Η ζωή μου με τους θρύλους

Ο Γιάννης Μπουρούσης έχει πετύχει πολλά και σπουδαία στη λαμπρή καριέρα του ως μπασκετμπολίστας. Εχει δει κι έχει βιώσει ακόμα περισσότερα. Ενα από αυτά είναι η συνύπαρξή του, σε διαφορετικές ομάδες και υπό διαφορετικές συνθήκες, με δύο από τους καλύτερους καλαθοσφαιριστές που έχουν παίξει στα ευρωπαϊκά γήπεδα τον 21ο αιώνα. Τους δύο κορυφαίους σκόρερ όλων των εποχών στην Ευρωλίγκα. Τον Βασίλη Σπανούλη, που ήταν πρώτος μέχρι που τον πέρασε πριν από μερικές μέρες ο Μάικ Τζέιμς. Ο έτερος κορυφαίος. Με τον Σπανούλη ο Μπουρούσης δεν υπήρξε απλώς συμπαίκτης. Οι δυο τους ήταν και παραμένουν φίλοι γκαρδιακοί. Μαζί ξεκίνησαν ως έφηβοι το ταξίδι προς την καταξίωση από τις «μικρές» εθνικές ομάδες και έφτασαν με την Εθνική ανδρών στην κορυφή της Ευρώπης και του κόσμου. Επαιξαν μαζί και στον Ολυμπιακό για μια χρονιά. Με τον Τζέιμς συνυπήρξε για δύο χρόνια, αρχικά στην Μπασκόνια και αμέσως μετά στον Παναθηναϊκό, στον οποίο πήγαν μαζί το καλοκαίρι του 2016.

Ο Μπουρούσης ξέρει όσο λίγοι να σου εξηγήσει τι εστί Σπανούλης και τι Τζέιμς. Μην του ζητήσεις, όμως, να σου πει ποιος είναι ο καλύτερος; «Μη με ρωτάς τέτοια πράγματα. Δεν υπάρχει άλλη απάντηση. Μόνο Σπανούλης. Δεν μπορώ να διαλέξω τον Τζέιμς. Με τον Βασίλη μας δένουν πολλά, έχουμε άλλη σχέση», λέει μιλώντας στα «ΝΕΑ». Και ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεων για τους δύο μεγάλους άσους.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΠΑΝΟΥΛΗ

«Δεν τα παρατούσε ποτέ»

«Ο Σπανούλης είναι ένας θρύλος του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ από μικρός. Ο αδερφός του, Δημήτρης, ήταν καλύτερος σε εκείνη την ηλικία, αλλά ο Βασίλης είχε τρομερό πείσμα και επιμονή και προόδευσε πολύ γρήγορα. Κυρίως γιατί ζει και αναπνέει για το μπάσκετ. Είναι η ζωή του όλη. Δεν είχε κακή χρονιά στην καριέρα του. Ηταν ανάμεσα στους διακριθέντες όλες τις σεζόν και με όλες τις ομάδες που αγωνίστηκε. Εφτασε να γίνει κορυφαίος στη θέση του σε όλο το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Και να κερδίσει τον σεβασμό όλων. Πρώτος από την αρχή μέχρι το τέλος της καριέρας του. Ηταν απόλυτα προσηλωμένος στο παιχνίδι, στο πλάνο του προπονητή. Κι αυτό ήταν ένα από τα πιο μεγάλα προσόντα του.

Στην προπόνηση πήγαινε πρώτος και δεν “έκλεβε” ποτέ. Δεν χαλάρωνε. Ηταν και παραμένει μεγάλος μαχητής. Ηθελε να διεκδικεί με κάθε τρόπο τη νίκη, αλλά και να βελτιώνεται διαρκώς. Γι’ αυτό δεν σταματούσε ποτέ την προσπάθεια. Τεχνικά ξέρουμε όλοι πόσο ολοκληρωμένος παίκτης ήταν. Τρομερό σουτ, φοβερή πάσα, διάβασμα του παιχνιδιού, καλός και στην άμυνα. Ολα αυτά, όμως, τα εξέλιξε μέσα από συνεχή δουλειά στην προπόνηση και ακολουθώντας τις οδηγίες του προπονητή.

Φυσικά και μέσα από τη συνεργασία του με τους συμπαίκτες του, από την οποία πάντα προσπαθούσε να κερδίζει πράγματα. Ηταν σπουδαίος ηγέτης και μέσα στο γήπεδο, αλλά και στα αποδυτήρια. Κυρίως όμως διακρινόταν για το μεγάλο πάθος που έβγαζε και τη διάθεση που είχε να κυνηγά τη νίκη μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Εχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές ανατροπές που έκαναν οι ομάδες του, γιατί δεν τα παρατούσε ποτέ και κατάφερνε με το πάθος και τη θέλησή του για νίκη να εμπνέει τους συμπαίκτες του να τον ακολουθούν».

ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΖΕΪΜΣ

«Με πίεζε να γίνω καλύτερος»

«Γνωριστήκαμε στη Βιτόρια, όταν υπέγραψα συμβόλαιο με την Μπασκόνια το 2015. Αυτός ήταν εκεί από την προηγούμενη χρονιά. Εκείνη η ομάδα ήταν πολύ νεανική, εγώ τότε στα 32 μου ήμουν ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης.

Ο Μάικ ήταν ένας 25χρονος γρήγορος παίκτης, με πλούσια αθλητικά προσόντα, που δεν είχε ακόμα μεγάλη εμπειρία από την Ευρωλίγκα. Δεθήκαμε αμέσως, γιατί είχε ένα καλό. Με τα προσόντα που είχε και τα πράγματα που έκανε μέσα στο γήπεδο, πίεζε και μένα να προσπαθώ περισσότερο και να γίνομαι καλύτερος. Μεγάλωνε το κίνητρό μου.

Σε αντίθεση με τον Σπανούλη αυτός είναι πιο παρορμητικός. Ως Αμερικανός έχει μάθει σε ένα πιο ελεύθερο στυλ παιχνιδιού από το ευρωπαϊκό του Βασίλη, που είναι πιο πειθαρχημένο.

Και ως χαρακτήρας έχει μια… τρέλα, που είναι ωραία όμως. Εγώ δεν τον παρεξήγησα ποτέ. Μου άρεσε και προσπαθούσα πάντα να τον καλμάρω και να τον συγκρατώ όταν έβλεπα ότι πάει να ξεφύγει.

Είναι κι αυτός πολύ καλός σουτέρ και βλέπει γήπεδο, πασάρει καλά. Σε σχέση με τον Βασίλη έχει πιο πολλά αθλητικά προσόντα, αλλά ο Βασίλης ήταν πιο προσηλωμένος στο παιχνίδι και στο πλάνο του προπονητή.

Είναι κι αυτός ηγέτης μέσα στο γήπεδο.

Φαινόταν από τότε που παίζαμε μαζί, αλλά έχει φανεί πολύ περισσότερο τα επόμενα χρόνια από την εξέλιξή του και την επίδραση που είχε στις ομάδες που έχει αγωνιστεί. Είναι ηγέτης και μέσα στα αποδυτήρια, θα βγει να μιλήσει στους συμπαίκτες του όταν χρειαστεί».