Το κατόρθωμα του… Μεντιλόπουλου

Στο εντυπωσιακό της «εικαστικό», η ευφάνταστη «Marca» τον ανέβασε στην κορυφή του Ολύμπου και τον κάθισε στον θρόνο του Δία ανάμεσα στα δύο back to back ευρωπαϊκά τρόπαια. Το Europa League του 2023 που κατέκτησε στη Βουδαπέστη με τη Σεβίλλη κόντρα στη Ρόμα του Ζοσέ Μουρίνιο. Το Conference League 2024 που σήκωσε στον αττικό ουρανό με τον Ολυμπιακό κόντρα στη Φιορεντίνα του Βιτσέντζο Ιταλιάνο. Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ο βασιλιάς τον Θεών; Κάπως έτσι, αλλά όχι ακριβώς για την κορυφαία ισπανική εφημερίδα που επανήλθε σύντομα για τον 63χρονο προπονητή με ένα ελληνικό διαβατήριο στο χέρι: Χοσέ Λουίς Μεντιλόπουλος, λες και το Θαλδίβαρ δεν είναι στη Χώρα των Βάσκων αλλά κάπου στην… Πελοπόννησο!

Ναι, μεγαλεία για τον άνθρωπο που οδήγησε τον Ολυμπιακό εκεί που πριν από πέντε-έξι μήνες δεν θα μπορούσε κανείς να διανοηθεί. Και μια δική του παράξενη δικαίωση από εκείνες που μόνο το ποδόσφαιρο μπορεί να σου αποδώσει. Καριέρα τριάντα χρόνων στους πάγκους και ό,τι δεν του έδωσε η μπάλα σε μια σειρά από ευκαιρίες με κανονικές συνθήκες, του τα προσέφερε απλόχερα σε δεκατέσσερις μήνες με τις πιο άβολες προϋποθέσεις: Τρίτος προπονητής στη σεζόν πέρσι για τη Σεβίλλη, μήνα Μάρτη, έπειτα από τον Χουλιάν Λοπετέγκι και τον Χόρχε Σαμπάολι. Τρίτος προπονητής στη σεζόν για τον Ολυμπιακό, μήνα Φλεβάρη, έπειτα από τον Ντιέγκο Μαρτίνεθ και τον Κάρλος Καρβαλιάλ. Στην Ανδαλουσία και στην πόλη της Κάρμεν τον βάφτισαν «Ιούλιο Καίσαρα» βλέποντάς τον να οδηγεί τη 17η του πρωταθλήματος Σεβίλλη στην κατάκτηση του Europa League αποκλείοντας διαδοχικά σε νοκάουτ τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Ερικ Τεν Χαγκ και τη Γιουβέντους του Μάσιμο Αλέγκρι πριν ξεμπερδέψει με τη Ρόμα. Στα μέρη μας… σεσημασμένο, καθώς απέδειξε ότι έκανε κάτι που τελικά μπορούσε όντως να το ξανακάνει.

Μεθοδολογία. Πόσοι προπονητές στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου κατάφεραν να κατακτήσουν δύο ευρωπαϊκά τρόπαια στη σειρά με διαφορετικές ομάδες; Μόλις δύο. Ο… Μεντιλόπουλος του Ολυμπιακού και ο πολύς (συνομήλικός του) Ράφα Μπενίτεθ είκοσι χρόνια πριν, στη μετάβαση από τη Βαλένθια (UEFA CUP 2004) στο Λίβερπουλ (Champions League 2005). O Μπενίτεθ βεβαίως είχε τις ομάδες στα χέρια του από την αρχή. Εκανε τις επιλογές. Δούλεψε σε βάθος. Ο Μεντιλίμπαρ το έκανε σαν τους «κασκαντέρ» που βγάζουν τους σούπερ σταρ από την άβολη θέση, να πρωταγωνιστήσουν οι ίδιοι στις δύσκολες σκηνές των φιλμ. Και με τον τρόπο του σχηματίζει μια νέα «τάση»: Οχι φυσικά για να γίνουν μόδα οι τρεις προπονητές στη σεζόν, αλλά για να δοθεί μεγαλύτερη προσοχή σε μια μεθοδολογία που λίγοι θα μπορούσαν να πιστέψουν.

