Ενα ακαδημαϊκό σεμινάριο για προσωπικότητες

Οταν υπάρχουν ελληνικές επιτυχίες σε διεθνείς διοργανώσεις σε όλα τα σπορ πάντα συνηθίζω να διαβάζω τι γράφουν οι αντίπαλοι των ελληνικών ομάδων. Οι ελληνικές μας κρίσεις συχνά είναι υπερβολικές διότι παρασυρόμαστε από την επιτυχία. Και για αυτό, μετά το τέλος του τελικού του Youth league και την επιτυχία των μικρών ηρώων του Ολυμπιακού, έριξα μια ματιά στο τι έγραψαν οι Ιταλοί καθώς αντίπαλος της ελληνικής ομάδας ήταν η Μίλαν. Αυτό που ανακάλυψα είναι ότι ο ελληνικός Τύπος ήταν σε σχέση με τους Ιταλούς μάλλον φειδωλός σε μπράβο.

Κλάματα

Γράφει η «Gazzetta Dello Sport», οι απεσταλμένοι της οποίας στη Νιόν έχουν δει κάμποσα ματς στη συγκεκριμένη διοργάνωση. «Στην πραγματικότητα (στον τελικό) δεν υπήρξε κανένα παιχνίδι – η διαφορά των δυο ομάδων ήταν μεγάλη: στον Ολυμπιακό χρειάστηκαν μόνο επτά λεπτά συγκέντρωσης και προσοχής για να τελειώσει ένα ματς που έλεγχε απόλυτα από την έναρξή του. Καθαρότατο το πέναλτι με το οποίο προηγήθηκε. Εντυπωσιακή η αντεπίθεση στο δεύτερο του γκολ. Αριστούργημα το τρίτο του. Δεν ήταν νίκη: ήταν παράσταση μπροστά στα μάτια διάσημων προσωπικοτήτων που βρέθηκαν στον τελικό. Ο Ολιβερ Μπίρχοφ, ο Πατρίκ Βιεϊρά, ο Πετρ Τσεχ, ο Λουίς Φίγκο, ο Μπράιαν Λάουντρουπ κι άλλοι πολλοί που βρέθηκαν δίπλα από τον πρόεδρο της UEFA Αλεξάντερ Τσέφεριν είδαν τον Ολυμπιακό να παραδίδει ένα ακαδημαϊκό σεμινάριο (…)

»Στο τέλος υπήρξαν κλάματα, πολλά κλάματα χαράς και ευτυχίας. Εκλαψε κι ο Αμπάτε, ο προπονητής της Μίλαν, αναλογιζόμενος όλη τη διαδρομή που έκανε με την ομάδα του. Ομως αυτός που πρέπει να είναι αληθινά περήφανος είναι ο Σωτήρης Συλαϊδόπουλος, αρχιτέκτονας μιας ομάδας που μπήκε στο πάνθεον των ευρωπαϊκών ηρώων. Η σπουδαία αυτή ελληνική επιτυχία είναι πρώτα από όλα επιτυχία δική του».

Μαρακανά

Οι μικροί του Συλαϊδόπουλου έχουν μια νέα μεγάλη πρόκληση μπροστά τους. Θα βρεθούν σε λίγο καιρό και στο Μαρακανά για τον τελικό του Διηπειρωτικού των Νέων. Θα ζήσουν το μαγικό ταξίδι τους μέχρι το τέλος και πρέπει να το χαρούν, αλλά και να συνεχίσουν να βλέπουν αυτά τα μεγάλα ματς σαν απλές στάσεις στη διαδρομή μιας καριέρας που μόλις ξεκίνησε.

Διότι, όπως είπε ο Συλαϊδόπουλος, το σημαντικό είναι τι θα συμβεί σε αυτά τα παιδιά από εδώ και πέρα. Το πόσοι από τους θαυματουργούς μικρούς θα καταφέρουν να κάνουν τη σπουδαία καριέρα για την οποία μοιάζουν προορισμένοι είναι δύσκολο να το πεις. Μακάρι να τα καταφέρουν όλοι.

Τεν Κάτε

Οσο έβλεπα το παιχνίδι θυμόμουν μια παλιά μου συζήτηση με τον Χενκ Τεν Κάτε τον καιρό που ήταν προπονητής στον Παναθηναϊκό. Τον Τεν Κάτε δεν τον ένοιαζε καθόλου η κριτική των δημοσιογράφων για το παιχνίδι του ΠΑΟ: καταλάβαινε πως στην Ελλάδα ήταν όλα υπερβολικά. Αλλά έβγαινε από τα ρούχα του όταν του έγραφαν πως δεν μπορούσε να αξιοποιήσει τον Σωτήρη Νίνη, τότε μεγάλο ταλέντο του ΠΑΟ και του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο Τεν Κάτε ήταν Ολλανδός και είχε δουλέψει στις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα. Είχε δει την πρόοδο όχι μόνο του Μέσι, αλλά και του Τσάβι και του Ινιέστα. Δικαιολογημένα πίστευε πως δεν μπορεί στην Ελλάδα να ισχυριζόμαστε πως δεν γνωρίζει πώς εντάσσονται στην πρώτη ομάδα οι μικροί και πώς αξιοποιούνται.

