Οταν ανθίζουν οι νεραντζιές

Ηρθαν οι μέρες που ανθίζουν οι νεραντζιές, διαλύοντας κάθε τοξικότητα ή αρνητική σκέψη. Πότε πέρασε μια ολόκληρη χρονιά από το περσινό Πάσχα; Πάντα οι ίδιες σκέψεις, εμμονικές αναπολήσεις, ευχάριστες αναμνήσεις, κάποιες φορές, επώδυνες συγκρίσεις. Η Μεγάλη Εβδομάδα έχει ξεκινήσει και προσπαθείς να μπεις στο κλίμα των ημερών. Δώρα για εκείνους που αγαπάς, το σαφάρι της λαμπάδας, πάντα σχολαστικό πρόγραμμα για να τα προλάβεις όλα. Δεν τα προλαβαίνεις ποτέ. Μόνο όσα θες πραγματικά. Ξέρεις ότι το Πάσχα πλησιάζει όταν αρχίζει η αναζήτηση στο πρόγραμμα της τηλεόρασης του «Ιησού από τη Ναζαρέτ». Κάθε χρόνο το ίδιο τελετουργικό. Ανεβάζεις την ένταση για να ακούσεις τη χαρακτηριστική μουσική των τίτλων. «Γιατί το βάζεις τόσο δυνατά;». «Απλά μου αρέσει». Ξέρεις πως λες ψέματα, στην πραγματικότητα επιχειρείς να πετύχεις προσομοίωση των παιδικών σου χρόνων. Κλείνεις τα μάτια και βλέπεις τον εαυτό σου μικρό να χαζεύει τα ίδια πλάνα, να ξαναζεί τις ίδιες στιγμές. Και αυτό με έναν τρόπο σε καθησυχάζει. Ενα κρυφό παιχνίδι με τον χρόνο, προσωπικό τεστ αναμνήσεων, προσωρινό pause στο παρόν.

Πάσχα πάντα με την οικογένεια, Ανάσταση στην ίδια εκκλησία, στο ίδιο ακριβώς σημείο έξω από τον ναό. Στη διαδρομή με το αυτοκίνητο τα ίδια αστεία, που πια δεν σε κάνουν να γελάς, αλλά πετυχαίνουν κάτι ακόμα πιο σημαντικό. Δίνουν την ασφάλεια ότι όλα είναι καλά. Οτι είμαστε και πάλι φέτος εδώ όλοι μαζί. Και αυτό όσο περνούν τα χρόνια γίνεται όλο και πιο πολύτιμο. «Εμείς θα παρκάρουμε πρώτοι και θα ακολουθήσουν», «φέτος έχει λιγότερο κόσμο», «πρόσεξε μην κάψουν τα μαλλιά σου», «βγάλε αναπτήρα να ανάψουμε» – «σταμάτα ρε συ, θα μας ακούσουν!», «θα πει και φέτος πριν απ’ τις 12 το Χριστός Ανέστη; Είναι ο ίδιος παπάς;». Τις απορίες διακόπτουν τα βαρελότα που βάφουν με χρώματα τον ουρανό και δίνουν το έναυσμα για τα φιλιά. Οχι για όλους. Πάντα αναζητώ με το βλέμμα εκείνους που ήρθαν μόνοι. Πάντα η ίδια σκέψη, η ίδια αδιάκριτη απορία, για τις διαδρομές ζωής που τους οδήγησαν εδώ. Θα τους καταλάβεις. Είναι εκείνοι που την ώρα των φιλιών, στρέφουν αμήχανα το βλέμμα προς τον ουρανό, ξεγλιστρώντας από απορημένα βλέμματα σαν το δικό μου. Κοιτάζω απότομα αλλού.

Πίσω στο σπίτι για μαγειρίτσα και τσούγκρισμα των αβγών. «Πάμε για ύπνο γιατί αύριο έχουμε ξύπνημα από νωρίς για το αρνί». Ολα εξελίσσονται βάσει προγράμματος και αυτό σου προκαλεί ένα αδιόρατο χαμόγελο, εσωτερική ηρεμία και χαρά. Κι ας σου λείπουν κάποιοι. Εκείνοι που μπήκαν με φόρα στη ζωή σου και τη γέμισαν με φως. Τηλέφωνα μέσα στη νύχτα, μηνύματα. Θες οπωσδήποτε να τους το πεις. Στο θυμίζει η μυρωδιά του γιασεμιού στον δρόμο προς το σπίτι. Το άρωμα της αισιοδοξίας και της βεβαιότητας πως τελικά όλα θα πάνε καλά. Γιατί άλλο ένα Πάσχα πέρασε με εκείνους που αγαπάς. Και αυτό όσο περνούν τα χρόνια είναι το βαρόμετρο της προσωπικής σου ευτυχίας.