Απαραίτητο να πάει στα ματς χωρίς έπαρση

Η Εθνική μας ομάδα ξεκινά την προσπάθειά της να επιστρέψει στα τελικά μιας μεγάλης διοργάνωσης, του Euro 2024 που θα γίνει στη Γερμανία το καλοκαίρι, έχοντας μπροστά της ένα μπαράζ με τον Καζακστάν το οποίο πρέπει να κερδίσει για να εξασφαλίσει ένα δεύτερο, αυτό με τον νικητή του ματς Γεωργία – Λουξεμβούργο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Εθνικής μας είναι τα ονόματα των αντιπάλων της. Θα είναι δύσκολο για τον Γκουστάβο Πογέτ να πείσει τους παίκτες του ότι το Καζακστάν είναι μια δυσκολοκατάβλητη ομάδα που πρέπει να αντιμετωπίσουν με μεγάλη προσοχή: αλλά πρέπει να το κάνει. Γιατί διαφορετικά οι δυσάρεστες εκπλήξεις παραμονεύουν. Δεν είναι απλές διαδικασίες τα μπαράζ και θυμάμαι τα δύο στα οποία η Εθνική μας κατάφερε να προκριθεί. Και τα δυο έδωσαν στην Εθνική μας εισιτήρια για τα τελικά του Μουντιάλ. Τον Νοέμβριο του 2009 η ομάδα του Οτο Ρεχάγκελ είχε αποκλείσει σε διπλές αναμετρήσεις την Ουκρανία. Τον Νοέμβριο του 2013 η Εθνική μας με προπονητή τον Φερνάντο Σάντος είχε προκριθεί πάλι σε διπλά ματς σε βάρος της Ρουμανίας. Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των αναμετρήσεων ήταν ότι η Εθνική μας είχε πάει σε αυτά τα ματς χωρίς έπαρση. Ισως και με λίγο άγιο φόβο που είναι πάντα χρήσιμος.

Ουκρανία

Τον Νοέμβριο του 2009 η Εθνική μας είχε βρει τους Ουκρανούς που είχαν τότε προπονητή τον μεγάλο Μιχαϊλιτσέσνκο, ένα από τα κάποτε παιδιά του Λομπανόφσκι. Η Εθνική μας είχε αποκλείσει την Ουκρανία στα προκριματικά του Euro 2004 και είχε αποκλειστεί από αυτή στα προκριματικά του Μουντιάλ του 2006. Στα προκριματικά εκείνου του Μουντιάλ που ολοκληρώθηκε στη Νότια Αφρική είχε μετριότατα αποτελέσματα – θα ‘λεγα σχεδόν ανεξήγητα, δηλαδή ακατάληπτα και ασυγχώρητα. Η Εθνική μας δεν είχε καταφέρει να προκριθεί ως πρώτη από έναν όμιλο στον οποίο υπήρχαν μόνο οι Ελβετοί – οι οποίοι παρεμπιπτόντως μας είχαν χαρίσει στην πρεμιέρα ένα αβαντάζ τριών βαθμών μετά την ήττα τους στο Λουξεμβούργο. Αλλά η ομάδα του Ρεχάγκελ στα ματς με τη Μολδαβία εκτός έδρας, την Ελβετία στο Καραϊσκάκη κυρίως, το Λουξεμβούργο στο ΟΑΚΑ και το Ισραήλ είχε κάνει εμφανίσεις κατώτερες του αναμενόμενου. Οταν έφτασε να παίξει με την Ουκρανία λίγοι της έδιναν ελπίδες πρόκρισης. Μετά μάλιστα από το πρώτο ματς, μια ισοπαλία με 0-0 στο μισοάδειο ΟΑΚΑ, είχαν αρχίσει να γράφονται επικήδειοι: το ματς στο Ντονέτσκ έμοιαζε το τελευταίο του Ρεχάγκελ.

Νταμπίζας

Κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν ότι παραμονές εκείνου του ματς, ένα Σάββατο βράδυ για την ακρίβεια, ο Νίκος Νταμπίζας μου έλεγε ότι η Ελλάδα θα προκριθεί – και ήταν ο μόνος. Μου είχε πει χαρακτηριστικά: «Θα προκριθούμε φίλε. Γιατί το παιχνίδι που κάναμε με τους Ουκρανούς στο ΟΑΚΑ ήταν στριφνό και αμυντικό, πράγμα που δείχνει ότι θυμηθήκαμε ποιοι πραγματικά είμαστε και παίξαμε ανάλογα, δηλαδή χωρίς έπαρση. Το χειρότερο πράγμα είναι να νομίζεις ότι είσαι κάτι πιο μεγάλο από αυτό που είσαι στην πραγματικότητα. Στην Ουκρανία θα βάλουμε γκολ γιατί αυτοί θα βραχυκυκλώσουν. Αυτές οι ανατολικές ομάδες, όταν δεν τους έρχονται όλα όπως τα περιμένουν, μπλέκουν. Οι παίκτες έχουν ακόμα πολύ σοσιαλισμό στο κεφάλι και δεν υπάρχουν οι απαραίτητοι για να πάρουν πρωτοβουλίες». Η θεαματική μεταμόρφωση της ομάδας του Οτο Ρεχάγκελ στο Ντονέτσκ είχε δικαιώσει την πρόβλεψη του πρωταθλητή Ευρώπης.

