Πιστός {LF}στην Κάλιαρι και την {LF}Εθνική Ιταλίας

Κάποιες στιγμές θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι στο Νέο Φάληρο με αντίπαλο την Ιταλία. Μάρτιος του ’72 ήταν και η Ιταλία θα έδινε φιλικό με τη δική μας εθνική ομάδα. Ερχόταν ως φιναλίστ του Παγκοσμίου Κυπέλλου του ’70. Με παίκτες ξεχωριστούς και υψηλής ποιότητας. Τζοφ, Φακέτι, Ματσόλα, Μπενέτι, Μπονινσένια και βέβαια ο σπουδαίος Τζίτζι Ρίβα. Ενας καταπληκτικός επιθετικός, από τους κορυφαίους όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και στην Ευρώπη. Εμείς νικήσαμε 2-1, παίξαμε καλά και τα γκολ σημείωσαν ο Αντωνιάδης και ο Πομώνης.

Για να πω την αλήθεια, πάντα μου έκανε εντύπωση στον Ρίβα η αφοσίωση που είχε στην ομάδα του, την Κάλιαρι. Αγωνίστηκε εκεί για πάνω από 10 χρόνια, αν θυμάμαι καλά, δεν νομίζω πως ήθελε να αποχωρήσει από εκεί κι ας είχε προτάσεις. Κι ας του δόθηκε η δυνατότητα. Εγώ είμαι του ’46, εκείνος του ’44, μικρή διαφορά ηλικίας, μάθαινα τι συνέβαινε. Το δέσιμο παίκτη – ομάδας είναι κάτι που πάντα μου προκαλεί το ενδιαφέρον. Στα μάτια μου έδειχνε και τον χαρακτήρα του αθλητή, τον ανθρώπινο παράγοντα και όχι μόνο τον ποδοσφαιριστή. Ηταν κάτι ιδιαίτερο αυτό με τον Ρίβα και πού έφτασε φορώντας τη φανέλα της Κάλιαρι. Σε εκείνο το φιλικό ματς, λοιπόν, τα δώσαμε όλα και πήραμε μια φιλική νίκη. Η Ιταλία, επαναλαμβάνω, ήταν ένα σύνολο πέντε φορές καλύτερο από εμάς. Για να μην πω 10, τέτοια ήταν η διαφορά εκείνη την εποχή. Ισπανία, Ιταλία και Γερμανία οι κορυφαίες ομάδες στην Ευρώπη. Εμείς, κάναμε προσπάθεια και θέλαμε να φανούμε όσο γινόταν παραπάνω. Εκανε αίσθηση η επιτυχία μας.

