«ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ»

Τις πρώτες αντιδράσεις προκαλεί το νομοσχέδιο του υπουργείου Πολιτισμού για την ενίσχυση του ελληνικού τραγουδιού, το οποίο τέθηκε σε διαβούλευση το βράδυ της Πέμπτης. Επίμαχο αποδεικνύεται το άρθρο 12, όπου αναφέρεται ότι οι ελληνικές οπτικοακουστικές και κινηματογραφικές ταινίες που χρηματοδοτούνται από το Δημόσιο «υποχρεούνται να ενσωματώνουν ελληνόφωνα τραγούδια ή ορχηστρική μουσική απόδοση ελληνόφωνου τραγουδιού σε ελάχιστο ποσοστό εβδομήντα τοις εκατό (70%) του συνόλου της μουσικής επένδυσης της παραγωγής ή της ταινίας». Προβλέπονται μάλιστα και πρόστιμα από 2.000 έως 20.000 ευρώ για την παράβαση των σχετικών διατάξεων.

Το νομοσχέδιο θα παραμείνει σε διαβούλευση έως τις 14 Μαρτίου και αυτό ακριβώς υποδεικνύουν από την πλευρά του υπουργείου: ότι είναι ικανός χρόνος για να συγκεντρωθούν παρατηρήσεις και ενστάσεις από τον καλλιτεχνικό κόσμο και οποιονδήποτε θεωρεί ότι θίγεται κατά την παραγωγή ταινιών.

Από την άλλη, προφανώς και οι φορείς συλλογικής διαχείρισης μουσικών πνευματικών δικαιωμάτων χαιρετίζουν την πρωτοβουλία, ενώ η ΕΔΕΜ δηλώνει πως θα τη μελετήσει. Παράλληλα, προβλέπεται σε διάταξη η επέκταση του ορίου διαφημιστικού χρόνου στους ραδιοσταθμούς ξενόγλωσσου ρεπερτορίου που θα αυξήσουν τη μετάδοση ελληνόφωνων τραγουδιών (μέχρι και 30% περισσότερες διαφημίσεις, σε περίπτωση που η αύξηση του ελληνόφωνου ρεπερτορίου ξεπεράσει το 50%), καθώς και ο καθορισμός ποσοστού εκτέλεσης ελληνόφωνων τραγουδιών σε κοινόχρηστους χώρους με μουσική (τουλάχιστον 45% για ξενοδοχεία, εμπορικά κέντρα, καζίνο και χώρους αναμονής μέσων μαζικής μεταφοράς).

ΘΕΤΙΚΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ

Προφανώς και η εκδήλωση συμπαράστασης από μέρος του καλλιτεχνικού κόσμου προς τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών αποτελεί θετική πρωτοβουλία στο πλαίσιο της ηθικής ευθύνης και της κοινωνικής στάσης. Γιατί, όμως, πρέπει να συνοδεύεται από ανακοινώσεις όπου επαναλαμβάνεται ένα «αγανακτισμένο» μοίβο κατά παντός – αόρατου – υπευθύνου; Ορισμένες φορές η πράξη μιλάει από μόνη της.