Δημοτικό Θέατρο Πειραιά: «Η ποίηση σε κίνηση»

Κάθε ένας

Κάθε μία

Κάθε γειτονιά

Μια πόλη

Οι παράλληλες δράσεις του συμμετοχικού ουμανισμού στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά λαμβάνουν χώρα από τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος, στην Παλιά Κοκκινιά, κι από εκεί στην Ιχθυόσκαλα, στην προβλήτα της κρουαζιέρας, στους πελταστές των πλοίων που αναχωρούν, στις ταράτσες μεταναστών, στις διαβάσεις πεζών. Αλλά και σε νοσοκομεία, φυλακές, σε βιτρίνες εμπορικών καταστημάτων, σε εκκλησίες. Μια ζωντανή σκηνή συνομιλεί από το παρελθόν προς το τώρα και το αύριο. Η αποτύπωση του μόχθου των ανθρώπων στην εργασία, στην καθημερινότητά τους, έτσι όπως μπορεί να βιωθεί και να μετατραπεί σε σκηνή του κόσμου. Προσπαθώντας να χρησιμοποιήσουμε την ευφυΐα, τη φαντασία και τις ικανότητές μας, ώστε να φτιάξουμε κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί, κάτι που δεν γνωρίζουμε ότι υπάρχει, κι αφού γνωρίσουμε πρώτα πού ζούμε, προτού μπορέσουμε να φανταστούμε ότι ζούμε κάπου αλλού, καταλήγουμε να φανταστούμε ότι ζούμε κάπου αλλού, πριν μπορέσουμε να ζήσουμε εκεί, στον τόπο της ουτοπίας. Αναζητούμε αυτούς τους καινούργιους χώρους πάνω στον συναισθηματικό μας χάρτη. Σκεφτόμαστε με την καρδιά μας την αγωνία των επόμενων γενεών, τους νέους.

Αντιμετωπίζουμε τις μεταβολές που κλονίζουν τις βεβαιότητες για τον ρόλο ενός δημόσιου πολιτιστικού οργανισμού, αναρωτιόμαστε ποιος ακριβώς είναι ο διαφορετικός, ο «Αλλος». Σε ποιο σημείο στεκόμαστε εμείς και τον κοιτάμε. Πώς τον ανακαλύπτουμε και πώς σχετιζόμαστε μαζί με τον «Αλλο». Η εμφάνιση και εδραίωση ποικίλων ετεροτήτων (εθνικών, φυλετικών, σεξουαλικών) που οδηγούν στην απώλεια του ομογενοποιημένου κοινωνικού χώρου και στη ριζική μεταμόρφωση των κλειστών παραδοσιακών κοινωνιών, η επανάσταση της πληροφορίας, οι ραγδαίες γεωπολιτικές μεταβολές, οι πόλεμοι, η κλιματική αλλαγή και οι συνακόλουθες πληθυσμιακές μετακινήσεις κ.ά. καθιστούν επείγον το αίτημα της συνύπαρξης και του διαλόγου.

Οι σύγχρονες κοινωνίες απαιτούν να είναι ανοιχτές εκεί όπου η ετερότητα κάθε μορφής γίνεται αποδεκτή και οι καλλιτέχνες εργάζονται σκληρά γι’ αυτό. Κλείστε τα μάτια και φανταστείτε. Ο «Αλλος» είναι το ζητούμενο, τα σημερινά παιδιά της δομής προστασίας ανηλίκων, μεθαύριο ενήλικοι ενεργοί πολίτες, οι έφηβοι των ομάδων χορού και έκφρασης, οι μεσήλικοι κοντά στην κρίση της ηλικίας και οι ακόμα μεγαλύτεροι συνυπάρχουν, συνεργάζονται, ενεργοποιούνται, παρακινούνται έχοντας χώρο και βήμα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Κάθε οργανισμός, όπως και κάθε άνθρωπος, χρειάζεται προσαρμογή στα νέα δεδομένα που προκύπτουν καθώς περνάει ο χρόνος. Το τι είναι εν τέλει αναγκαίο απέναντι στο χάος, στα πρωτόγνωρα διλήμματα, στην ιστορική ασάφεια, στο έκτακτο και αναπάντεχο, διαρκώς μετατοπίζεται. Οι πολιτιστικοί οργανισμοί δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αναλαμβάνουν συνεχείς πρωτοβουλίες παρεμβαίνοντας σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής και στο φάσμα των καθημερινών πρακτικών, τις περισσότερες φορές με τη «διαδικασία του κατεπείγοντος», κάνοντας τα πράγματα να συμβαίνουν, συνδέοντας ανθρώπους, χτίζοντας γέφυρες, δίνοντας χώρο με φαντασία, περιέργεια, τόλμη και καλοσύνη.

Αυτό είναι το επείγον σήμερα. Να διερωτηθούμε πώς μπορεί η τέχνη όχι μόνο να ασκεί κριτική αλλά να την υπερβαίνει κιόλας, να έχει έναν πιο εποικοδομητικό ρόλο μέσα στην κοινωνία, να παράγει την πραγματικότητα, μέλλον και ελπίδα. Ενας πολιτιστικός οργανισμός, λοιπόν, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, πηγαίνει παντού, σε ανάπηρους, γηροκομεία, εκκλησίες, σχολεία, φυλακές, νοσοκομεία, δομές, παιδιά, εφήβους, λεωφορεία, μετρό και αλλού, είναι ένα θέατρο σε κίνηση χωρίς σύνορα. Ενα ζωντανό θέατρο αλλά κυρίως ένα θέατρο τόλμης και ευθύνης.

Γιατί θέλω να μιλήσω για τους ταπεινούς και τους αόρατους. Για να προσπαθήσω να φυτέψω σπόρους μικρούς. Για να ανταλλάξω ιδέες με ζεστασιά και περιέργεια. Για να μιλήσω για τους μικρούς προφήτες και οραματιστές που διασχίζουν τον κόσμο. Για το κουράγιο και την καλοσύνη, για την ουσιαστική αξία της κοινότητας. Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά θέτει την ποίηση σε κίνηση. Γίνεται ένα ενεργό σημείο συνάντησης όπου η ποιητική έκφραση είναι το όχημα στην εκπαίδευση της αισθητικής και στην ανάπτυξη της φαντασίας. Μικρές ανθρώπινες γεωγραφίες, το γιοφύρι της Αρτας, δομές προστασίας παιδιών, έφηβοι, καλλιτέχνες με προσωπική γλώσσα, όλα συνιστούν μια προσεκτική, συνεκτική πρόταση λειτουργίας και συνεργασίας. Ετσι ώστε να αναδυθεί ένας μικρός ιστός που εμπλέκει το μικρό με το μεγάλο, το τώρα με το αύριο, συνθέτοντας ένα μέλλον.

Ο Νίκος Διαμαντής είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά