Αιωρούμενες φιγούρες από έναν δυστοπικό κόσμο

Με την πρώτη ματιά ξεγελούν το βλέμμα καθώς αιωρούνται από την οροφή σε παστέλ χρώματα που παραπέμπουν σε κάτι αθώο και τρυφερό: φιγούρες μοβ και κίτρινες, γαλάζιες, ροζ και βεραμάν που σε προκαλούν να σταθείς ανάμεσά τους για να τις περιεργαστείς και να μπεις ακόμη και στον πειρασμό να τις αγγίξεις. Οταν όμως αρχίζεις να περιεργάζεσαι τις κεραμικές αυτές μορφές, συνειδητοποιείς ότι η πρώτη παιχνιδιάρικη αίσθηση που σου έχουν δημιουργήσει εξανεμίζεται. Κι αυτό διότι όταν τις αντικρίσεις κατά πρόσωπο διαπιστώνεις την ταυτότητά τους: μέλη της Κου Κλουξ Κλαν, δύτες, παραμορφωμένοι κλόουν, νοσοκόμες του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου με αντιασφυξιογόνες μάσκες. Είναι οι αιωρούμενοι πρωταγωνιστές ενός δυστοπικού περιβάλλοντος που αποτελεί τη νέα εικαστική εγκατάσταση του επίκουρου καθηγητή της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, Γιώργου Αλεξανδρίδη, και η οποία υπό τον τίτλο «Προβάλλουν λαμπρά στα ανώτερα ύψη των αιθέρων» φιλοξενείται ως τις 23 Μαρτίου στην γκαλερί «έκφραση – γιάννα γραμματοπούλου» στην οδό Βαλαωρίτου 9Α.

Απέναντι από τους ιπτάμενους «τσαλακωμένους» πρωταγωνιστές ένα άλλο εικαστικό «τοπίο» προκαλεί το βλέμμα στην έκθεση που έχει επιμεληθεί ο ιστορικός τέχνης Γιάννης Μπόλης. Ενας τοίχος που θα μπορούσε να ανήκει σε ένα μουσείο λαϊκής τέχνης με δεκάδες κεραμικά πιάτα, τοποθετημένα ασφυκτικά το ένα πλάι στο άλλο. Μόνο που και εδώ τα θέματά τους μπορούν να διαβαστούν με πολλούς τρόπους, καθώς τα καλοσχεδιασμένα και επαναλαμβανόμενα μοτίβα «κλείνουν το μάτι» στον θεατή αφήνοντάς τον να δει πάνω στα εφυαλωμένα κεραμικά με τους γήινους τόνους αναφορές στην εξουσία, τον πόλεμο ή τη σεξουαλική πράξη.

Η μύηση ωστόσο στον κόσμο του Γιώργου Αλεξανδρίδη δεν σταματά ανάμεσα στην αντιπαράθεση (ή αλληλοσυμπλήρωση) των δύο αυτών ετερόκλητων εγκαταστάσεων. Συνεχίζεται στον υπόγειο χώρο της γκαλερί, εκεί όπου στο πάτωμα έχει στηθεί μια τεράστια κατασκήνωση από μικροσκοπικά κεραμικά αντίσκηνα, που επιτρέπουν στον επισκέπτη να έχει την πανοραμική αλλά και αφ’ υψηλού εικόνα ενός καταυλισμού, που δεν γνωρίζουμε αν κατοικείται από σεισμοπαθείς ή πρόσφυγες ή αν εν τέλει κατοικείται, καθώς πουθενά δεν υπονοείται καν ένα ίχνος ανθρώπινης παρουσίας, ένα ίχνος ζωής.