Οι πολλαπλές όψεις της γυναικείας ταυτότητας

«Μια Κυριακή ήρθε πάλι.

Θα περάσει κι αυτή

σαν τόσες που λιποτάκτησαν

αφήνοντας ξωπίσω

μια μνήμη που τρέχω να προφτάσω

μα ξεφεύγει…

εκείνης

της πρώτης αγάπης

της ξεθωριασμένης,

όπως η φωτογραφία

που τυχαία ανακάλυψα

σ’ ένα παλιό άλμπουμ

φυλλομετρώντας

τη ζωή μου».

Στα ποιήματα της Μαρίας Γαλανοπούλου οι αναμνήσεις έρχονται και φεύγουν, το «ξεθωριασμένο» είναι το χρώμα για πολλές εικόνες, η φωνή της συγγραφέως απηχεί πολλές φωνές. Το «Θρόισμα γυναίκας» (εκδόσεις Παράγραφος) δανείζεται τις εμπειρίες και τα αισθήματα της γυναικείας φύσης για να τα επιστρέψει ως στίχους που περιγράφουν πολλαπλές ιδιότητες των γυναικών. «Υπάρχουν κάποιες μάνες / ορφανές από παιδιά» γράφει.

Και αλλού: «Ανοιξε τα χέρια της / η μοναξιά / και μ’ έκλεισε στην αγκαλιά της». «Σε κιτρινισμένο καθρέφτη / κρύβει / η φιλαρέσκεια / την παλιά της νιότη / σαν αμαρτία».

«Μια ύπαρξη που… παραμένει μια δύναμη ορμητική, αποκαλυπτική και αναντικατάστατη, επιλέγει να εκφραστεί με έναν τρόπο χαμηλόφωνο, ψιθυριστό, αλλά τόσο καίρια διαπεραστικό» σημειώνει ο Θανάσης Θ. Νιάρχος στον πρόλογο της συλλογής, η οποία παρουσιάζεται την ερχόμενη Παρασκευή στις 20.00 στο δημαρχείο Βύρωνα (Καραολή Δημητρίου 36-44), με ομιλητές τους Γιώργο Οικονόμου, Κατερίνα Ντίνου, Δέσποινα Πολυχρονίδη, Αλεξάνδρα Τσίπρα.

Μια άλλη διάσταση στα ποιήματα της Γαλανοπούλου –που ως ένα σημείο αντιστέκεται σε ένα συγκεκριμένο κλίμα– είναι ο τρόπος με τον οποίο περνούν ανάμεσα στους στίχους οι θρησκευτικές αναφορές και η επεξεργασία του θρησκευτικού συναισθήματος σε αυτή την εικονογράφηση της γυναικείας ταυτότητας.

Ανάμεσα σε τόσες σκιές, αδιέξοδα και σιωπές, πάντως, παραμονεύει πάντα της «Ημέρας φως», όπως τιτλοφορείται ένα από τα πλέον αισιόδοξα επιγράμματα – ποιήματα: «Χαράζεις / τα σκοτάδια μου / με το χαμόγελό σου / και τότε / βλέπω φως / και σε φωνάζω / Ημέρα».

Δ.Μ.