Μια δεύτερη ευκαιρία 20 χρόνια μετά

Υπήρξαν ορισμένες εικόνες το βράδυ της Τετάρτης, πριν και μετά τον τελικό, ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τη Φιορεντίνα που τις είδαμε μόνο εμείς που λόγω δουλειάς βρισκόμασταν στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου. Δεν ξέρω για παράδειγμα πόσοι είδαν τα πανηγύρια κάποιων πρώην ξένων παικτών του Ολυμπιακού που πανηγύρισαν σαν παιδάκια το τρόπαιο. Μεταξύ αυτών ήταν κι ο Ραφίνια, που στην Ελλάδα έμεινε ένα εξάμηνο. Τον έβλεπες και νόμιζες πως έχει βγει από τις Ακαδημίες του Ρέντη μαζί με τον Φορτούνη, τον Τζολάκη και τον Ρέτσο που λογικά ήταν οι πιο εκδηλωτικοί και ευτυχισμένοι. Η εικόνα του Ραφίνια να πανηγυρίζει σαν τρελός είναι εν μέρει και η επεξήγηση της επιτυχίας του Ολυμπιακού. Είναι η απόδειξη της ικανότητάς του να εντάσσει στην οικογένειά του τους πάντες: και όσους έμειναν εδώ πολύ (και λέγονται Καρεμπέ, Κοβάσεβιτς, Μοντεστό, Φουστέρ, Ζιοβάνι κ.λπ.) αλλά και όσους δεν στέριωσαν. Αλλά δεν ξεχνούν και τίποτα.

Καλύτερα

Η χώρα μας έχει τις παραξενιές της. Αλλά έχει και πολλά καλά. Οταν π.χ. ακούω ότι στην Ελλάδα οι κρίσεις για αθλητές είναι σκληρές πάντα γελάω. Οσο σκληροί κι αν είμαστε, αρκεί πολύ λίγο για να αλλάξουμε γνώμη για όλους και όλα. Ο Τζολάκης, όταν ο Μεντιλίμπαρ τον καθιέρωσε, αντιμετωπίστηκε με ένα είδος ανησυχίας: η απόφαση του προπονητή να αφήσει έξω τον Πασχαλάκη προκάλεσε προβληματισμό. Ο Ρέτσος ήταν όλο τον χρόνο ο αδύναμος κρίκος. Την Τετάρτη το βράδυ ο Τζολάκης ήταν στα μάτια όλων ένας από τους παίκτες που άλλαξαν τη σεζόν της ομάδας οδηγώντας την στον θρίαμβο και ο Ρέτσος ο μελλοντικός αρχηγός της. Ναι στις κρίσεις υπάρχει υπερβολή: αλλά στην Ελλάδα τα θετικά λόγια σε γκαζώνουν. Και σε λίγες χώρες ξέρουν οι ποδοσφαιρόφιλοι να αγαπούν όπως εδώ.

Τρόπαιο

Ο Ολυμπιακός εξασφάλισε κάτι πολύ σημαντικό με την κατάκτηση του πρώτου του ευρωπαϊκού τροπαίου: με εξασφαλισμένη την παρουσία του στο ανανεωμένο Europa League της επόμενης σεζόν θα έχει ένα καλοκαίρι ήσυχο – χωρίς ευρωπαϊκά προκριματικά και καρδιοχτύπια. Ο εντυπωσιακός τρόπος που ολοκληρώθηκε η σεζόν έκανε τους πιο πολλούς να ξεχάσουν πως άρχισε. Ενα γκολ του Σωτήρη Αλεξανδρόπουλου κόντρα στην Γκενκ στις καθυστερήσεις του αγώνα έδωσε στον Ολυμπιακό μια πρόκριση που αν δεν ερχόταν μπορεί να είχε ως αποτέλεσμα μια κρίση πριν καλά καλά αρχίσει η σεζόν.

