«Τα δάκρυα του Γιάννη και του Κώστα μας συγκλόνισαν»

^«Οταν βλέπεις παίκτες σαν τον Γιάννη (Αντετοκούνμπο), μέσα στους 2-3 κορυφαίους στον κόσμο, πρωταθλητής ΝΒΑ, αλλά και τον Κώστα Παπανικολάου με τέτοια πορεία και διαδρομή, να δακρύζουν μετά την πρόκριση, δεν μπορείς να μη νιώσεις δέος για αυτό που πετύχαμε. Ηταν μια συγκλονιστική στιγμή».

Ο Βασίλης Τολιόπουλος, ο πιο βελτιωμένος παίκτης της σεζόν που τελείωσε συνέχισε σε ρυθμό… πολυβόλου και στην Εθνική και έβαλε το χεράκι του και αυτός για να γίνει το όνειρο πραγματικότητα – και τι όνειρο, όπως παραδέχεται μιλώντας στα «ΝΕΑ».

«Τεράστιο όνειρο που γίνεται πραγματικότητα. Παιδιά όπως ο Παπανικολάου και ο Καλάθης που παίζουν τόσα χρόνια στο πιο υψηλό επίπεδο και δεν έχουν βρεθεί εκεί.

Οταν έπαιζα μικρός στα ανοιχτά σκεφτόμουν ότι παίζω στους Ολυμπιακούς Αγώνες και τώρα πρόκειται να το ζήσω, ειλικρινά δεν περιγράφονται τα συναισθήματα» λέει στα «ΝΕΑ» και φέρνει ξανά στη μνήμη μου την ώρα που ακούγεται η κόρνα της γραμματείας, η Ελλάδα έχει νικήσει την Κροατία και επιστρέφει μετά το 2008 σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ο Γιάννης «σπάει» και ακολουθεί ο αρχηγός Κώστας Παπανικολάου (με ανάλογες εικόνες να βλέπουμε είναι αλήθεια και στη Βαλένθια με τον Ρούντι Φερνάντες στα 39 του και ενώ ετοιμάζεται να αποσυρθεί από την ενεργό δράση μετά τους Ολυμπιακούς να κλαίει σαν παιδί για την πρόκριση της Ισπανίας απέναντι στις Μπαχάμες).

«Είναι ξεχωριστό»

«Μα για αυτό λέω ότι το να βλέπεις τον Γιάννη να δακρύζει που έχει πάρει πρωτάθλημα στο ΝΒΑ και έχει σαρώσει όλες τις ατομικές διακρίσεις, δείχνει πόσο ξεχωριστοί είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Από αυτές τις εικόνες και μόνο καταλαβαίνει κανείς το πόσο ξεχωριστή είναι αυτή η διοργάνωση και μάλιστα και το πόσο ξεχωριστό είναι το να πετύχεις και μια διάκριση εκεί που τη θέλουμε όλοι» λέει με έμφαση ο «πιστολέρο» της Εθνικής που δεν δίστασε μετά τον ημιτελικό με τη Σλοβενία (όπου είχε 17 πόντους και μάλιστα και με ένα σουτ από τη… σέντρα) να παραδεχτεί: «Ναι έχω το καλύτερο σουτ στην εθνική ομάδα». Στα «ΝΕΑ» προσθέτει και κάτι ακόμα σημαντικό:

«Ξέρω ότι είμαι καλός σε κάποια πράγματα, ξέρω πού μπορώ να βοηθήσω και το κυριότερο όλοι με ενθάρρυναν με πρώτο τον κόουτς να επιχειρήσω π.χ. ένα σουτ ή μια προσπάθεια και αυτό σου δίνει μεγάλο πλεονέκτημα και χτίζεις αυτοπεποίθηση. Μέρα με τη μέρα. Είμαστε μια παρέα, μια ομάδα που αν και είμαστε λίγες μέρες μαζί έχουμε δεθεί, παίζει ο ένας για τον άλλο, περνάμε καλά και αυτό φαίνεται και έτσι θέλουμε να συνεχίσουμε».

Το έξτρα κίνητρο

Οταν είχε ρωτηθεί για τον θαυμασμό του Λούκα Ντόντσιτς προς τον Βασίλη Σπανούλη είχε πει: «Δεν ξέρω πώς νιώθει ο Λούκα, εγώ πάντως έχω μεγαλώσει με τον Σπανούλη και τον θαυμάζω».

Τον ρωτάμε λοιπόν εάν ήταν ένα έξτρα κίνητρο να στείλουν εκτός από την Εθνική και τον Βασίλη Σπανούλη (και πάλι) στους Ολυμπιακούς Αγώνες, εκεί που είχε κάνει ντεμπούτο με την εθνική ομάδα σε μεγάλη διοργάνωση (το 2004 στην Αθήνα με κόουτς τον Παναγιώτη Γιαννάκη να του δίνει το βάπτισμα του πυρός) αλλά και είχε παίξει για τελευταία φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 2008 στο Πεκίνο.

«Αν ήταν έξτρα κίνητρο λέει; Φυσικά και ήταν.

Ο κόουτς μας είχε πει και κατ’ ιδίαν πόσο θα ήθελε και ο ίδιος να ξαναβρεθεί σε Ολυμπιακούς Αγώνες και πόσο σημαντικό θα ήταν και για μας. Φυσικά και θέλαμε όλοι να τον δούμε εκεί και είχαμε ένα έξτρα κίνητρο να τον βοηθήσουμε να επιστρέψει. Είναι ο άνθρωπος που μας έχει βοηθήσει πάρα πολύ και μας εμπνέει και του χρωστάμε πολλά».

Πλέον η Εθνική ύστερα από ρεπό λίγων ημερών προετοιμάζεται και πάλι όλη μαζί για τη μεγάλη εμπειρία στο Παρίσι που για όλους τους παίκτες θα είναι η πρώτη τους φορά και για κάποιους παράλληλα και η τελευταία. Ο Βασίλης (Τολιόπουλος) πρώτα ο Θεός θα έχει και άλλες ευκαιρίες, αλλά προς το παρόν τον νοιάζει να ζήσει όσο πιο έντονα μπορεί αυτή την ξεχωριστή στιγμή, γιατί όχι και με μια μεγάλη διάκριση για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα που μας έχει λείψει τόσα χρόνια. Με το τελευταίο μετάλλιο (χάλκινο στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας το 2009) να έρχεται έναν χρόνο μετά την τελευταία ως τώρα συμμετοχή μας σε Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο το 2008.