Τους αλλάζει τη νοοτροπία

Πολλά μπορεί να υποστηρίξει ο οποιοσδήποτε για τον Γκουστάβο Πογέτ. Για το αν είναι ικανός προπονητής ή το πώς προετοιμάζει τους αγώνες. Επίσης, να αξιολογήσει τη συμπεριφορά και τις κατά καιρούς εκρήξεις του. Ωστόσο, ένα πρέπει όλοι να παραδεχθούν: ο κόουτς από την Ουρουγουάη συμπεριφέρεται πριν από τα παιχνίδια με έναν τρόπο που αρέσει σε όσους θέλουν την εθνική ομάδα να μεγαλώσει ξανά και να κοιτάξει τις τελικές φάσεις σημαντικών διοργανώσεων.

Τι κάνει ο Πογέτ; Βάζει τον πήχη ψηλά. Δεν είναι μεμψίμοιρος. Πιστεύει στις δυνατότητες των  ελλήνων ποδοσφαιριστών. Και τους θέτει μπροστά στην (εκάστοτε) πρόκληση, αφαιρώντας οποιαδήποτε δικαιολογία εκ των προτέρων. Ασυνήθιστο αυτό για τεχνικό που οδηγεί ελληνική ομάδα. Πολύ απλά γιατί ο Πογέτ επιθυμεί παράλληλα να περάσει στο επόμενο στάδιο, αυτό της συναισθηματικής ετοιμασίας. Τα τελευταία χρόνια εργάστηκε πάνω στο τακτικό κομμάτι, άλλαξε πράγματα σε σύγκριση με το παρελθόν και δίχως να παίζει φουλ επιθετικά, φροντίζει να κλείνει τα μετόπισθεν αρνούμενος όμως να παίξει… ταμπούρι.

Τι ζητεί τώρα; Να πειστούν οι ποδοσφαιριστές πως με αντιπάλους όπως ο αποψινός, το Καζακστάν, έχουν τον πρώτο λόγο: δηλαδή, η ελληνική ομάδα είναι το φαβορί για την πρόκριση στον «τελικό». Αυτό, όμως, δεν θα έρθει απερίσκεπτα ούτε χωρίς τη λογική που απαιτείται σε αντίστοιχα παιχνίδια. Δεν αποκλείεται δε, να δούμε μια Εθνική που θα έχει επιρροές και από τους προκατόχους του. Ναι, ματιές στην άμυνα και παράλληλα έλεγχος του αγώνα και του ρυθμού. Ο συνήθως ανήσυχος στον πάγκο Πογέτ θέλει ηρεμία στον αγωνιστικό χώρο και κατανόηση των δεδομένων. Να μην παρασυρθεί κανένας ποδοσφαιριστής από το κοινό που θα βρεθεί στη Νέα Φιλαδέλφεια και να μην πιστέψει παράλληλα σε καμιά στιγμή  πως ήδη έχει τη νίκη στο τσεπάκι. Αυτό, ασφαλώς, μοιάζει με ολέθριο λάθος.

Θα έλεγε κάποιος πως ο τεχνικός βάζει στη νοοτροπία των ποδοσφαιριστών τη λέξη «αυτοπεποίθηση». Οντως, αν σκεφθούμε τον τρόπο που αντιμετώπισε η Ελλάδα τους Γάλλους, τόσο στο Παρίσι όσο και στην Αθήνα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως «έχουμε ως ομάδα τον τρόπο μας». Αρκεί να τον δείξουμε. Μια λεπτή γραμμή χωρίζει την αυτοπεποίθηση από την έπαρση. Αν οι άσοι τη διακρίνουν, τότε ο δρόμος για τα γερμανικά γήπεδα θα γίνει λεωφόρος. Και η απόσταση από τα τελικά θα γίνει μικρότερη με έναν τρόπο αναμφίβολα σαγηνευτικό και γιατί όχι, άκρως ελληνικό.