Τέλος εποχής…

Ο Ηλίας Λογοθέτης ανήκε στη γενιά των ηθοποιών που ήξεραν πώς να αφήνουν το στίγμα τους στη σκηνή και στην οθόνη, χωρίς να είναι αυτός ο κυρίαρχος στόχος τους. Απλώς στη διαδρομή καταλάβαιναν ότι αυτό που είχαν να πουν, αυτό που τους είχε οδηγήσει στην τέχνη του θεάτρου, είχε μέσα του έναν σπόρο που θα άνθιζε.

Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τη γενιά που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ΄30 – ο Λογοθέτης ανήκε στο τέλος της. Κι είναι η γενιά που μπήκε στο θέατρο μετά τον πόλεμο, που αναζητούσε έναν δρόμο πιο φωτεινό, έναν δρόμο που μπορεί να μην ήξερε πού θα τη βγάλει, αλλά που κάπως ήξερε και ένιωθε ότι αξίζει τον κόπο.

Στα χρόνια αυτά γεννήθηκε η πιο ισχυρή, ίσως, ομάδα πρωταγωνιστών. Ανάμεσά τους, πρώτοι στη λίστα, η Βουγιουκλάκη και η Καρέζη, ο Παπαμιχαήλ και ο Καζάκος, ο Κούρκουλος, ο Μιχαλακόπουλος, ο Φέρτης και η Καλογεροπούλου, ο Καρακατσάνης, η Γαληνέα, ο Κωνσταντίνου… Μαθητές του Εθνικού ή του Τέχνης, οι περισσότεροι, έγιναν ηθοποιοί με ονοματεπώνυμο και διάρκεια. Επαιξαν στο σανίδι και το πανί, πέρασαν και από την τηλεόραση, αλλά κυρίως αφοσιώθηκαν σ΄αυτό που επέλεξαν και δεν το αμφισβήτησαν – ποτέ. Εγιναν σταρ ή αντιστάρ, επηρέασαν τους νεώτερους, κάποιοι απ΄αυτούς δίδαξαν, την ίδια στιγμή που έκαστος εξ αυτών με τις επιλογές και τις συνεργασίες του, άφησε το δικό του αποτύπωμα.

Ο θάνατος του Ηλία Λογοθέτη, λίγους μήνες έπειτα από εκείνον του Γιώργου Μιχαλακόπουλου και μαζί με όσους έχουν προηγηθεί, έρχεται να μας θυμίσει ότι αυτή η μεγάλη θεατρική γενιά σιγά-σιγά σβήνει. Ελάχιστοι οι ενεργοί και δημιουργικοί γι΄αυτό και πολύτιμοι. Θέμα χρόνου, ηλικίας, θα πει κανείς – ναι, κάπως έτσι. Αλλά νομίζω ότι όλοι αυτοί οι ηθοποιοί είναι που διαμόρφωσαν το σύγχρονο πρόσωπο του καλλιτέχνη: Λειτουργώντας, όπως είναι φυσικό, ως συνδετικοί κρίκοι με το παρελθόν, έδωσαν όμως στις νεότερες γενιές μια σκυτάλη απαλλαγμένη από πολλά βαρίδια. Γιατί μπορεί να κουράστηκαν, να αντιμετώπισαν δυσκολίες, να έπεσαν και να ξανασηκώθηκαν, αλλά τα κατάφεραν. Γι΄αυτό και μαζί τους φεύγει μια ολόκληρη θεατρική νοοτροπία. Ναι, είναι, ίσως, ένα «τέλος εποχής»…