Ο Γκάρι Ολντμαν, το αλκοόλ, οι προβλέψεις για τον Φοίνικα

^«Aν δεν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, τότε δεν θα μπορέσεις ποτέ να προχωρήσεις στη ζωή σου» απάντησε ο Γκάρι Ολντμαν στην ερώτηση των «ΝΕΩΝ» πώς γίνεται ένας τόσο διάσημος σταρ σαν αυτόν να είναι και τόσο ανοιχτός απέναντι στο ευαίσθητο του (κάποτε) αλκοολισμού του. Γιατί πράγματι, καθ’ όλη τη διάρκεια της ημίωρης κουβεντας μας στο εστιατόριο Albane του ξενοδοχείου J. Mariott το μεσημέρι της Πέμπτης 23 Μαΐου, ο Ολντμαν δεν σταμάτησε να μιλά για αυτό το θέμα. «Γιατί αν δεν είχα σταματήσει να πίνω, 27 χρόνια στο παρελθόν, σήμερα δεν θα βρισκόμουν εδώ μαζί σας, αφού δεν θα ήμουν ζωντανός» είπε. «Και ότι το κατάφερα, ότι κατάφερα δηλαδή να μην έχω πιει γουλιά αλκοόλ εδώ και 27 ολόκληρα χρόνια, είναι για μένα ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ζωής μου».

Μάλιστα, ο Ολντμαν το προχώρησε ακόμα περισσότερο: «Ενας από τους πολύ σημαντικούς φίλους μου ήταν κάποτε ο Ρίτσαρντ Μπάρτον. Και σας ρωτώ, ποιος ήταν τελικά πιο έξυπνος από τους δυο μας. Εγώ ή εκείνος; Εγώ ήμουν» (ως γνωστόν ο αλκοολισμός του Ρ. Μπάρτον συνέβαλε στον πρόωρο θανατό του).

Ο λόγος περί αλκοολισμού έπεσε στο τραπέζι αυτής της συνέντευξης επειδή στην ταινία «Παρθενόπη» του Πάολο Σορεντίνο ο Γκάρι Ολντμαν υποδύεται τον αμερικανό συγγραφέα Τζον Τσίβερ που ήταν αλκοολικός. «Βεβαίως, ο Τσίβερ που υποδύομαι στην ταινία είναι περισσότερο η ιδέα που έχει για αυτόν ο Πάολο παρά αυτός που ενδεχομένως να ήταν στην πραγματικότητα» είπε ο Ολντμαν (για παράδειγμα, ο χαρακτήρας στην ταινία είναι ομοφυλόφυλος ενώ ο Τσίβερ ήταν παντρεμένος). Αν και μικρός ρόλος, είναι πολύ χαρακτηριστικός γιατί η συνάντηση του Τσίβερ με την κεντρική ηρωίδα της ταινίας, την Παρθενόπη (Σελέστ Ντέλα Πόρτα), θα σημάνει μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή της.

Η συνεργασία με τον Σορεντίνο

«Το μέγεθος του ρόλου δεν με ενδιέφερε διότι αυτό που ήθελα ήταν να παίξω σε μια ταινία του Πάολο Σορεντίνο» είπε ο Ολντμαν, ο οποίος βρέθηκε στην ταινία χάρη στον… ίδιο. «Ημουν στο Τορόντο και σε μια συνέντευξη που είχα δώσει είπα ότι ένας σκηνοθέτης με τον οποίο θα ήθελα να συνεργαστώ είναι ο Πάολο Σορεντίνο. Και με πήρε τηλέφωνο. Οταν μου είπε ότι ο ρόλος δεν θα είναι μεγάλος, του απάντησα “εγώ για σένα και τους καφέδες θα κουβαλούσα”. Αυτό που μου αρέσει στις ταινίες του Πάολο είναι ότι έχουν μια φιλοσοφική διάθεση. Τις βλέπεις και μετά τις σκέφτεσαι. Και όταν τις ξαναβλέπεις, σκέφτεσαι κάτι άλλο. Εχει σημασία να σκεφτόμαστε όταν παρακολουθούμε μια ταινία».

Γυρισμένη εξ ολοκλήρου στη γενέτειρα του Σορεντίνο, τη Νάπολι, η «Παρθενόπη» είναι μια πολύ όμορφη στην όψη ταινία (όπως όλες του σκηνοθέτη), η οποία με έναν πολύ ελεύθερο τρόπο διαχειρίζεται τη νοσταλγία και τις αναμνήσεις καθώς όλη η ιστορία είναι θραύσματα μνήμης μιας γυναίκας προχωρημένης ηλικίας (Στεφανία Σαντρέλι), η οποία θυμάται τα καλά και τα άσχημα της ζωής της. Τότε που υπήρξε μια «θεά της ομορφιάς αλλά και της μελαγχολίας», στις δεκαετίες του 1960, του 1970 και του 1980.