Τι είχε στο παιχνίδι του ο Ρίβα; Γνώριζε καλά πώς να σταθεί στη θέση του σέντερ φορ. Θα έλεγα δε πως του ταίριαζε αυτό που του είχαν βγάλει, τον αποκαλούσαν «κεραυνό». Μάλλον επειδή είχε εκρηκτικότητα στο παιχνίδι και τις κινήσεις του. Εμοιαζε με τον δικό μας, τον Γιώργο Σιδέρη, που τον λέγαμε «μπουλντόζα». Δεν ήξερες τι μπορούσε να έχει στο μυαλό του όταν έπαιρνε την μπάλα, σίγουρα όμως ήταν έτοιμος να αξιοποιήσει την πάσα. Αυτό έκανε ο ιταλός επιθετικός. Δεχόταν σωστές πάσες και αυτό ήταν το ζήτημα. Να πάρει καλά την μπάλα και να βάλει το γκολ. Οπως ο Σιδέρης. Αν χρειαζόταν, βέβαια, έβγαινε και προς τα έξω, έκανε κίνηση, αλλά κυρίως ο Ρίβα ήταν ένας επιθετικός της μεγάλης περιοχής και με τη μία μπορούσε να κάνει το γκολ. Διαφορετικός σε σχέση με τους κυνηγούς του καιρού μας. Είναι, ακόμη και τώρα, παρά τα χρόνια που έχουν περάσει, ο πρώτος σκόρερ της Εθνικής Ιταλίας με 35 γκολ όπως μπορώ να δω. Για το ιταλικό ποδόσφαιρο υπήρξε ένας θρυλικός άσος και εκτός από το καλό σουτ είχε και θαυμάσιο κεφάλι. Τέχνη και δύναμη συνδύαζε ο Ρίβα στο παιχνίδι του, κάτι που δεν φαινόταν πάντα τόσο απλό. Είχε αναδειχθεί και πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος της Ιταλίας και βοήθησε την Κάλιαρι να κατακτήσει τον τίτλο, τον μοναδικό της τίτλο πρωταθλήματος το 1970. Είναι σημαντικό ένας παίκτης να μένει εκεί και να δίνει τόσα σε μια ομάδα και πάντα ήθελε στην Κάλιαρι να ολοκληρώσει την καριέρα του. Αργότερα ο Ρίβα, γιατί δεν τα ξεχνάω, είχε ρόλο μάνατζερ στην Κάλιαρι αλλά και στην Εθνική Ιταλίας. Σε εκείνο το φιλικό δεν θυμάμαι να είπαμε πολλά – με αυτόν που είχα αναπτύξει σχέσεις και τον γνώρισα καλά ήταν ο Ριβέρα. Πώς να ξεχάσω που παίξαμε με τον ΠΑΟΚ αντίπαλοι της Μίλαν και φέραμε 2-2 στην κατάμεστη Τούμπα; Ηταν την άνοιξη του ’74. Τρομερές στιγμές στην καριέρα ενός ποδοσφαιριστή. Είχαμε καταπληκτική ομάδα τότε με τον ΠΑΟΚ και πραγματοποιήσαμε θαυμάσια ευρωπαϊκή πορεία. Τον Ριβέρα τον έχω στην καρδιά μου, αλλά σίγουρα και τον Ρίβα που σε αυτόν αναφέρομαι πολύ σήμερα. Ηταν, μάλιστα, μέλος της Εθνικής Ιταλίας στα Μουντιάλ του ’70 και του ’74, πρώτος σκόρερ της ομάδας το ’70 και σκόρερ στον ημιτελικό, ενώ μετείχε και στον τελικό με τη Βραζιλία, το περίφημο «παιχνίδι του αιώνα».

Εζησε σημαντικές στιγμές ως ποδοσφαιριστής ο Τζίτζι Ρίβα. Μια γεμάτη αθλητική ζωή. Τραυματίστηκε και σε ηλικία 34 ετών σταμάτησε το ποδόσφαιρο γιατί δεν ήταν όπως πριν. Τέλος, πάντα φέρνω στο μυαλό κάποια λόγια που είχε πει : «Στο Κάλιαρι δεν έχω αγαπήσει μόνο τα χρώματα του συλλόγου. Ισως έχουν απεριόριστα λιγότερη αξία από την αγάπη των ταπεινών και φτωχών ανθρώπων. Αυτό το είδος σχέσης μεταξύ εμού και της Σαρδηνίας, που δεν συνδέεται καθόλου με το ποδόσφαιρο, το εκτιμώ περισσότερο. Αφού κερδίσαμε το πρωτάθλημα, θα μπορούσα να φύγω από τη Σαρδηνία, αλλά θα είχα προδώσει τους βοσκούς που φτάνουν στο γήπεδο με χαλασμένα ποδήλατα και τρώνε ψωμί και τυρί έξω από το γήπεδο, τις γυναίκες, οι οποίες μου φέρνουν λουλούδια στο αεροδρόμιο όταν φεύγει η αποστολή της ομάδας και αυτούς που με καλούν στους γάμους και στα βαφτίσια των παιδιών τους». Ολα αυτά ήταν ο Τζίτζι Ρίβα, ένα σύμβολο του ιταλικού ποδοσφαίρου και μιας άλλης εποχής.

Ο Γιώργος Κούδας είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής