Πώς το τρέξιμο θεράπευσε το άγχος μου

Οταν ήμουν 7 χρόνων, έτρεξα τον πρώτο μου αγώνα δρόμου. Καθώς περπατούσα στο σπίτι, επιδεικνύοντας περήφανα στους γονείς μου μια γρατζουνιά στο γόνατό μου, παρατήρησα ότι δεν είχα άγχος. Τι είναι αυτό το ξένο αλλά ευχάριστο συναίσθημα, θυμάμαι να αναρωτιέμαι. Το είδαν και οι γονείς μου. Πριν το καταλάβω, έτρεχα σε αγώνες ανώμαλου δρόμου. Αλλά αυτό που ξεκίνησε ως μια δραστηριότητα που με ηρεμούσε γρήγορα έγινε απαιτητικό και αγγαρεία. Ετσι, στα 16 μου αποφάσισα να κάνω μια παύση. Και το στρες μου επέστρεψε.

Από πού προέρχεται το στρες μου; Το έχω περιορίσει σε μερικά πράγματα: πρώτον, τα κακά γονίδια. Δεύτερον, η κοινωνική πίεση. Τρίτον, ίσως ο ίδιος μου ο εαυτός. Εμαθα από μικρή να κρύβω το στρες μου, παρόλο που φοβόμουν και τη σκιά μου. Οταν σταμάτησα να τρέχω στα 16 μου, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι είχα γενικευμένη αγχώδη διαταραχή – τη διάγνωση την έλαβα στα 21 μου. Οσο μεγάλωνα, τόσο μεγάλωνε και το στρες μου. Η είσοδος στο πανεπιστήμιο, μια νέα δουλειά, τα ραντεβού – όλα αυτά τα πραγματικά άγχη έμοιαζαν ασήμαντα σε σύγκριση με τις ανησυχίες που συσσωρεύονταν στο μυαλό μου.

Μια μέρα είπα «φτάνει». Υστερα από πολύ καιρό έβαλα τα αθλητικά μου και έτρεξα σε ένα κοντινό πάρκο. Δεν είχα κάποιο σχέδιο, αλλά ήξερα ότι έπρεπε να «ξεκουνηθώ». Με κάθε βήμα οι ανησυχίες μου μειώνονταν. Η αναπνοή μου και ο δρόμος μπήκαν στο επίκεντρο. Ενιωσα τον εαυτό μου να χαμογελάει. Είχα ανακτήσει τον έλεγχο.

Οταν γυμναζόμαστε, απελευθερώνουμε ενδορφίνες στον εγκέφαλο, που φτιάχνουν τη διάθεσή μας και μειώνουν το άγχος. Οι έρευνες δείχνουν όλο και περισσότερο ότι οι ενήλικοι που ασκούν τακτικά σωματική δραστηριότητα εμφανίζουν λιγότερα συμπτώματα άγχους.

Με κάθε πρωινό τζόγκινγκ το άγχος μου μειωνόταν, ώσπου μια μέρα δεν υπήρχε πουθενά. Σήμερα τρέχω όχι μόνο για την ψυχική μου υγεία, αλλά και για το κορίτσι που φοβόταν κάποτε αυτόν τον μεγάλο κόσμο στον οποίο ζούμε. Το τρέξιμο βοήθησε εκείνο το 7χρονο, εκείνο το 16χρονο και εκείνο το 21χρονο να νιώσουν ότι έχουν τον έλεγχο της αγχώδους διαταραχής τους και να μάθουν πραγματικά να ζουν.