Top boy

Γενέθλια σήμερα για τον Λαμίν Γιαμάλ. Κλείνει τα 17 – το απόλυτο wonder boy του ποδοσφαίρου. Δεν σκοπεύει όμως να το ξενυχτήσει με τους φίλους του σε κάποιο εφηβικό πάρτι.

Θα κοιμηθεί νωρίς και θα ξυπνήσει νωρίς μιας και αύριο τον περιμένει το – τουλάχιστον μέχρι το επόμενο – ματς της ζωής του. Το ίδιο που οι συνομήλικοί του ανά τον κόσμο μπορούν να το προσεγγίσουν μόνο στα video-games: O τελικός του Euro…

Δεν μπορεί κανείς να προβλέψει αν το τελευταίο διαμάντι στο στέμμα της Μασία ετοιμάζεται για μια δική του εποχή στο παιχνίδι. Είναι βέβαιο όμως πως όσα κάνει αυτές τις εβδομάδες στα γήπεδα της Γερμανίας δεν τα κατάφερε άλλος κανείς στην ηλικία του: Διόλου τυχαία άλλωστε πήρε ήδη κάποια από τα ρεκόρ του Πελέ που κρατούσαν από το 1958.

Και το κυριότερο: Πήρε μια θέση σε μια λίστα που δεν μπόρεσαν να χωρέσουν κάποιοι από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών. Σε εκείνη που ένα ολόκληρο τουρνουά του υψηλότερου επιπέδου σχεδόν ταυτίζεται με έναν μόνο ποδοσφαιριστή.

Το έκανε στα ίδια μέρη το 1988 ο Μάρκο Φαν Μπάστεν εκπροσωπώντας μια φανταστική γενιά Ολλανδών. Το κάνει τώρα και εκείνος εκπροσωπώντας το… εφηβικό. Και μάλιστα με τρόπο εμφατικό. Σαν MVP στο μονοπάτι των νοκάουτ όπου η Ισπανία κλήθηκε να αποκλείσει τη διοργανώτρια Γερμανία και την για πολλούς καλύτερη εθνική ομάδα των καιρών μας, τη Γαλλία του «μασκοφόρου» Κιλιάν Εμπαπέ. Δεν περίμενε κανείς τους Ιβηρες σε αυτό το τουρνουά. Πολλώ δε μάλλον την παρέλασή τους ως τον τελικό. Υπολόγιζαν οι περισσότεροι ότι από ένα σημείο και έπειτα θα τους κοστίσει το γεγονός ότι δεν έχουν την ισορροπία που απαιτείται, ή τους σταρ που θα καθαρίσουν την… μπουγάδα.

Ο Γιαμάλ όμως φρόντισε να απαντήσει σε όλες τις απορίες και να καλύψει όλα τα κενά. Και μάλιστα εκεί που η μπάλα άρχισε να καίει. Με συνέπεια υποδειγματική στα νοκάουτ: Ασίστ για την ανατροπή με τη Γεωργία, ασίστ για το προβάδισμα με τη Γερμανία, το γκολ της χρονιάς στον ημιτελικό με τη Γαλλία.

Βγάζεις το καπέλο στη σχολή των Ισπανών χρόνια τώρα γιατί έχουν σπάσει αβγά σε αυτή την ιστορία. Δεν κοιτάζουν ηλικίες. Ταλέντο κοιτάζουν. Το βλέπουν, το εμπιστεύονται, το φέρνουν στο προσκήνιο δίχως να λογαριάζουν την ημερομηνία γέννησης. Το κάνουν στο υψηλότερο επίπεδο των συλλόγων. Το κάνουν φυσικά και με το εθνόσημο. Κομμάτι της κουλτούρας τους.

O Γιαμάλ στην Ελλάδα θα ήταν ζήτημα αν είχε μερικές προπονήσεις με την πρώτη ομάδα του συλλόγου του. Και αν δεν ήταν και με τη… σωστή πλευρά της ιστορίας μπορεί να μην καλούνταν όχι στην εθνική ανδρών αλλά ούτε στην εθνική παίδων.

Ποιος ξεχνάει άλλωστε ότι πριν από μερικούς μήνες ο 21χρονος Γιάννης Κωνσταντέλιας δεν χωρούσε στο πλάνο του Γκουστάβο Πογέτ (!). Ή ότι η χρυσή γενιά του Ολυμπιακού που κατέκτησε το Youth League νικώντας τους 17χρονους και 18χρονους της Ιντερ, της Μπάγερν Μονάχου κα της Μίλαν δεν φορά το εθνόσημο γενικώς στα μικρότερα αντιπροσωπευτικά μας συγκροτήματα…

Γιαμάλ μάλλον γεννιέσαι. Ενα ταλέντο έξω από το κουτί. Πρέπει όμως και με έναν τρόπο να γίνεσαι. Και αυτόν τον τρόπο οι Ισπανοί τον γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα: O Πέδρι, ο Γκάβι, ο Φατί, ο Κουμπαρσί. Ολοι τους έκαναν ντεμπούτο με το εθνόσημο στα 17. Αμφιβάλλει κανείς για το μέλλον;