Παρακολουθούσες το βράδυ της Τετάρτης τον τελικό της Νέας Φιλαδέλφειας και έβλεπες Ολυμπιακό και Φιορεντίνα, δύο ομάδες, με τις ίδιες αγωνιστικές αρχές, την ίδια «κεντρική ιδέα» στο παιχνίδι τους κ.λπ. σε μια υπενθύμιση πως ζούμε σε χρόνια που όχι οι «τακτικές» και οι «σχηματισμοί» αλλά μέχρι και η τελευταία λεπτομέρεια μιας προπόνησης μπορεί να είναι ίδια από τη μια άκρη της Ευρώπης ως την άλλη. Πριν απ’ τον Μεντιλίμπαρ υπήρξαν στη σεζόν δύο προπονητές, ο Ντιέγκο Μαρτίνεθ και ο Κάρλος Καρβαλιάλ, που προφανώς το «πρόγραμμά» τους δεν είχε μεγάλες διαφορές στα «βασικά». Τι έφερε ο Βάσκος λοιπόν; Πρώτα από όλα μια ιδιαίτερη ηρεμία ότι ξέρει τι χρειάζεται να κάνει. Οτι φτάνει το γκρουπ να τον ακολουθήσει και όλα μπορούν να πάνε καλά, όπως έναν χρόνο πριν στη Σεβίλλη. Και έπειτα μια σειρά από μικρές διορθωτικές αλλαγές. Ο δικός του Ολυμπιακός για παράδειγμα ενώ ανέβαινε ψηλά στο γήπεδο όσο ο Ολυμπιακός του Μαρτίνεθ δεν ήταν εύθραυστος αμυντικά. Επίσης μπορούσε πολύ αποτελεσματικά να πιέσει και να αναγκάσει τον αντίπαλο σε λάθη, μπορούσε να διεκδικήσει δεύτερες μπάλες κ.λπ.

Η πίστη ως οδηγός. Το θεαματικότερο στην αλλαγή των Ερυθρόλευκων όμως ήταν η πίστη πως όλα τα μπορούν. Να ανατρέψουν μια 1-4 συντριβή, να αποκλείσουν στα πέναλτι τη Φενέρ μέσα στην Πόλη, να σκορπίσουν την Αστον Βίλα δύο φορές πετυχαίνοντας έξι γκολ. Να παίξουν νοκάουτ με μόλις δύο στόπερ διαθέσιμους. Να επιστρατεύσουν ξεχασμένες στη σεζόν εφεδρείες (Ιμπόρα, Γιόβετιτς, Κίνι, Ρίτσαρντς) ή την ακαδημία τους (Τζολάκης, Αποστολόπουλος) και να κάνουν τη δουλειά στην εντέλεια. Να νικήσουν τον δεύτερο ημιτελικό και τον τελικό δίχως να δεχτούν γκολ. Σπουδαίος σκόρερ ο Αγιούμπ Ελ Κααμπί, πολύτιμες προσθήκες του Γενάρη οι Τσικίνιο, Ορτα και Κάρμο, τρομερή η ποιότητα των Φορτούνη, Ποντένσε, Ροντινέι και Ρέτσου αλλά ό,τι συνέβη από τις 10 Φλεβάρη και πέρα έχει αποκλειστικά μια υπογραφή: Χοσέ Λουίς… Μεντιλόπουλος που τον λέει και η «Marca».

Η υπογραφή ενός προπονητή που πριν κερδίσει ένα μεγάλο τρόπαιο, κέρδισε τα αποδυτήρια και τους ποδοσφαιριστές που δεν διάλεξε εκείνος. Που πίστεψε πρώτα ο ίδιος και ζητώντας να πιστέψουν και οι υπόλοιποι ξύπνησε εκείνο το Impossible is nothing του 2004 και της Ελλάδας του χερ Οτο Ρεχάγκελ. Κάποιος που μέσα από το ποδόσφαιρο έκανε το ξημέρωμα της Πέμπτης μια ολόκληρη χώρα να ξαγρυπνήσει από χαρά. Τι άλλο να του ζητήσεις…