Στιγμή

Ο Τεν Κάτε έλεγε πως υπάρχουν μερικά απαραίτητα στάδια για να φτιάξεις έναν ποδοσφαιριστή. Το πρώτο είναι να τον στείλεις στην πρώτη ομάδα τη στιγμή που πρέπει κι αυτό δεν είναι εύκολο. Αν τον στείλεις πολύ νωρίς (στα 16 του, ας πούμε…) μπορεί να τον «κάψεις» λόγω βιασύνης. Αν τον κρατήσεις στην ομάδα πιο πολύ απ’ όσο πρέπει, μπορεί πάλι τον μικρό να τον χάσεις γιατί θα απογοητευτεί. Η άνοδός του, έλεγε ο Ολλανδός, πρέπει να γίνεται από τους γυμναστές: αν σου πουν ότι μυοσκελετικά είναι έτοιμος μην τον φοβάσαι. Ωστόσο αυτό δεν αρκεί. Χρειάζονται κι άλλα πολλά.

Ετοιμη

Κατά τον Τεν Κάτε η ομάδα πρέπει να είναι έτοιμη να παίξει με τον μικρό – να του εξασφαλίσει δηλαδή την καλύτερη προσαρμογή που μπορεί να έχει. Το παιδί πρέπει να χαρεί την προαγωγή του χωρίς ευθύνες, αλλά να ξέρει κι ότι στην ομάδα υπάρχει πάντα κάποιος έτοιμος να αγωνιστεί στη θέση του. «Κάθε νέος παίκτης πρέπει να έχει μπροστά του κάποιον να συναγωνιστεί, αλλιώς δεν βελτιώνεται» έλεγε κι έφερνε το παράδειγμα του Νταβίντ Ζουλί, που ήταν ο παίκτης που ο Μέσι έπρεπε να βγάλει από την ενδεκάδα της Μπαρτσελόνα. Ο Γάλλος, σύμφωνα με τον Ολλανδό, ήταν εξαιρετικός διότι καταλάβαινε ότι το μέλλον ανήκει στον μικρό, αλλά για έναν τουλάχιστον χρόνο ήταν πάντα έτοιμος να ξεκινήσει ως βασικός αν του το ζητούσαν. Ο Τεν Κάτε έλεγε ότι μια ομάδα πρέπει να μπορεί να ενσωματώσει έναν πιτσιρικά, δηλαδή να έχει παίκτες που θα τρέξουν για αυτόν, που θα τον καλύψουν, θα τον βοηθήσουν, θα τον μάθουν να συνεργάζεται αλλά και να ακούει. Ωστόσο, έλεγε, ούτε αυτά δεν αρκούν για να κάνει ο μικρός καριέρα.

Μηχανισμός

Για να τα καταφέρει ο μικρός πρέπει η ομάδα να στήσει αρχικά γύρω του ένα μηχανισμό που να του επιτρέπει να δείξει το ταλέντο του κι ο μηχανισμός αυτός δεν είναι πάντα απλός. Η Μπαρτσελόνα το έκανε υποδειγματικά στην περίπτωση του Μέσι, αλλά όχι και σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Το συνηθισμένο λάθος που γίνεται είναι ότι οι ομάδες περιμένουν από τους μικρούς να κάνουν τη διαφορά χάρη στο ταλέντο τους – να αναλάβουν δηλαδή αμέσως ηγετικούς ρόλους, να ζητάνε πολύ την μπάλα κ.λπ. Ενώ αρχικά πρέπει να ενσωματωθούν, δηλαδή να στηριχθούν από την ομάδα με τους κατάλληλους συμπαίκτες. Αν αυτό συμβεί είναι βέβαιο πως σύντομα θα πάρουν τις τύχες της ομάδας στα χέρια τους.

Αλλά πριν από αυτό χρειάζεται και να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός για χάρη τους και να τον μάθουν κιόλας. Η δική μου απορία δεν είναι αν οι μικροί του Ολυμπιακού θα πάρουν ευκαιρίες: θα πάρουν γιατί μερικοί έχουν ταλέντο σπάνιο.

Η απορία μου είναι αν θα δημιουργηθεί ένας μηχανισμός αξιοποίησης που για παίκτες όπως ο Παπακανέλλος, ο Μπάμπης Κωστούλας, ο Μουζακίτης είναι απαραίτητος. Οχι για να αγωνιστούν στον Ολυμπιακό. Αλλά για να γίνουν οι αυριανοί ηγέτες του.