Ο τελικός των μεγάλων αποχαιρετισμών

Ενας τελικός Τσάμπιονς Λιγκ γεμάτος ιστορίες και πολύ συναίσθημα. Ο γαλουχημένος στην Ντόρτμουντ Τζουντ Μπέλιγχαμ επιστρέφει ύστερα από 12 μήνες με τη λευκή φανέλα της Ρεάλ για να καταστρέψει τα όνειρα των ανθρώπων που τον βοήθησαν να γίνει αυτό που είναι σήμερα. Ο αρχηγός Μάρκο Ρόις παίζει το τελευταίο του παιχνίδι με την κιτρινόμαυρη φανέλα στο ίδιο γήπεδο, το Γουέμπλεϊ, όπου πριν από 11 χρόνια είχε ηττηθεί στον τελικό της κορυφαίας διοργάνωσης από την Μπάγερν, μαζί με τον φίλο και συμπαίκτη του Ματς Χούμελς.

Ο κατά μερικούς μήνες μικρότερος του Ρόις, o 34χρονος Τόνι Κρος, κρεμάει τα παπούτσια του μετά το τελευταίο σφύριγμα. Μια έξοδος που μπορεί να συνοδευτεί με ένα μυθικό ρεκόρ, την κατάκτηση του έκτου Τσάμπιονς Λιγκ στην καριέρα του, όσα έχει και ο Πάκο Χέντο. Την επίδοση μπορούν να ισοφαρίσουν επίσης ο Μόντριτς, ο Ντάνι Καρβαχάλ και ο Νάτσο, ο οποίος έχει μαζέψει ήδη τα πράγματά του από το παλάτι της Βασίλισσας.

Τα δάκρυα θα είναι πολλά όποιος κι αν ηττηθεί, όποιος κι αν σηκώσει την κούπα.

Με τον αποψινό τελικό φτάνουμε αισίως τους 69 στην κορυφαία διοργάνωση αν συνυπολογίσουμε στο Τσάμπιονς Λιγκ και το Κύπελλο Πρωταθλητριών.

Η επιλογή του Γουέμπλεϊ αρχικά προοριζόταν για το 2020, αλλά λόγω της μετάθεσής του στη Λισαβόνα λόγω πανδημίας, ο Καθεδρικός του αγγλικού ποδοσφαίρου θα φιλοξενήσει το μεγάλο ραντεβού με τέσσερα χρόνια καθυστέρηση και για όγδοη φορά στη μεγάλη ιστορία του. Από το 1963 μέχρι το 1992 τον διοργάνωσε πέντε φορές στο παλιό γήπεδο και τις υπόλοιπες (2011, 2013) στο νέο.

Τυπικά γηπεδούχος είναι η μεγάλη έκπληξη, Μπορούσια Ντόρτμουντ, η οποία επιστρέφει σε τελικό για πρώτη φορά μετά την ήττα της το 2013 στο ίδιο γήπεδο, από την Μπάγερν, και για τρίτη στην ιστορία της. Το 1997 κατέκτησε τον μοναδικό τίτλο της στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου νικώντας με 3-1 τη Γιουβέντους.

Το… τάμα

Η φετινή πορεία της μοιάζει με τάμα που πραγματοποίησε μετά την περσινή απώλεια του τίτλου από τους Βαυαρούς στην Μπουντεσλίγκα, στην τελευταία αγωνιστική στη διαφορά τερμάτων.

Για τη Ρεάλ όμως είναι απλά μια συνήθεια που έγινε λατρεία. Δέκατος όγδοος τελικός στο Κύπελλο Πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ και 14 κατακτήσεις. Τις τελευταίες δεκαετίες η Βασίλισσα έχει ξεχάσει τι θα πει ήττα. Η τελευταία της ήταν το μακρινό 1981 από τη Λίβερπουλ στο Παρκ ντε Πρενς. Εκτοτε έχει νικήσει σε κάθε τελικό της εποχής του Τσάμπιονς Λιγκ – και δεν ήταν λίγοι. Οκτώ στο σύνολο εκ των οποίων οι πέντε την τελευταία δεκαετία. Το μεγάλο σερί ξεκίνησε το 1998 όταν η Ρεάλ απέκλεισε στα ημιτελικά την τότε κάτοχο του τίτλου Ντόρτμουντ και στη συνέχεια σήκωσε το τρόπαιο με αντίπαλο τη Γιουβέντους.

Οι δύο ομάδες βρέθηκαν ξανά αντίπαλες σε ημιτελικά, τη σεζόν 2012-13, με την Ντόρτμουντ να αποκλείει τη Ρεάλ νικώντας στο πρώτο παιχνίδι με 4-1 με όλα τα γκολ να τα σημειώνει ο Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι.

Στα χνάρια του Ντι Στέφανο

Αν απόψε νικήσει τους Βεστφαλούς θα επαναλάβει την τεράστια επιτυχία της χρυσής δεκαετίας 1956-1966 όταν είχε κατακτήσει τα πρώτα έξι Κύπελλα Πρωταθλητριών της ιστορίας της με πρωταγωνιστές τους μυθικούς Χέντο, Μουνιόθ, Ντι Στέφανο, Κοπά, και βέβαια τον Πούσκας. Ντι Στέφανο και Πούσκας είχαν πετύχει και τα επτά γκολ (τρία και τέσσερα αντίστοιχα) στο εντυπωσιακό 7-3 επί της Αϊντραχτ Φρανκφούρτης στον τελικό του 1960 στο Χάμπτεν Παρκ της Γλασκώβης.

