Σκυταλοδρομία δημιουργίας

Πριν από πολλά χρόνια η ατάκα που κυκλοφορούσε στην πιάτσα του ποδοσφαίρου, μια από τις αρκετές… τσιτάτες, ήταν η εξής: «Οι μικρές ομάδες είναι για να βγάζουν ποδοσφαιριστές και οι μεγάλες για να αγοράζουν». Στροβίλιζε για καιρό στο μυαλό και όντως επιβεβαιωνόταν στην πράξη. Κάπως έτσι λειτουργούσε η (λεγόμενη) βιομηχανία του ποδοσφαίρου. Κινείται, για να ειπωθεί διαφορετικά, ο μύλος του αθλητισμού.

Ωσπου η κρίση και η ανάγκη να δημιουργηθεί πρώτη ύλη έκαναν και τους ισχυρούς να δουν κάτω από άλλο μάτι την όλη διαδικασία. Με αυξημένη διάθεση να υπάρξει απτό αποτέλεσμα. Επενδύσεις με στόχο την ανάδειξη νέων ποδοσφαιριστών. Σχέδιο μακράς πνοής. Στήριξη των εκκολαπτόμενων ποδοσφαιριστών, στελέχωση του προπονητηρίου με καταρτισμένους γυμναστές και προπονητές, όπως και ανίχνευση ταλέντων, όλα αυτά μαζί έφεραν νέα δεδομένα. Κάπως έτσι το τι προκύπτει είναι ορατό. Και εδώ στην Ελλάδα μπορούμε να καμαρώνουμε πως επιτέλους παράγουμε ποδοσφαιριστές και μένει να πάμε στο επόμενο στάδιο: να δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε να γίνει παραγωγή και ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ο Ολυμπιακός, σε μια σκυταλοδρομία δημιουργίας, έχει φτάσει στο κορυφαίο επίπεδο. Το ανώτερο κορυφαίο επίπεδο για να γίνει κάποιος πολύ συγκεκριμένος. Κατά καιρούς και ειδικά την τελευταία δεκαετία έχει δώσει ποδοσφαιριστές από την Ακαδημία του στην πρώτη ομάδα με μεγάλη συχνότητα. Και μόλις πρόσφατα οι Νέοι των Ερυθρόλευκων πανηγύρισαν την κατάκτηση του Youth League, σε μια πορεία τρομερά ελκυστική στο μάτι των φιλάθλων, ένα επίτευγμα ασύνορης ωραιότητας, βγάζοντας παράλληλα προοπτική για μέλλον.

Και, επίσης, δεν είναι μαγικό να βλέπεις δύο παιδιά από τους μικρούς του Ολυμπιακού να έχουν μεγαλώσει ποδοσφαιρικά και να φτάνουν στον τελικό μιας σπουδαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης; Αυτό που πέτυχαν ο Τζολάκης και ο Ρέτσος ασφαλώς και αποτελεί κάτι το εντυπωσιακό για το ελληνικό ποδόσφαιρο και τις βάσεις που μπήκαν στον Ρέντη.

Αλλά, για να πάει κάποιος και στον Βορρά, δεν είναι επίσης θαυμάσιο που δύο εξαιρετικά ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ, κατευθείαν από τα σπλάχνα του, ο Κουλιεράκης και ο Κωνσταντέλιας, είναι βασικοί και (σχεδόν) αναντικατάστατοι στην ομάδα που πανηγύρισε τον τίτλο του πρωταθλητή; Γιατί ενίοτε οι καλές, οι φωτεινές πορείες μπορούν να συνδυαστούν με την εκτόξευση των ταλέντων. Γιατί, άραγε, αυτό να μην αποτελεί τον κανόνα στο ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά την εξαίρεση; Οσα συνέβησαν ή ακόμη συμβαίνουν μια αγωνιστική περίοδο με τόσα χαμόγελα και επιτυχίες ας είναι η αρχή του δρόμου.