Γιατί μας γοητεύει ακόμη ο Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν
Ενα φωτογραφικό δίδυμο. Δύο εκθέσεις σε Αθήνα και Ανδρο με 250 καρέ. Ενας φωτογράφος που «φωτογράφιζε σαν ζωγράφος». Και μια φωτογράφος πρωτοπόρος που πίστευε στη δύναμη του βλέμματος και του φακού, μέσα από τον οποίο είδε μια ευρεία γκάμα θεμάτων: από το φεμινιστικό κίνημα έως τα άτομα της τρίτης ηλικίας. Είναι ο Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν και η παραγνωρισμένη σύζυγός του Μαρτίν Φρανκ που παρουσιάζουν την οπτική τους για την Ελλάδα, τον άνθρωπο, την εργασία, τη διαμαρτυρία φέτος το καλοκαίρι στους χώρους του Ιδρύματος Γουλανδρή, μέσα από δύο εκθέσεις - μονογραφίες που όμως λειτουργούν παραπληρωματικά. Η διπλή έκθεση διαρκεί σε Αθήνα και Ανδρο έως τις 27 Οκτωβρίου και η Μαρία Κουτσομάλλη - Moreau, υπεύθυνη Συλλογής του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, η οποία έχει και τον γενικό συντονισμός εκθέσεων, εξηγεί στα «Πρόσωπα» για ποιον λόγο το έργο του Καρτιέ-Μπρεσόν είναι δημοφιλές και παραμένει επίκαιρο
Henri Cartier-Bresson (1908–2004), Μοναστηράκι, 1953
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Μαρία Κουτσομάλλη
υπεύθυνη Συλλογών του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, επιμελήτρια της θεματικής ενότητας Ελλάδα στην έκθεση του Henri Cartier-Bresson
Ο Henri Cartier-Bresson κατάφερε να εδραιωθεί συγχρόνως ως καλλιτεχνικός φωτογράφος (κυρίως κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930) αλλά και ως φωτορεπόρτερ, χάρη στο πρακτορείο Magnum Photos που δημιούργησε με τους David Seymour και Robert Capa το 1947, όπως το αναλύει πολύ σωστά ο Raymond Depardon. Μπόρεσε έτσι να εκφραστεί με μία απόλυτη ελευθερία και να αναδείξει τη δική του ερμηνεία στον ρόλο του φωτογράφου: ένας κυνηγός που γίνεται πότε πεταλούδα, πότε αθλητής της σκοποβολής, ώστε να μπορέσει να απαθανατίσει αυτή την τόσο επιθυμητή «αποφασιστική» στιγμή.
Εξακολουθούμε και θαυμάζουμε το έργο του γιατί συνδυάζει δύο παράδοξα πράγματα. Από τη μία, μας εξιστορεί μία εποχή που δεν υπάρχει πια, κατά τη διάρκεια της οποίας ο κάθε λαός είχε ακόμη πολύ συγκεκριμένα ήθη και έθιμα. Από την άλλη, οι φωτογραφίες του μαρτυρούν μία έντονη διαχρονικότητα: μπορεί τα ρούχα των ανθρώπων που απεικονίζονται και ο περιβάλλων χώρος να έχουν αλλάξει, τα πρόσωπα φαίνονται όμως οικεία, γνωστά. Εντυπωσιάζει επίσης και το γεγονός ότι ο Cartier-Bresson βρέθηκε τόσες φορές κατά τη διάρκεια της καριέρας του στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή: στο Λονδίνο την ημέρα της στέψης του Γεωργίου ΣΤ’, στην Ινδία μαζί με τον Gandhi μερικά μόλις λεπτά πριν δολοφονηθεί, στην Κίνα πριν μπει ο στρατός του Mao στο Πεκίνο, ή ακόμη και στο γύρισμα των Misfits με τη Marilyn Monroe.
Η έκθεσή μας αναδεικνύει όμως και κάτι καινούργιο, που με μάγεψε ως Ελληνίδα: η ιδιαίτερη σχέση που είχε με τη χώρα μας, την οποία επισκέφθηκε το 1937, το 1953 και το 1961. Περιηγήθηκε στην Ελλάδα με μία φανερή περιέργεια, την οποία εξέφρασε με χαρά στα γράμματα που έστελνε στους γονείς του. Ολα τον εντυπωσίασαν: οι αρχαιολογικοί χώροι, η κοσμοπολίτικη Αθήνα, οι Κυκλάδες, η Πελοπόννησος, η Ηπειρος, η Στερεά Ελλάδα, κ.λπ. Τι τιμή για τον καθένα μας να βλέπει τα μέρη που αγαπά μέσα από το βλέμμα του Cartier-Bresson!
Google news
