Η πολιτική και οι λέξεις

Για όσα δεινά και αν καταγγείλει κανείς ως υπεύθυνη την πολιτική, θα έλεγε πως είναι μια μάλλον αμελητέα υπόθεση σε σχέση με την κακοποίηση που υφίστανται εξαιτίας της ορισμένες λέξεις. Σε βαθμό που να χρειάζεσαι, όταν είσαι υποχρεωμένος, εκ των πραγμάτων, να χρησιμοποιήσεις τις λέξεις αυτές, είτε μιλώντας είτε γράφοντας, να επινοήσεις έναν τρόπο εκφοράς ή γραφής που ενδεχομένως δεν έχει δοκιμαστεί ως τώρα, προκειμένου να ακουστούν και να διαβαστούν όσο γίνεται λιγότερο τραυματισμένες σε σχέση με τη φθορά – τη συχνά ανεπανόρθωτη – που τους έχει προκαλέσει η πολιτική. Οι ίδιοι οι πολιτικοί δηλαδή που με το να επαναλαμβάνουν τις ίδιες ακριβώς λέξεις, σε οποιαδήποτε περίσταση και σε οποιονδήποτε χρόνο και με έναν αφοριστικό, μη επιδεχόμενο αντίρρηση, τρόπο, στην πραγματικότητα δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να μονοπωλούν τη σημασία τους, ότι η σημασία τους είναι αυτή που αποκλειστικά και μόνο οι ίδιοι αναγνωρίζουν στις λέξεις, έστω και αν με την ευκολία της εκφοράς τους τις έχουν στερήσει από κάθε σημασία.

Οι λέξεις τελικά είναι το μοναδικό «υλικό» στον κόσμο που αν και η ελευθερία σε σχέση με τη χρήση του φαντάζει απεριόριστη, δεν λειτουργούν αποτελεσματικά – ακόμη και στην πολιτική – παρά μόνον όταν τα αποθέματά του λογαριάζονται άκρως περιορισμένα. Με αυτό το σκεπτικό και με αυτή την προοπτική, αναρωτιέται κανείς ποιος διάβολος έβαλε τα τελευταία χρόνια μια πλειάδα πολιτικών – και μάλιστα εντελώς διαφορετικής ανάμεσά τους ιδεολογικής, για την ακρίβεια κομματικής, καταγωγής – να μετέρχονται ως μειονέκτημα μιας σπάνιας ομορφιάς και περιεχομένου λέξη όπως η λέξη «εσωστρέφεια». Υπάρχουν λέξεις που ακόμη και ο λιγότερο προβληματισμένος ή εντελώς ασεβής απέναντί τους μεταβάλλεται σε ένα έστω και στοιχειωδώς περίσκεπτο άτομο – και αναμφισβήτητα μία από τις λέξεις αυτές είναι η λέξη «εσωστρέφεια».

Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να σκεφτείς πως τόσο μεγαλύτερη είναι η αξία μιας λέξης όσο δυσκολότερα μπορεί να συκοφαντηθεί ως προς το περιεχόμενο που αντιπροσωπεύει. Χωρίς να πρόκειται – όσον αφορά την εσωστρέφεια – για μια λέξη πασπαρτού, είναι αδύνατον να μην εκτιμήσεις πως μπορεί να τη χρησιμοποιήσεις με την ίδια άνεση είτε πρόκειται για έναν Αγιορείτη – χωρίς βέβαια να εκπλήσσεσαι στην περίπτωση αυτή – είτε για έναν άνθρωπο που, αν και εγκλημάτησε, με τη μεταμέλειά του, απέκτησε όλα τα εφόδια ώστε να μπορεί να διεκδικήσει ως προσωπική του περιουσία τη λέξη εσωστρέφεια.

Είναι τόσο μεγάλη η εμβέλεια και η δύναμή της ώστε μόνον ως ευεργετική μπορεί να λογαριαστεί η σημασία της. Ακόμη και αν συνειδητά θα ήθελε να την υπομονεύσει κανείς, δεν θα κατόρθωνε παρά να χρεωθεί ο ίδιος την πρόθεση αυτή. Επομένως η χρησιμοποίηση της λέξης αυτής από τους πολιτικούς και τα κόμματα ως μειονεκτήματος, αν παρατηρήσει κανείς μια γενικότερη αίσθηση ανυποληψίας απέναντί τους, θα έλεγε πως μάλλον απέφερε τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα. Αφού ο καθένας μας έχει διαπιστώσει για λογαριασμό του πως το αντίπαλον δέος της λέξης εσωστρέφεια, η λέξη εξωστρέφεια, μάλλον δεν έχει αποφέρει ως σήμερα κάτι θετικό. Κατά συνέπεια, η λύση για όλους τους θα ήταν η επαναφορά της ξορκισμένης εσωστρέφειας καθώς αυτή δεν δείχνει έναν άνθρωπο κλειστό και σκοτεινό, ενώ η εξωστρέφεια έναν άνθρωπο ειλικρινή και ανοιχτό – μάλλον το αντίθετο θα έλεγε κανείς πως συμβαίνει.