Ο Φέρτης και οι άλλοι

Μια μορφή ευγενική, με μια πραότητα στην όψη και στη συμπεριφορά, συνδυασμένη με μια ισχυρή θεατρική παρουσία και μια γοητευτική, τόσο κινηματογραφική όσο και τηλεοπτική, παρουσία, ο Γιάννης Φέρτης αφήνει κάτι δυσαναπλήρωτο. Ισχυρό αλλά και ηχηρό, όχι μόνον λόγω αυτής της ξεχωριστής φωνής που διέθετε, αλλά κυρίως για τον τρόπο που έζησε και διαχειρίστηκε το εαυτό του, τη δημόσια εικόνα του. Σπάνια ένας άνθρωπος, στην προκειμένη περίπτωση ένας ηθοποιός, καταφέρνει να αφήσει πίσω του μια τόσο θετική αύρα – απ’ όπου κι αν πέρασε, με όποιον κι αν συνεργάστηκε, όποιον κι αν συνάντησε. Ηταν πάντα ο Φέρτης και οι άλλοι, όλοι οι άλλοι.

Από γονείς που, όπως ο ίδιος έλεγε, «αμφιβάλλω αν είχαν τελειώσει το δημοτικό», και με το δίλημμα «ή ηθοποιός ή χασάπης», μια που αυτό το τελευταίο ήταν το επάγγελμα του πατέρα του, ο Φέρτης διάλεξε, ευτυχώς, το πρώτο. Αλλωστε έβλεπε ακόμα και στη λευκή ποδιά με τα αίματα από τα κρέατα έναν, εν δυνάμει, ρόλο. Και με αυτή την ποδιά πέρασε έξω από το Θέατρο Τέχνης όταν έκανε όνειρα για το σανίδι. Ονειρα που κατάφερε με την αγάπη του για το θέατρο, τη δουλειά και το ταλέντο του να τα δει να πραγματοποιούνται.

Ο Γιάννης Φέρτης ανήκε σε αυτή την καθοριστική, για το ελληνικό θέατρο, γενιά, στη γενιά που γνώρισε, βίωσε και συμμετείχε στον ιστορικό πλέον ελληνικό κινηματογράφο και που παράλληλα έκανε θέατρο – θέατρο με την ψυχή της. Κι όπως έχω ξαναγράψει κι άλλες φορές, με αφορμή απώλειες της ίδια γενιάς, μαζί τους τελειώνει μια εποχή. Μια εποχή που κυριάρχησε στη θεατρική τέχνη και έθεσε γερά θεμέλια. Με σημαντικές προσωπικότητες που έκαναν τη δουλειά τους με πάθος – άλλος με περισσότερη κι άλλος με λιγότερη επιτυχία, όλοι όμως αμφιβάλλοντας, χωρίς να αμφιβάλλουν. Και σε αυτό θα έπρεπε να σταθούν λίγο παραπάνω οι νεότεροι συνάδελφοί τους.