To (ποδοσφαιρικό) κίνημα των Βάσκων

Γεννημένος στο Αρό της Ριόχα έμαθε να βλέπει τη Χώρα των Βάσκων στον βορρά. Ο πατέρας του ήταν από εκεί. Ο ίδιος από τα… σύνορα. Η επιρροή όμως δεδομένη: στον τρόπο, τις ιδέες, τη διαχείριση. Ενας ακόμη που επιβεβαιώνει το αξίωμα του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. «Ο Βάσκος είναι ταπεινός και σκληρά εργαζόμενος. Ακουσε από τους γονείς του ότι θα πρέπει να κοπιάσει για να τα καταφέρει. Και το έκανε (και) ποδόσφαιρο» θεμελίωσε κάποια στιγμή ο προπονητής του Ολυμπιακού και ο –περί ου ο λόγος – Λουίς ντε λα Φουέντε διόλου τυχαία τον θυμήθηκε στην πιο μεγάλη χαρά της ποδοσφαιρικής ζωής του: Την κατάκτηση του Euro 2024. «Ταυτίζομαι μαζί του» είπε στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου σαν πρωταθλητής Ευρώπης

Σε ένα σύντομο rewind: Φίλοι καλοί οι δύο τους. Από παιδιά. Συνομήλικοι και συμπαίκτες κάποτε στη δεύτερη ομάδα της Αθλέτικ Μπιλμπάο. Αριστερό μπακ ο Ντε λα Φουέντε που έπαιξε και θριάμβευσε αργότερα στα χρόνια που το Σαν Μαμές γιόρτασε πρωταθλήματα. Σέντερ φορ ο Μεντιλίμπαρ που δεν έμελλε ποτέ να κάνει κάτι σπουδαίο πριν περάσει έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Κεντρικό χαφ ο Γιαν Ασπιάθου που εδώ στα μέρη μας είναι γνωστός σαν ο πιστός βοηθός του Ερνέστο Βαλβέρδε. Αναπληρωματικοί ο Χούλιο Σαλίνας που έκανε μεγάλη καριέρα και στην Μπάρτσα, όπως φυσικά και ο Αντόνιο Θουμπιθαρέτα που έγινε ένας από τους σημαντικότερους τερματοφύλακες στην ιστορία της Ισπανίας. Πόσο ταλέντο, πόσες προσωπικότητες του ποδοσφαίρου στα ίδια εφηβικά αποδυτήρια…

Σχολή

Πίσω στους πάγκους όμως: Ελεγαν κάποτε στα Βαλκάνια, στα χρόνια της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, για τη μεγάλη των πλάβι σχολή έχοντας κατά νου κυρίως τα κατορθώματα στο μπάσκετ και εκείνη την αδιανόητη διαδοχή από δάσκαλο σε δάσκαλο και γενιά σε γενιά. Και άλλοι το συζητούσαν με θαυμασμό και άλλη με ζήλια, όλοι όμως το αποδέχτηκαν ως δεδομένο. Για το ταλέντο αλλά και για τη συνεργασία. Για τον τρόπο που ο ένας στήριζε τον άλλο. Κάπως έτσι τείνει να εξελιχθεί πια για το ποδόσφαιρο ο Βισκαϊκός Κόλπος. Η αίσθηση πως έχει κάτι το νερό του. Και μια σχολή προπονητών που σταδιακά όχι μόνο διευρύνει τα… σύνορά της αλλά και κυριαρχεί. Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ του Ολυμπιακού, back to back τροπαιούχος Ευρώπης και μάλλον η πιο μεγάλη έμπνευση για όλους για την υπομονή, τη μέθοδο και τη δικαίωση που ήρθε μετά τα εξήντα. Ο Ντε λα Φουέντε ο πρώτος ομοσπονδιακός που κατέκτησε το EURO με U-19 (2015), U-21 (2019) και φυσικά με τα παιδιά (του) που έγιναν άντρες της Ισπανίας (2024). Ο Μικέλ Αρτέτα (Αρσεναλ), ο Ουνάι Εμερι (Αστον Βίλα), o Αντονι Ιραόλα (Μπόρνμουθ) και ο Γιούλεν Λοπετέγκι (Γουέστ Χαμ) σε ένα σπάνιο καρέ στον ουρανοξύστη – και των προπονητών – της Premier League που μάλλον δεν προέκυψε τυχαία.

Είναι παντού

Και όλοι οι άλλοι: Ο Τσάβι Αλόνσο που μέσα σε έναν χρόνο έφτασε την Μπάγερ Λεβερκούζεν εκεί που δεν κατάφερε άλλος κανείς. Ο Γιακόμπα Αρασάτε που έπειτα από μια σπουδαία περίοδο στην Οσασούνα ανέλαβε την ευθύνη στη Μαγιόρκα.  O Ιμανόλ Αλγκουαθίλ που χτίζει τη δική του εποχή στη Σοδιεδάδ. Και φυσικά ο καλός μας Ερνέστο Βαλβέρδε που όπως ο Ντε λα Φουέντε δεν είναι καθαρός… Βάσκος στο αίμα – γεννημένος στη Βιανδάρ Ντε Λα Βέρα – αλλά δεν αμφιβάλλει κανείς για την ψυχή του. Ο «Τσινγκούρι» που έπειτα από σαράντα ολόκληρα χρόνια οδήγησε την Αθλέτικ στην κατάκτηση του Κυπέλλου και που τροφοδότησε – Σιμόν, Βίβιαν, Νίκο Γουίλιαμς – τη νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης. Για την ιστορία: Ηταν συμπαίκτες και ο Ερνέστο Βαλβέρδε με τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Μέσα των 80s στη Σεστάο.  Ο πρώην του Ολυμπιακού όμως έκανε μεγάλη καριέρα φτάνοντας ως την Μπάρτσα. Ο νυν δεν έπαιξε ποτέ ψηλότερα από τη δεύτερη κατηγορία.