Η ανάγκη για το «χειροκρότημα της θείας {LF}με την καλή πρασόπιτα»

Γιατί αλήθεια γράφετε ποίηση και όχι για παράδειγμα πεζό μικρής φόρμας ή διήγημα και πώς ξεκίνησε η περιπέτεια της γραφής; Είχατε επιρροές ή αγαπημένους ποιητές;

Γιατί δεν με αντέχω. Γιατί μόνο η ποιητική φόρμα ανταποκρίνεται στις προθέσεις μου. Κυρίως το πρώτο ωστόσο. Γιατί είναι σαν να ρωτάτε έναν κιθαρίστα «τι σου συνέβη και δεν έμαθες ποτέ ντραμς;», για να θυμηθούμε και το κλασικό πλέον άσμα. Ως επιρροές λογαριάζω σχεδόν όλους όσους διάβασα, άκουσα αλλά και συναναστράφηκα μέχρι στιγμής. Υπήρξα πάντως πολύ τυχερός τόσο σε αναγνώσματα όσο και σε ανθρώπους.

Ανήκετε ή αισθάνεστε πως εγγράφεστε σε μια γενιά, παρέα στη λογοτεχνική σκηνή; Πάντα οι παρέες υπήρχαν στα εκδοτικά, υπήρχαν σύνολα ανθρώπων με κοινούς άξονες και αναζητήσεις και έτσι διαμορφώνονταν συχνά και γενιές και όχι απλώς με τη βιολογική έννοια.

Είτε το αισθάνομαι είτε όχι, φυσικά και εγγράφομαι σε μια γενιά, ό,τι και να σημαίνει αυτός ο όρος. Γεννήθηκα το 1977, πρωτοδημοσίευσα το 2001 και σκοπεύω να βγάλω όλα μου τα βιβλία στο Πανοπτικόν της συμπρωτεύουσας. Πέραν τούτου δεν ξέρω. Οσο για τις φιλίες μεταξύ ποιητών, αυτές είναι ένα χαρμάνι από ευγενή αέρια, βαρέα μέταλλα και μακρόσυρτες πορδές. Αλλοτε τα ψυχικά μας προβλήματα είναι συμβατά: τότε κουμπώνουμε αρμονικά, ψηλώνοντας πέντε με έξι πόντους. Αλλοτε εισβάλλει ανάμεσά μας το σύνδρομο «η δικιά μου θεία φτιάχνει καλύτερη πρασόπιτα απ’ τη δικιά σου». Ξέρετε, όλοι οι ζώντες, τουλάχιστον, ποιητές έχουμε μια θεία που φτιάχνει καλή πρασόπιτα. Κι οι περισσότεροι χρειαζόμαστε το χειροκρότημά της ώστε να αποκατασταθεί μια κάποια σωστή αιμάτωση και ψυχική ισορροπία εντός μας. Οταν δεν μας το δίνει, σπαράζουμε, όσο ταλέντο και να μας έχει χαρίσει απλόχερα η ζωή. Εκεί εμείς, προσκολλημένοι εμμονικά: Τι θα γίνει με εμάς; Θα αρέσουμε στη θεία;