Κάτι μαγικό, {CR}από {CR}τον Ολυμπιακό

Ιδιοφυΐα είναι η δυνατότητα να πεις κάτι πολύ βαθυστόχαστο με απλό τρόπο. Με ένα γκολ, με μια αγκαλιά στον μικρό Γιάννη, με βουρκωμένα μάτια, με σηκωμένες τις γροθιές, με έναν παρηγορητικό λόγο.

Η γλώσσα του αθλητισμού είναι απλή, λαϊκή, για να μπορούν να την καταλαβαίνουν όλοι, από τον πιο γραμματιζούμενο μέχρι τους νεογιλούς. Δεν λέει πολλά αλλά με αυτά τα λίγα μπορεί να κινήσει βουνά, να χαρίσει χαρά σε χιλιάδες, εκατομμύρια ανθρώπους, να στήσει τα μεγαλύτερα, τα πιο εντυπωσιακά πάρτι. Να ενώσει ετερόκλητα πλήθη, ανθρώπους που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα αντάλλασσαν ούτε βλέμμα.

Οσες φορές έχει συμβεί να πλημμυρίσουν οι δρόμοι με ποτάμια χαράς, υπεύθυνος ήταν πάντοτε ο αθλητισμός. Το 1987 οι Ελληνες ένιωθαν πως ψήλωσαν δέκα πόντους. Μιλούσαν για μέρες, εβδομάδες για τις βολές του Αργύρη Καμπούρη, το χτύπημα που δέχτηκε ο Παναγιώτης Γιαννάκης στο πρόσωπο από τον ρώσο γίγαντα Τκατσένκο, τον Γκάλη που νικούσε τους νόμους της φυσικής και έμενε αιωρούμενος θαρρείς για αιώνες. Μα και το 2004 υπήρξαν στιγμές που νιώσαμε περισσότερο Ελληνες. Για μήνες, για χρόνια μιλούσε ο κόσμος για το θαύμα της Πορτογαλίας το οποίο έσωσε ουσιαστικά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας από την πανωλεθρία των άδειων γηπέδων.

Τα γκισέ των τραπεζών που πωλούσαν τότε εισιτήρια των Αγώνων γέμισαν με κόσμο που ήταν πρόθυμος ακόμα και να χρεωθεί για να βρεθεί στις εξέδρες, να τον δουν στα πέρατα της γης και να τον θαυμάσουν γιατί ο Χαριστέας έστειλε την μπάλα στα δίχτυα.

Οταν η Ελλάδα άρχισε να μαραίνεται, μαράθηκαν μαζί της και οι μεγάλες αθλητικές επιτυχίες. Ο κόσμος δεν είχε πια αφορμές να βγαίνει στους δρόμους, να αγκαλιάζεται με ξένους, να ξενυχτάει με μια μπίρα στο χέρι και να περπατά σε λεωφόρους, έτσι χωρίς προορισμό, για την απόλαυση της στιγμής.

Ακούγοντας τους αριθμούς, τη στατιστική, τις προβλέψεις ο κόσμος είχε αποθαρρυνθεί. Είχε ξεχάσει πια πώς είναι να χαίρεσαι έτσι, αυθόρμητα, για ένα γκολ, για μία νίκη, ένα τρόπαιο. Που σε κάνει να γίνεσαι μέλος μιας χορωδίας που τραγουδά μέσα από την καρδιά του «Περαία μου με τον Σαρωνικό σου, που έχεις για καμάρι σου τον Ολυμπιακό σου».

Η 29η Μαΐου 2024 προκάλεσε μια «ψυχολοστιξία» στα εσώψυχα εκατομμυρίων ανθρώπων. Ολοι θα θυμούνται πού βρίσκονταν εκείνο το βράδυ, με ποιους ήταν, τι έκαναν, τα δάκρυα, οι αγκαλιές, το ξέσπασμα, το «να βγούμε κι εμείς έξω», η συμμετοχή στη μεγάλη γιορτή. Ο έφηβος που ξενύχτησε πριν γράψει Βιολογία, ο εργαζόμενος που δεν μπορούσε να μιλήσει από τις φωνές της προηγούμενης, ο γέροντας που αγαλλίασε η καρδιά του βλέποντας τον αγαπημένο του Ολυμπιακό να γίνεται η πρώτη ελληνική ομάδα που κατακτά ευρωπαϊκό τίτλο.

Για την ακρίβεια τίτλους, γιατί ο Δαφνοστεφωμένος είναι ο πρώτος σύλλογος στην Ευρώπη που κατακτά ευρωπαϊκά τρόπαια στο Youth League και σε ευρωπαϊκή διοργάνωση την ίδια χρονιά.

Εφτασε στην «Ιθάκη». Ο Ολυμπιακός πέρασε φουρτούνες, ανέβηκε βουνά, περπάτησε χιλιόμετρα μόνος, με την αμφισβήτηση να προσπαθεί να τον πνίξει.

Τα κατάφερε όμως και έφτασε στην Ιθάκη. Μια ομάδα που έχει «κάτι μαγικό» και μεταγγίζει ελληνικό αίμα σε πορτογαλικές, μαροκινές, σερβικές, βραζιλιάνικες και αργεντίνικες φλέβες.

Ξένοι, λεγεωνάριοι, επαγγελματίες που βλέπουν το ποδόσφαιρο μόνο ως μέσο αποκομιδής κερδών προσπαθούν να ψελλίσουν ελληνικές λέξεις, ευλογούν την τύχη τους που τους έριξε σ’ αυτή τη γωνιά του κόσμου, νιώθουν Ελληνες περισσότερο και από τους Ελληνες.

Βλέπεις τον Βαλβέρδε, μια τεράστια προσωπικότητα του ποδοσφαίρου που όταν βρίσκεται κοντά στον Ολυμπιακό συμπεριφέρεται σαν να είναι στο σπίτι του.

Ακούς πρώην παίκτες να λένε «πάμε Ολυμπιακάρα μου» και χτυπάς παλαμάκια στα αφτιά για να διαπιστώσεις αν πράγματι άκουσες καλά.

Μια ομάδα που διαθέτει μαγικές ιδιότητες, τοποθετώντας τους παίκτες πάνω σε μαγικά χαλιά για να αλωνίζουν τον αγωνιστικό χώρο. Ο Φορτούνης, αυτή η μεγάλη καρδιά που πέρασε δύο μεγάλους τραυματισμούς, που φοβήθηκε μήπως ο γιος του δεν προλάβει να τον δει όπως αυτός θα ήθελε, να μιλά στην μπάλα κι αυτή να του χαμογελά και να του κάνει όλα τα χατίρια. Ο Ιμπόρα, αυτός ο γίγαντας που μόνο τα χαρτιά μαρτυρούν τα 36 του χρόνια, αναβίωσε τους κινέζους ταχυδακτυλουργούς που θεωρούνται οι εφευρέτες του ποδοσφαίρου.

Μα και ο Ελ Κααμπί, ένας πρωταγωνιστής που αξίζει μια θέση στη σκηνή του Teatro Colon. Ο Ολυμπιακός του 0,1% να κατακτήσει το τρόπαιο μετά τη συντριβή του από τη Μακάμπι στο σπίτι του, απέδειξε πως οι αριθμοί είναι το άλλοθι όσων φοβούνται τις μεγάλες προσδοκίες και τρομάζουν από τα ίδια τα όνειρά τους.