Ρεχάγκελ

Το πρώτο ημίχρονο της Εθνικής στην Ουκρανία ανήκει στα πέντε καλύτερα ματς που η Εθνική μας έχει κάνει στα χρόνια του Ρεχάγκελ. Η ομάδα παρά τις πολλές ελλείψεις, ήταν καταπληκτικά συμπαγής. Αμυνόταν ψηλά, δηλαδή πολύ μακριά από την περιοχή της, πράγμα που δεν επέτρεπε στους Ουκρανούς να βάλουν την μπάλα στην περιοχή της εύκολα. Οι αλληλοκαλύψεις των κεντρικών αμυντικών είχαν σταθεί λόγος να μη βρει χώρους ο Σεφτσένκο: κανείς δεν τον έπαιζε μαν του μαν, όλοι όμως τον κυνηγούσαν. Οι πολλές επιστροφές του Χαριστέα, του Σαμαρά και του Σαλπιγγίδη, το πρέσινγκ στους αμυντικούς των Ουκρανών και η κίνηση στη μεσαία γραμμή ώστε να γίνεται σωστά κατοχή της μπάλας είχαν σταθεί αιτία για να δούμε ένα ημίχρονο σεμιναριακού επιπέδου: η Ελλάδα τέτοια μπάλα δεν είχε παίξει ούτε στην Πορτογαλία. Ενα γκολ του Σαλπιγγίδη είχε κρίνει το ματς και είχε δώσει το εισιτήριο πρόκρισης, έστω κι αν στο δεύτερο ημίχρονο η κούραση και οι υποχρεωτικές αλλαγές εξαιτίας τραυματισμών είχαν κάνει την ομάδα λίγο πιο παθητική. Οι Ουκρανοί πίεσαν, η Εθνική μας είχε αντέξει. Κι ο Ρεχάγκελ είχε πάλι σηκώσει τα χέρια πανηγυρίζοντας.

Ρουμανία

Το δεύτερο διπλό μπαράζ η Εθνική μας το έδωσε τον Νοέμβριο του 2013 για να προκριθεί στα τελικά του Μουντιάλ της Βραζιλίας. Αντίπαλος ήταν η Ρουμανία – στην κλήρωση η ομάδα του Φερνάντο Σάντος είχε αποφύγει τους Γάλλους! Ο Σάντος έχει γνωρίσει από τη Ρουμανία μια ήττα σε φιλικό κάπως βαριά, την πρώτη του στον πάγκο της Εθνικής. Οι Ρουμάνοι είχαν πολύ καλή παράδοση κόντρα στην Ελλάδα: στα ματς εναντίον της Εθνικής μας μετρούσαν διπλάσιες νίκες – πολλές από τις οποίες όμως σε φιλικά. Το ποδόσφαιρό τους, λίγο ιταλικό και λίγο κεντροευρωπαϊκό, παραδοσιακά μας δυσκόλευε. Οι Ρουμάνοι έπαιζαν πάντα άμυνα της προκοπής, είχαν καλούς τερματοφύλακες, αλλά είχαν και στη μέση διάφορους Χάτζι, Ματέουτ και Ιορντανέσκου ικανούς να αξιοποιούν τους Μπόλονι και τους Καματάρου της επίθεσης. Οταν ήρθαν στην Αθήνα να αγωνιστούν κόντρα στην Εθνική μας είχαν στη σύνθεσή τους δυο ρολίστες του ελληνικού πρωταθλήματος, τον Λάζαρ και τον Γκόιαν που αγωνίζονταν στον ΠΑΟΚ. Είχαν έμπειρους παίκτες, και σκόραραν εύκολα, αντίθετα από την ομάδα του Σάντος. Αλλά στο Καραϊσκάκη ο Μήτρογλου, ο Καραγκούνης και ο Σαλπιγγίδης είχαν μετατρέψει το πράγμα σε τυπική διαδικασία. Η νίκη με 3-1 έδωσε ένα τεράστιο προβάδισμα και η ισοπαλία (1-1) που ακολούθησε στο Βουκουρέστι έδειξαν πως η ομάδα ήταν καλύτερη από ό,τι νομίζαμε.

Κροατία

Ελπίζω ένα ανάλογο συμπέρασμα να υπάρξει και μετά το ματς της Εθνικής με το Καζακστάν: να συμφωνήσουμε πως έστω κι αν λίγο δυσκολευτήκαμε να το καταλάβουμε η Εθνική μας τον καιρό του Πογέτ έχει κάνει το απαραίτητο βηματάκι μπροστά. Αλλά για να έρθει το πολυπόθητο αποτέλεσμα χρειάζεται η σωστή προσέγγιση. Θυμήθηκα τα μπαράζ που η Εθνική μας κέρδισε. Το τελευταίο όμως που έπαιξε το έχασε. Το 2017 αντιμετώπισε την Κροατία για ένα εισιτήριο για το Μουντιάλ του 2018. Είχαμε πει όλοι ότι απέναντι στην Κροατία θα μπορούσε ένα παίξει το αγαπημένο της κατενάτσιο. Το έκανε. Κι έχασε στο Ζάγκρεμπ 4-1…