικών Ρέιτσελ Ριβς φρόντισε να σηματοδοτήσει ότι η κυβέρνηση θα τηρήσει τους δημοσιονομικούς κανόνες που περιορίζουν τις κρατικές επενδύσεις μέχρι να μειωθεί το χρέος και να αυξηθεί η ανάπτυξη. Ωστόσο, ο υπερβολικός περιορισμός θα μπορούσε να υπονομεύσει τον ρόλο που διαδραματίζουν οι δημόσιες επενδύσεις στη δημιουργία βιώσιμης και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξης.

Ενα δεύτερο μάθημα είναι ότι οι βιομηχανικές στρατηγικές δεν θα πρέπει να περιορίζονται σε υπουργεία που επικεντρώνονται στην καινοτομία, τη βιομηχανία ή το εμπόριο. Το θέμα είναι να συντονιστούν οι προσπάθειες μεταξύ των φορέων, και αυτό γενικά απαιτεί μια αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας διακυβέρνησης.

Τρίτον, τέτοιες προσπάθειες απαιτούν βαθύτερες διαρθρωτικές αλλαγές στην κυβέρνηση. Ο Στάρμερ κάνει μια καλή αρχή με το Εθνικό Ταμείο Πλούτου, το οποίο στοχεύει σε επενδύσεις σε εθνικά έργα υποδομής (συμπεριλαμβανομένου του πράσινου χάλυβα, της δέσμευσης άνθρακα και των φορτιστών ηλεκτρικών οχημάτων).

Τέταρτον, η κυβέρνηση θα χρειαστεί να συνεργαστεί με επιχειρήσεις, συνδικάτα, οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και άλλα επίπεδα διακυβέρνησης. Τέλος, η κυβέρνηση πρέπει να ανατρέψει την κοντόφθαλμη τάση της μείωσης της κρατικής ικανότητας και της ανάθεσης βασικών λειτουργιών σε μεγάλες εταιρείες συμβούλων – κερδοσκοπικές εταιρείες. Αυτή η εξάρτηση έχει διαβρώσει σοβαρά την ικανότητα των δημόσιων φορέων να εκτελούν φιλόδοξες αποστολές.

Ο τερματισμός του κύκλου των χρόνιων υποεπενδύσεων και των αποσπασματικών θα απαιτήσει μια βιομηχανική στρατηγική προσανατολισμένη στην αποστολή που θέτει μια νέα κατεύθυνση για την ανάπτυξη. Αλλά για να πετύχει αυτή η στρατηγική, η κυβέρνηση θα πρέπει να μεταμορφωθεί.

Η Μαριάνα Μαζουκάτο είναι ιδρυτική διευθύντρια στο UCL Institute for Innovation and Public Purpose. Ηταν πρόεδρος στο Council on the Economics of Health for All του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
Η Σάρα Ντόιλ είναι επικεφαλής πολιτικής στο Institute for Innovation and Public Purpose στο University College London (UCL).