Ο μπον βιβάν του Τσάμπιονς Λιγκ

Κάρλο Αντσελότι: ο Mr. Champions League. Τέσσερα τρόπαια ως προπονητής, δύο ως ποδοσφαιριστής και ακόμα δύο χαμένοι τελικοί. Απόψε επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος για ένατη φορά για να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο τον μύθο του.

Ποιο είναι όμως το μυστικό που έχει κάνει τον Καρλέτο τον πιο επιτυχημένο προπονητή της κορυφαίας διοργάνωσης και τον μοναδικό που έχει αναδειχθεί πρωταθλητής στα πέντε καλύτερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα;

Οι περισσότεροι αν όχι όλοι οι προπονητές απαιτούν από τους παίκτες τους να προσαρμοστούν στα σχέδιά τους. Ο συμπαθής και ήπιων τόνων Ιταλός κάνει ακριβώς το αντίθετο. Χωρίς ίχνος εγωισμού είναι αυτός που προσαρμόζεται στο ταλέντο και τις αγωνιστικές ή άλλες ιδιοτροπίες των ποδοσφαιριστών του.

Η νοοτροπία του θυμίζει έντονα τον Φιλ Τζάκσον τα χρόνια που κοουτσάριζε τον Μάικλ Τζόρνταν αλλά κυρίως τον Ντένις Ρόντμαν στους Σικάγο Μπουλς.

Για τον Αντσελότι κάθε παίκτης είναι μια προσωπικότητα άξια σεβασμού. Δεν θέλει να επιβάλει τις απόψεις του αλλά να πείσει για το σωστό του πράγματος. Αν κάνει λάθος το αναγνωρίζει αμέσως, γίνεται σοφότερος και προχωράει παρακάτω χωρίς να δένει καπρίτσια σε κάβους.

Στα αποδυτήρια δεν προκαλεί ίντριγκες και σε ακραίες καταστάσεις προτιμά τον δρόμο της σιωπής χωρίς αυτό να σημαίνει αδυναμία. Το αντίθετο, λύνει το πρόβλημα αλλά με τον δικό του τρόπο και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του διαχειρίστηκε πολύ ισχυρές προσωπικότητες με πρώτη και καλύτερη του Κριστιάνο Ρονάλντο.
Ποτέ δεν συγκρούστηκε μαζί τους αλλά και ποτέ δεν μετατράπηκε σε υποχείριό τους. Γιατί γνωρίζει πολύ καλά να κρατά τις σωστές αποστάσεις όπως του έμαθε ο αγρότης πατέρας του. Αποφεύγει τις θυμοσοφίες σε αντίθεση με τον Γκουαρντιόλα, τον Μουρίνιο ή τον Κλοπ,
οι ενδυματολογικές του επιλογές είναι εξαιρετικές, κυρίως τα τελευταία του κοστούμια των τριών κομματιών, γνωρίζει από καλά κρασιά και μεσογειακή κουζίνα και αποφεύγει να γίνεται κλόουν στις μεγάλες επιτυχίες. Πρόκειται για έναν μπον βιβάν του ποδοσφαίρου που ξέρει να συνδυάζει τον πρωταθλητισμό με το ευ ζην. Ο,τι ακριβώς κάνει και το
Τσάμπιονς Λιγκ.