Ποτέ μην αμφιβάλλετε για το ένστικτό του

Ενθαρρυντικές σκηνές από το εθνικό συνέδριο των Ρεπουμπλικανών, όπου οι πολιτικοί των ΗΠΑ και ο ευρύτερος κόσμος καλούνται να χαμηλώσουν τη ρητορική τους από ένα πλήθος ανθρώπων που υψώνουν ρυθμικά τις δεξιές γροθιές τους και ουρλιάζουν «Παλέψτε, παλέψτε!».

Κάνοντας μια περιττή ανακεφαλαίωση, ο Ντόναλντ Τραμπ επέζησε από μια απόπειρα δολοφονίας σε μια συγκέντρωση στην Πενσιλβάνια και πρέπει απλώς να μείνουμε άναυδοι από το εκπληκτικό του ένστικτο. Στάθηκε ξανά στα πόδια του μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ενώ η εκστρατεία του Τζο Μπάιντεν πάσχει από μετατραυματικό στρες.

Και έτσι φτάνουμε στο συνέδριο στο Μιλγουόκι. Ενα μάθημα των τελευταίων ετών είναι ότι τα πράγματα μπορούν πάντα να γίνουν χειρότερα, επομένως από πολλές απόψεις φαίνεται αναπόφευκτο ότι όσον αφορά την οικογενειακή υποστήριξη του Τραμπ είμαστε ακόμη στην εποχή του «Φέρτε πίσω την Ιβάνκα!» που είναι η Ελινορ Ρούζβελτ σε σύγκριση με τους μεγάλους ενήλικους γιους.

Τέλος πάντων: Βανς. Ποιος είναι αυτός; Λοιπόν, κάποτε έγραψε ένα βιβλίο που νομίζω ότι ονομαζόταν «Ο Θρύλος του Μπάγκερ Βανς». Ναι, λοιπόν: τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα.

Συγκεκριμένα, εκείνο το πρώτο βιβλίο του Βανς διέσπειρε κάποιες αμφιβολίες για τον Ντόναλντ Τραμπ, όπως έκανε και η δημόσια δήλωσή του ότι ήταν ο τύπος «ποτέ Τραμπ» – και κάποια μηνύματα κειμένου στον πρώην συγκάτοικό του στη Νομική Σχολή του Γέιλ, στα οποία σκεφτόταν ότι ο Τραμπ μπορεί να είναι «ο Χίτλερ της Αμερικής».

Για να είμαστε ειλικρινείς, στην πολιτική σίγουρα δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να αλλάζεις γνώμη ανταποκρινόμενος σε νέα δεδομένα. Αλλά αν αυτά τα νέα δεδομένα είναι «απόκρυψη κλεμμένων απόρρητων εγγράφων/υποκίνηση εξέγερσης» και η γνώμη σου αλλάζει προς «κάτσε, σαν να μου φαίνεται ωραίος τύπος», τότε … στην πραγματικότητα κάτι δεν πάει καλά.

Εμείς, εν τω μεταξύ, θα μπορούσαμε να σκεφτούμε τα ιστορικά γεγονότα στην Πενσιλβάνια το Σαββατοκύριακο και να θαυμάσουμε τη δική μας ικανότητα να μιλάμε ήδη για άλλα πράγματα.

Η εμπειρία της παρακολούθησης ενός τόσο ασυνήθιστου ιστορικού γεγονότος που αποτυγχάνει να σταματήσει τα πάντα για λίγο είναι ανησυχητική. Ισως όμως το «προχωράμε» να είναι η καθοριστική διαβρωτική δυναμική της εποχής μας. Προχωράμε κυριολεκτικά και μεταφορικά. Κι όμως, είναι απλώς πιθανό αυτή η κίνηση να γίνεται προς μια κατεύθυνση κι αυτό δεν είναι καλό. Το χάος των τελευταίων ημερών υποδηλώνει ότι δεν υπήρξε ποτέ καλύτερη στιγμή για να μείνουμε ακίνητοι και να κάνουμε τον απολογισμό μας – ωστόσο είναι σαν να τρέχουμε με διπλάσια ταχύτητα από την προηγούμενη εβδομάδα.