Συνοικέσιο από έρωτα

Ενας αφηγητής-μέλος του θιάσου ανοίγει την παράσταση εξηγώντας στους θεατές κάποια στοιχεία για το έργο, τον συγγραφέα αλλά και τον σκηνοθέτη. Μεταξύ σοβαρού και αστείου σχολιάζει παράλληλα το Εθνικό, το Rex, το κοινό. Μια έξυπνη εισαγωγή που κλείνει το μάτι στον βραβευμένο με τρία Πούλιτζερ αμερικανό συγγραφέα και μυθιστοριογράφο Θόρντον Ουάιλντερ (Thornton Niven Wilder, 1897-1975), δημιουργό της «Προξενήτρας» (1955) αλλά και του κορυφαίου «Η μικρή μας πόλη».

Να θυμίσουμε ότι η πρώτη παράσταση της «Προξενήτρας» στο Μπρόντγουεϊ στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία και το έργο του, εβδομήντα χρόνια μετά, εξακολουθεί να διατηρεί τα έξυπνα, κωμικά του στοιχεία που το κάνουν διαχρονικό. Αλλωστε η μεταφορά του σε μιούζικαλ στη σκηνή και τη μεγάλη οθόνη, το γνωστό  «Hello Dolly», έρχεται να προστεθεί στο «βιογραφικό» σημείωμα του έργου.

Το σημαντικότερο για ένα σημερινό ανέβασμα είναι να συναντηθεί η «Προξενήτρα» με μια καλή στιγμή του σκηνοθέτη που το έχει αναλάβει. Με λίγα λόγια, να «πετύχει το προξενιό». Κι αυτό ακριβώς συνέβη με τον Θωμά Μοσχόπουλο και τη σκηνοθεσία του στη σκηνή Rex, το συνοικέσιο ήταν έρωτας… Η εμπειρία και η γνώση «παντρεύτηκαν» με την έμπνευση και τη φαντασία του, δίνοντας ένα αποτέλεσμα συμπαγές και ρευστό μαζί, χαριτωμένο και ευφυές.

Η ιστορία είναι απλή: Μια καπάτσα προξενήτρα θα αναλάβει να βρει την κατάλληλη νύφη σε έναν πλούσιο αλλά κάπως ιδιότροπο χήρο, την ίδια στιγμή που προσπαθεί να βοηθήσει την ανιψιά του να παντρευτεί τον αγαπημένο της. Με λίγα λόγια, η Ντόλι Λιβάι το μόνο που επιδιώκει είναι να βρει ένα ταίρι για όλες και όλους και να μην αφήσει κανέναν στη μοναξιά του… Κι όλα αυτά θα υλοποιηθούν μέσα από μια σειρά παρεξηγήσεων και φαρσικών καταστάσεων, μπλεξιμάτων και κωμικών περιστατικών, στη Νέα Υόρκη του 19ου αιώνα: Οι ήρωες θα χρειαστεί να κρυφτούν, να μεταμφιεστούν, να συνωμοτήσουν, να στήσουν μικρές πλεκτάνες, να πουν ψέματα, ανώδυνα και μη, ώστε να καταφέρουν στο τέλος να πουν κι εκείνοι, όπως κι εμείς, το κλασικό «ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα».

Πάνω στην περιστρεφόμενη σκηνή του Rex δεσπόζει μια μεγάλη κατασκευή, ένας κύβος με τις πλευρές του να ανοίγουν και να κλείνουν, που αποτελεί το βασικό σκηνογραφικό στοιχείο. Δεξιά και αριστερά μέλη του θιάσου κάθονται και συμμετέχουν με τον τρόπο τους. Καθοριστικής σημασίας η μουσική, με το πιάνο, ζωντανά, να συνομιλεί με την παράσταση και τους ηθοποιούς. Με το πράσινο χρώμα να κυριαρχεί στα κοστούμια αλλά και στη διάθεση – σημάδι αισιοδοξίας και ελπίδας, ο Μοσχόπουλος έχει ενορχηστρώσει αριστοτεχνικά έναν θίασο διαφορετικών γενεών. Τη βασική πεντάδα αποτελούν η Γαλήνη Χατζηπασχάλη (εκρηκτική, χωρίς υπερβολές Ντόλι), ο Σίμος Κακάλας (ιδιαίτερα απολαυστικός Οράτιος – η έκπληξη της παράστασης), η Ευδοκία Ρουμελιώτη (χαριτωμένη Αϊρίν), ο Θανάσης Δήμου (εύστοχος Μαλαχίας) και η Ράνια Οικονομίδου (Φλώρα), που αποδίδει με τόσο λεπτές αποχρώσεις το χιούμορ, την ειρωνεία και την σοφία της ηρωίδας της, δίνοντας τη λύση. Τέλος το δίδυμο Πάνος Παπαδόπουλος – Φώτης Στρατηγός (Κορνήλιος – Βαρνάβας αντιστοίχως) εμπλουτίζει με τη φαντασία και την ακρίβειά του το σκηνικό αποτέλεσμα.