Με το βλέμμα στη διαβούλευση

Διευκρινίσεις για το νομοσχέδιο που αφορά τον ελάχιστο υποχρεωτικό χρόνο εκτέλεσης του ελληνόφωνου τραγουδιού στο σινεμά και σε αρκετούς κοινόχρηστους χώρους έδωσε η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη σε ραδιοφωνική συνέντευξη (Σκάι, Παύλος Τσίμας). Τόνισε συγκεκριμένα ότι το νομοσχέδιο «έχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο που αφορά την προστασία της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς» και στο πλαίσιο αυτό «με το ελληνόφωνο τραγούδι θέλουμε να προστατεύσουμε την ελληνική γλώσσα, κυρίως όμως τους δημιουργούς, τους μουσικούς, οι οποίοι έχουν θιγεί και όχι μόνο από την πανδημία». Διευκρίνισε μάλιστα ότι το νομοσχέδιο, το οποίο έχει τεθεί σε διαβούλευση ως τις 14 Μαρτίου, δεν παρεμβαίνει στα κριτήρια με τα οποία ενισχύεται ο κινηματογράφος.

«Δηλαδή, δεν παρεμβαίνουμε καθόλου σε διατάξεις οι οποίες λένε με ποιον τρόπο το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, για παράδειγμα, χρηματοδοτεί και επιχορηγεί τις ταινίες, εκεί δεν παρεμβαίνουμε καθόλου. Οπως, επίσης, δεν παρεμβαίνουμε καθόλου… για τα τουριστικά καταλύματα. Για παράδειγμα, γίνεται μεγάλη συζήτηση: Μα, στο πρωινό θέλουμε να ακούμε ό,τι μουσική θέλουμε, στην πισίνα θέλουμε να ακούμε ό,τι μουσική θέλουμε και στην πισίνα δεν ταιριάζει η ελληνική μουσική. Αλλά όλα αυτά δεν θίγονται στο νομοσχέδιο. Το νομοσχέδιο κάνει λόγο μόνο για τη μουσική που σε περίπτωση θελήσει ο ξενοδόχος ή ο ιδιοκτήτης του τουριστικού καταλύματος να βάλει στους χώρους αναμονής και στους ανελκυστήρες».

Δήμητρα Γαλάνη

Απευθυνθήκαμε στη Δήμητρα Γαλάνη, η οποία παρακολουθεί το ζήτημα επί χρόνια, εκτός άλλων και ως πρώην πρόεδρος του οργανισμού «Ερατώ»: «Το νομοσχέδιο καταδεικνύει ένα ζητούμενο ετών, που συνδέεται με την προστασία της γλώσσας. Αντίστοιχη πολιτική πάνω σε αυτό το θέμα έχουν εφαρμόσει αρκετές χώρες, με σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Και άλλες πρόκειται να το κάνουν. Μια τέτοια προσπάθεια η οποία ξεκινάει τώρα μόνο θετικές όψεις έχει. Πιστεύω ότι κατά τη διάρκειά της θα βελτιωθεί. Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο το οποίο θα εξεταστεί στις λεπτομέρειές του για να προκύψει το καλύτερο δυνατό. Να είχαμε δηλαδή προνοήσει για να διαφυλάξουμε τον νευραλγικό πυλώνα του πολιτισμού μας. Στο παρελθόν είχα διατυπώσει τον προβληματισμό μας: γιατί δηλαδή δεν υπάρχει ένας τρόπος ούτως ώστε η διείσδυση του ξένου ρεπερτορίου να είναι πιο ελεγχόμενη.

»Η Γαλλία είναι μια χώρα, απ’ όσο έχω παρακολουθήσει, που εφαρμόζει κάτι αντίστοιχο και με αποτελεσματικό τρόπο. Για παράδειγμα υπάρχει η ορίτζιναλ ταινία στους κινηματογράφους με τους υπότιτλους, αλλά οι θεατές έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν το έργο και μεταγλωττισμένο. Ουσιαστικά δημιουργήθηκε μια παράλληλη βιομηχανία η οποία δημιουργεί και θέσεις εργασίας. Από την άλλη μεριά όμως αυτός ο σχεδιασμός θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικά σχεδιασμένος και ρυθμισμένος κατά τέτοιο τρόπο ούτως ώστε να μη σταματάει η ανταλλαγή μέσα στο πεδίο της τέχνης – κάτι που είναι πολύ ουσιαστικό . Δεν επιζητούμε την εσωστρέφεια – το αντίθετο. Η τέχνη χρειάζεται την εξωστρέφεια, η γλώσσα όμως έχει ανάγκη από προστασία».

Στάθης Δρογώσης

Από την πλευρά του ο τραγουδοποιός Στάθης Δρογώσης, μέλος του οργανισμού «Ερατώ», επισημαίνει: «Πρώτον: δίνονται χρήματα από το κράτος στο ελληνικό τραγούδι; Οχι. Δεν δίνονται χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό για την παραγωγή νέων δίσκων. Αντίθετα δίνονται για θεατρικές παραστάσεις και ταινίες και σήριαλ. Δεύτερον: πώς στηρίζει το σχέδιο νόμου το ελληνικό τραγούδι; Δίνει κίνητρα στα ραδιόφωνα. Αν αυξήσουν το ποσοστό του ελληνικού ρεπερτορίου που μεταδίδουν, τότε μπορούν να αυξήσουν τον διαφημιστικό χρόνο τους. Σημειωτέον ότι την περίοδο της πανδημίας οι οργανισμοί της μουσικής πήγαμε στα κανάλια και ζητήσαμε να παίξουν πιο πολύ ελληνικό ρεπερτόριο και μας για να αυξηθούν τα δικαιώματα των ελλήνων καλλιτεχνών, αλλά δυστυχώς δεν ανταποκρίθηκαν. Επίσης, δίνει κατεύθυνση στις επιδοτούμενες ταινίες και σειρές από το κράτος να χρησιμοποιούν και ελληνικά τραγούδια σε ένα μεγάλο ποσοστό. Το ποσοστό αυτό λογικά θα συμφωνηθεί μέσα στη διαβούλευση παίρνοντας υπόψη και την καλλιτεχνική ελευθερία που πρέπει να έχουν και οι επιδοτούμενοι σκηνοθέτες.

»Τέλος, βάζει ένα υποχρεωτικό ποσοστό ελληνικών τραγουδιών σε κάποιους δημόσιους χώρους (αεροδρόμια, λιμάνια, εμπορικά κέντρα, καζίνο, ασανσέρ ξενοδοχείων) και όχι φυσικά σε μαγαζιά εστίασης εντός ή εκτός ξενοδοχείων. Δεν θα πληρώνει κάτι παραπάνω ο επιχειρηματίας. Απλά θα παίζει και ελληνικά τραγούδια αλλά όχι σε μπαρ ή εστιατόρια. Εκεί συνεχίζει να βάζει ό,τι θέλει και σωστά! Η αλήθεια είναι ότι το ελληνικό τραγούδι θέλει στήριξη. Η Γαλλία εφαρμόζει τέτοια μέτρα εδώ και πολλά χρόνια. Με αυτόν τον νόμο γίνεται ένα πρώτο βήμα. Τα σωματεία μας και οι οργανισμοί μας θα καταθέσουν και άλλες προτάσεις. Για το πώς θα στηριχτεί η παραγωγή καινούργιων δίσκων».