Στο ίδιο γήπεδο με 42 χρόνια διαφορά η Ρεάλ νίκησε ξανά γερμανική ομάδα (Λεβερκούζεν, 1-2) και ο τελικός έμεινε στην ιστορία για το περίφημο γκολ του Ζινεντίν Ζιντάν ο οποίος νίκησε τη φυσική.

Η Ρεάλ αποδεικνύεται «γερμανοφάγος». Εχει νικήσει δύο ακόμα γερμανικές ομάδες σε διοργανώσεις της UEFA όπου κρίνονται τρόπαια. Την Κολωνία το 1986 σε διπλό τελικό του Κυπέλλου UEFA και το 2022 την Αϊντραχτ Φρανκφούρτης στο ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ. Το σερί δεν τελειώνει εδώ. Στη φετινή πορεία της αντιμετώπισε ακόμα τρεις ομάδες από τη χώρα του Γκαίτε: την Ουνιόν Βερολίνου στους ομίλους, τη Λειψία στη φάση των 16 και την Μπάγερν στα ημιτελικά.

Αν σε όλα αυτά προστεθούν και οι συνολικά 41 νίκες και μόλις 24 ήττες της Ρεάλ απέναντι σε γερμανικές ομάδες, τότε εύκολα καταλήγεις στο συμπέρασμα πως τα κλαμπ της Μπουντεσλίγκα αποτελούν τους αγαπημένους της αντιπάλους.

Η Ντόρτμουντ όχι μόνο δεν δείχνει να ανησυχεί για τις επιδόσεις της αντιπάλου της, αλλά εμφανίζεται τόσο βέβαιη για την τελική της επικράτηση ώστε έχει προγραμματίσει με κάθε λεπτομέρεια τα επινίκια στη Βεστφαλία. Τις προηγούμενες ημέρες κάλεσε από τους δημοσιογράφους που καλύπτουν το ρεπορτάζ της να υποβάλουν αιτήσεις για διαπίστευση όσοι επιθυμούν να καλύψουν τη φιέστα.

Μπαρουτοκαπνισμένοι

Την υπεραισιοδοξία τους οι Βεστφαλοί πιθανόν να την αντλούν από το γεγονός ότι βγήκαν αλώβητοι και πρώτοι από τον όμιλο του θανάτου στον οποίον μετείχαν οι Παρί, Μίλαν και Νιούκαστλ. Στα νοκάουτ απέκλεισαν την καλύτερη φετινή ολλανδική ομάδα, Αϊντχόφεν, τη σκληροτράχηλη Ατλέτικο Μαδρίτης και την Παρί, με δύο νίκες. Πρόκειται για ένα σημείο στο οποίο στάθηκε και ο πολύπειρος Κάρλο Αντσελότι ο οποίος θα συμμετάσχει για έκτη φορά σε τελικό ως προπονητής και ένατος αν προσμετρηθούν και οι αγώνες του ως παίκτης.

Παρά την τεράστια εμπειρία του δεν κρύβει πως πριν από το παιχνίδι θα τον λούσει κρύος ιδρώτας, θα αισθανθεί αγωνία και άγχος.

Προηγουμένως ωστόσο θα φροντίσει να απολαύσει τις στιγμές.

«Αυτός είναι ο ένατος τελικός μου αν μετρήσουμε και αυτούς ως παίκτης. Και πάντα συμβαίνουν τα ίδια την εβδομάδα που προηγείται ο αγώνας: χαρά και ανησυχία. Ο φόβος θα έρθει αλλά προηγουμένως θα το ευχαριστηθώ. Ο κρύος ιδρώτας έρχεται το απόγευμα του Σαββάτου. Είναι απόλυτα φυσιολογικό, έρχεται σε κάθε παιχνίδι και το έχω βιώσει. Εχω μεγάλη εμπιστοσύνη στην ομάδα μου. Βρίσκονται σε λειτουργία Τσάμπιονς Λιγκ», δήλωσε στη media day της Ρεάλ ο Καρλέτο.

Το μεγάλο του δίλημμα είναι ποιος από τους Λούνιν ή Κουρτουά θα πρέπει να υπερασπιστεί την εστία της ομάδας του. Ο Ουκρανός ήταν ο ήρωας του αγώνα στην πρόκριση στη διαδικασία των πέναλτι στο ματς με τη Μάντσεστερ Σίτι, αλλά ο Κουρτουά θεωρείται ο πρώτος τερματοφύλακας της ομάδας παρά το γεγονός ότι απουσίασε σχεδόν σε όλη τη σεζόν λόγω σοβαρού τραυματισμού στο γόνατο.

«Και οι δύο αξίζουν να παίξουν στον τελικό. Ο Λούνιν ήταν εκπληκτικός και ο Κουρτουά διαθέτει ποιότητα».

Οι Βραζιλιάνοι

Η Ρεάλ θεωρείται το μεγάλο φαβορί τόσο ως όνομα, όσο και λόγω εμπειρίας. Υπάρχει όμως ένας ακόμα λόγος που προσφέρει αισιοδοξία στην ισπανική ομάδα. Για 18 συνεχόμενα χρόνια, από το 2006 μέχρι και πέρυσι, έστω και ένας Βραζιλιάνος παίζει σε ομάδα που κατακτά το τρόπαιο. Αυτή τη στιγμή στη Ρεάλ υπάρχουν τρεις: ο Βινίσιους, ο Ροντρίγκο και ο Μιλιτάο. Αντίθετα, στο ρόστερ της Ντόρτμουντ δεν υπάρχει η βραζιλιάνικη σημαία.