Οι εκτιμήσεις για τα βραβεία

Από τον Τραμπ μέχρι τον Λάνθιμο

Ολα δείχνουν ότι η «Παρθενόπη», η οποία υπήρξε μια από τις ταινίες του φετινού διαγωνιστικού τμήματος που ξεχώρισαν, θα βρίσκεται στα βραβεία που απονέμονται αύριο το απόγευμα στην τελετή λήξης του φεστιβάλ όπου θα τιμηθεί με ειδικό Χρυσό Φοίνικα συνόλου καριέρας ο αμερικανός παραγωγός και σκηνοθέτης Τζορτζ Λούκας. Το επίπεδο του φετινού προγράμματος ήταν σε γενικές γραμμές καλό, αν και με τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με το περσινό, όταν ταινίες όπως οι «Ανατομία μιας πτώσης», «Ζώνη ενδιαφέροντος» και «Πεσμένα φύλλα» έκαναν την πρεμιέρα τους και βραβεύτηκαν στις Κάννες.

Οι προβλέψεις για τα φετινά βραβεία είναι δύσκολες ακριβώς επειδή μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, καμία ταινία δεν είχε καταφέρει να γίνει το μεγάλο γεγονός της διοργάνωσης. Δύο που έχουν συζητηθεί, πολύ πριν ακόμα το φεστιβάλ αρχίσει, είναι οι «The seed of the sacred fig» του Ιρανού Μοχαμάντ Ρασούλοφ, και «Αll we imagine as light» της Ινδής Παγιάλ Καπάντια που προβάλλονται σήμερα και αύριο. Επίσης δεν ξέρεις ποτέ το πώς θα κινηθεί μια κριτική επιτροπή ή τι σκοπιμότητες μπορεί να κρύβει πίσω της μια βράβευση.

Αν για παράδειγμα η επιτροπή θέλει να συνδυάσει το πολιτικό «μήνυμα» με την καλλιτεχνική αρτιότητα, τότε είναι αδύνατον να λείπει από τα βραβεία μια ταινία όπως ο «Μαθητευόμενος» (The Apprentice) του Αλι Αμπάσι που παρουσιάζει πώς ο Ντόναλντ Τραμπ (Σεμπάστιαν Σταν) έγινε αυτό που όλοι σήμερα γνωρίζουμε. Αν η επιτροπή θέλει να γράψει Ιστορία, τότε γιατί να μη δώσει τον Χρυσό Φοίνικα στη «Megalopolis» κάνοντας τον Φράνσις Φορντ Κόπολα τον μοναδικό σκηνοθέτη στην ιστορία του φεστιβάλ Καννών που έχει τρεις Χρυσούς Φοίνικες (έχουν προηγηθεί οι βραβεύσεις του για τη «Συνομιλία» και την «Αποκάλυψη τώρα!»).

Οντιάρ, Μαστρογιάνι, Γουίσο

Μία από τις ταινίες πάντως που φαίνεται ότι θα απασχολήσουν αρκετά την πρόεδρο της φετινής κριτικής επιτροπής Γκρέτα Γκέργουιγκ και τα υπόλοιπα οκτώ μέλη είναι η «Emilia Perez» του Ζακ Οντιάρ. Καταφέρνει να συνδυάσει το γκανγκστερικό φιλμ με το μιούζικαλ αλλά με ένα πολύ ευαίσθητο θέμα στο φόντο, την αλλαγή φύλου. Μια ιδέα για το βραβείο γυναικείας ερμηνείας είναι της Κιάρα Μαστρογιάνι που στο «Marcello Mio!» του Κριστόφ Ονορέ υποδύεται τον εαυτό της υπό την επήρεια του πατέρα της Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Και μια ιδέα για το βραβείο ανδρικής ερμηνείας είναι ο Βρετανός Μπεν Γουίσο που πρωταγωνιστεί στον ρόλο του ρώσου ποιητή / τυχοδιώτη / ιδρυτή εθνικιστικού κόμματος στην πατρίδα του, Εντουαρντ Λιμόνοφ, στην ταινία «Λιμόνοφ» του Κίριλ Σερεμπρένικοφ.

Και βέβαια υπάρχει πάντα και ο Γιώργος Λάνιθμος με το «Kinds of kindness». Από τον «Κυνόδοντα» μέχρι το «Poor things» καμία ταινία του Λάνθμου δεν έχει φύγει άπραγη. Θα γίνει τώρα;