Πέρυσι

Η εξασφαλισμένη παρουσία στο Europa League επιτρέπει φέτος στον Ολυμπιακό μια κανονική προετοιμασία, αλλά αφήνει περιθώρια και για τον καλύτερο δυνατό προγραμματισμό: πέρυσι όλοι δούλευαν με την ανάγκη των καλοκαιρινών προκρίσεων. Μετά την κατάκτηση του Europa Conference League η παραμονή κάποιων παικτών έγινε πλέον κομμάτι πιο δύσκολη. Ο Ποντένσε, ο Κάρμο, ο Ορτα και κυρίως ο Ελ Κααμπί θα έχουν προτάσεις που δεν είχαν το περασμένο καλοκαίρι, αλλά ο Ολυμπιακός έχει χρόνο για να διαπραγματευτεί χωρίς πίεση την παραμονή τους – φυσικά αν κάποιος φύγει να αναζητηθεί χωρίς πανικό και ο αντικαταστάτης του. Η εφετινή ιστορία του Ολυμπιακού στην Ευρώπη αποδεικνύει πως το βασικό κριτήριο για την επιλογή των ξένων παικτών πρέπει να είναι η ανάγκη τους να δείξουν τι μπορούν παίζοντας για έναν μεγάλο ευρωπαϊκό σύλλογο που μπορεί να τους εξασφαλίσει τα πάντα. Αυτό είναι ιστός που συνδέει τους πιο πολλούς παίκτες που ήρθαν τον περασμένο Ιανουάριο και πρόσφεραν πολλά: ο Κάρμο, ο Ορτα, ο Τσικίνιο, αλλά και ο Ζέλσον Μαρτίνς και ο Αμπι, που στην Ευρώπη δεν μπορούσαν να αγωνιστούν και αν μπορούσαν θα ήταν χρήσιμοι έψαχναν την ευκαιρία τους κι εκτίμησαν το ότι ο Ολυμπιακός τούς την έδωσε. Αναφέρομαι στους ξένους γιατί ο Ολυμπιακός σε ό,τι έχει να κάνει με Ελληνες είναι γεμάτος: οι μικροί πρωταθλητές Ευρώπης της Κ19 πρέπει να πάρουν τις ευκαιρίες τους. Και φέτος το καλοκαίρι που δεν υπάρχουν ευρωπαϊκά προκριματικά θα τις πάρουν.

Επιτυχίες

Ο κόσμος με τον θρίαμβο της Τετάρτης ακόμα στα μάτια του ονειρεύεται βέβαια νέες ευρωπαϊκές επιτυχίες. Καλά κάνει γιατί χωρίς όνειρα δεν γίνεται τίποτα. Οταν ο Βαγγέλης Μαρινάκης ανέλαβε τον Ολυμπιακό μια από τις πρώτες του κινήσεις ήταν να διώξει τον γερμανό προπονητή Εβαλντ Λίνεν έπειτα από έναν καλοκαιρινό αποκλεισμό του Ολυμπιακού από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ. Με την κίνησή του αυτή ο Μαρινάκης έδειξε με το καλημέρα ότι ο Ολυμπιακός πρέπει να αποβάλει το φοβικό του σύνδρομο απέναντι στην Ευρώπη – αυτό στέρησε μια επιτυχία στις καλές ομάδες που είχε στη δεκαετία 2000-10. Η επιτυχία του Ολυμπιακού έρχεται από τότε. Κι απλά λίγο άργησε. Στην ωραία συνέντευξη που έδωσε πριν από λίγες μέρες ο Ερνέστο Βαλβέρδε στη Δώρα Αναγνωστοπούλου είπε πως μία από τις πιο ωραίες εικόνες που θυμάται από το πέρασμά του από την Ελλάδα ήταν η βραδιά που ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε από τη Μέταλιστ στο Καραϊσκάκη. «Παρόλο που μας απέκλεισε η Μέταλιστ στο γήπεδό μας, οι φίλαθλοι μας αποχαιρέτησαν όρθιοι χειροκροτώντας. Ηταν μία αναγνώριση. Εκείνη τη χρονιά θα μπορούσαμε να είχαμε φτάσει μακριά στο Europa, όμως μας έλειψε κάτι στο τέλος» είπε. Θα μπορούσε να πει το ίδιο ο Μάρκο Σίλβα, αλλά και ο Πέδρο Μαρτίνς. Τις χρονιές που με αυτούς στον πάγκο ο Ολυμπιακός είχε κερδίσει την Αρσεναλ μπορούσε να πάει πολύ μακριά.

Είκοσι χρόνια

Η επιτυχία του Ολυμπιακού ήρθε να δώσει ένα φιλί της ζωής στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Η ευρωπαϊκή διάκριση, ειδικά στο Europa Conference League, πρέπει να είναι στόχος όποιου σε αυτό συμμετέχει. Χρειάζονται βέβαια επενδύσεις, χρήματα, δουλειά και φυσικά σεβασμό στο ίδιο το ποδόσφαιρο: η Ευρώπη απαιτεί οργάνωση, σχέδιο, διαρκή βελτίωση. Θέλω να πιστεύω πως η επιτυχία του Ολυμπιακού θα αξιοποιηθεί από το σύνολο των ελληνικών ομάδων – τουλάχιστον από αυτές που θέλουν να θεωρούνται μεγάλες. Οι οπαδοί τους θα γίνουν πιο διεκδικητικοί, η Πολιτεία ελπίζω να ασχοληθεί σοβαρότερα – κυρίως ονειρεύομαι κι εγώ ότι θα σταματήσει η λογική του «περιμένω να χαρώ γιατί θα πεθάνει η κατσίκα του γείτονα». Είκοσι χρόνια μετά την κατάκτηση του Euro 2004, είναι σαν όλοι να πήραν ξαφνικά μια δεύτερη ευκαιρία. Τους εύχομαι να την αξιοποιήσουν, χωρίς να παίρνω κι όρκο ότι θα το κάνουν.