Η διαφορετική πίεση του τελικού

Είναι αλήθεια πως η μέρα του τελικού Κυπέλλου θα έπρεπε να είναι διαφορετική από αυτήν που ξημέρωσε. Δεν υπάρχει η αίσθηση της γιορτής γύρω από το παιχνίδι, όπως συμβαίνει στις προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες. Για παράδειγμα, γίνεται τελικός Κυπέλλου σήμερα και στη Γερμανία, στο Βερολίνο, εκεί όπου διεξάγεται και το Final 4 της Euroleague. Και έχουν συρρεύσει χιλιάδες οπαδοί της Λεβερκούζεν και της Καϊζερσλάουτερν που θα βρεθούν στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου για να δουν τις ομάδες τους να διεκδικούν το τρόπαιο. Σε ένα γεμάτο γήπεδο. Σε ένα… κανονικό ποδόσφαιρο. Εδώ το σκηνικό θα είναι και πάλι ένα άδειο από κόσμο γήπεδο, όπως και πέρυσι στο ΠΑΟΚ – ΑΕΚ, ένα Πανθεσσαλικό όπου θα ακούς έως και τον αέρα που θα φυσάει. Μια εικόνα που θα παραπέμπει – ξανά – σε φιλικό προετοιμασίας.

Την ίδια ώρα που στο γήπεδο οι ομάδες καλούνται να δώσουν ένα παιχνίδι με την πίεση και στους δύο να είναι στο… κόκκινο. Για διαφορετικούς λόγους, αλλά σε ανάλογα ποσοστά. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει περιθώρια να χάσει και αυτό το ματς, γιατί με αυτόν τον τρόπο χάνει τα πάντα. Μετά το πρωτάθλημα θα χάσει και τον δεύτερο τίτλο που διεκδικεί και μαζί θα χάσει και το ευρωπαϊκό εισιτήριο. Ο,τι προσπάθησε να χτίσει για μήνες μέσα στη σεζόν, φλερτάρει με το να το γκρεμίσει εντελώς μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα: από τη Νέα Φιλαδέλφεια και έπειτα δεν σήκωσε ποτέ κεφάλι. Και αυτός εδώ μοιάζει με τον σημαντικότερο τελικό της σύγχρονης ιστορίας του.

Οσο για τον Αρη; Δεν μοιάζει, αλλά είναι ο σημαντικότερος τελικός της σύγχρονης ιστορίας του. Μια ομάδα που έχει μια νίκη σε οκτώ συμμετοχές, ένα Κύπελλο όλο κι όλο πριν από 54 ολόκληρα χρόνια, τέσσερις χαμένους τελικούς από το 2000 και έπειτα, έναν κόσμο που αδημονεί και… απαιτεί επιτέλους έναν τίτλο. Το πόσο θα διαχειριστούν αυτή την πίεση οι δύο φιναλίστ πιθανότατα να είναι και εκείνο που θα κρίνει τον τίτλο. Γιατί αγωνιστικά, σε αυτή τη χρονική περίοδο, οι διαφορές μοιάζουν να είναι ελάχιστες. Σχεδόν μηδαμινές.